Kasacja skazanego za znęcanie się nie wstrzymała wykonania dwóch lat więzienia

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 3 stycznia

2024 r., sygn. akt XIV K 107/20, uznał P. K. za winnego popełnienia przestępstw

kwalifikowanych z art. 207 § 1a k.k. oraz art. 207 § 1 k.k., za które wymierzył mu

odpowiednio kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz roku pozbawienia

wolności, orzekając karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Dodatkowo zasądził

zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonych, a także orzekł wobec oskarżonego

środek karny w postaci zakazu kontaktowania się w jakiejkolwiek formie z

II KK 504/25

2

pokrzywdzonymi oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych na odległość

mniejszą niż 200 metrów na okres 5 pięciu lat.

Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją wniesioną osobiście przez

oskarżonego, która jednak okazała się nieskuteczna. Sąd Okręgowy w Warszawie

wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt IX Ka 1286/24, utrzymał zaskarżony

wyrok w mocy.

Orzeczenie to w całości zaskarżył obrońca oskarżonego, zarzucając mu

rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 450 § 3 k.p.k. w zw. z art. 117

§ 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. i art. 139 k.p.k., jak również art. 42 § 1 k.p.k., art.

44 k.p.k. w zw. z art. 35 k.p.k. i art. 6 k.p.k., a także art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2

k.p.k. i art. 6 k.p.k. Skarżący wskazał także na wystąpienie bezwzględnej przyczyny

odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Podniósł też zarzut obrazy art. 438 pkt 4

k.p.k., przez utrzymanie kary rażąco niewspółmiernej do zarzucanego czynu. Na tej

podstawie wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Kasacja zawierała ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego

wyroku.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Wniosek obrońcy skazanego nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 532 § 1

k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie

zaskarżonego orzeczenia.

Należy jednak podkreślić, że samo wniesienie kasacji nie uzasadnia

odstąpienia od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń.

Konieczne jest bowiem zaistnienie wyjątkowych względów pozwalających na

ustalenie, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować

dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Stanowisko

Sądu Najwyższego, że instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, o której

mowa w art. 532 § 1 k.p.k., ma wyjątkowy charakter, jako odstępstwo od zasady

sformułowanej w art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne

z chwilą uprawomocnienia, jest od lat niezmienne. O sytuacji uzasadniającej

wstrzymanie wykonania orzeczenia w postępowaniu kasacyjnym można mówić

wówczas, gdy dokonując choćby pobieżnej analizy kasacji, można nabrać

II KK 504/25

3

przekonania o jej zasadności ze względu na rangę podniesionych zarzutów i ich

oczywistą zasadność.

Nie przesądzając w tym miejscu o zasadności kasacji, której rozpoznanie

wymaga pogłębionej analizy na rozprawie, stwierdzić trzeba, że mimo wagi

podniesionych w kasacji uchybień, w realiach rozpoznawanej sprawy nie można

mówić o oczywistej, wprost rzucającej się oczy zasadności nadzwyczajnego środka

zaskarżenia. Dotyczy to również podnoszonego w kasacji uchybienia z art. 439 § 1

pkt 2 k.p.k., którego wystąpienie, z uwagi udział w składzie sądu osoby powołanej

na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej

Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8

grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), wymaga – zgodnie z powołaną w kasacji

uchwałą składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. ( BSA I-4110-1/20) –

stwierdzenia, że wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych

okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w

rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw

Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust, 1 Konwencji o ochronie praw

człowieka i podstawowych wolności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[J.J.]

[a.ł]