Energia bilansująca a obowiązek umorzeń. SN nie przyjął skargi spółki

Decyzją z dnia 5 lipca 2022 r. znak: […] Prezes Urzędu Regulacji Energetyki,

działając na podstawie art. 168 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20

lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1378, dalej:

II NSK 32/25

2

„ustawa OZE’’) w związku z art. 170 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 174 ust. 1 ustawy OZE

oraz w związku z art. 52 ust. 1, art. 59 pkt 1 ustawy OZE i § 1 rozporządzenia

Ministra Energii z dnia 17 października 2016 r. w sprawie zmiany wielkości udziału

ilościowego sumy energii elektrycznej wynikającej z umorzonych świadectw

pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej z odnawialnych

źródeł energii w 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1753, dalej: „rozporządzenie ME")

oraz na podstawie art 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm., dalej:

„k.p.a.") i art. 90 ust. 1 ustawy OZE, po przeprowadzeniu postępowania

administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy T. S.A. z

siedzibą w K., orzekł, że:

1) przedsiębiorca T. S.A. z siedzibą w K., nie przestrzegał za rok 2017,

określonego w art. 52 ust. 1 ustawy OZE w zakresie, o którym mowa w art.

59 pkt 1 ustawy OZE z uwzględnieniem § 1 rozporządzenia ME, obowiązku

uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji

Energetyki świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu

rolniczego wydanych odpowiednio dla energii elektrycznej lub biogazu

rolniczego, wytworzonych w instalacjach odnawialnego źródła energii

znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zlokalizowanych

w wyłącznej strefie ekonomicznej, lub na podstawie ustawy Prawo

energetyczne, na zasadach określonych w art. 47 ustawy OZE, w terminie

do dnia 30 czerwca 2018 r.;

2) za niewywiązanie się z obowiązku opisanego w punkcie pierwszym

wymierzył temu przedsiębiorcy karę pieniężną w kwocie 15 840,95 zł tj. w

wysokości 0,0001069% przychodu uzyskanego przez ww. przedsiębiorcę w

2021 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią

elektryczną.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł powód T. S.A. z siedzibą w K.

Wyrokiem z dnia 27 maja 2024 roku w sprawie o sygn. akt XVII AmE 223/22

Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł o oddaleniu odwołania i zasądzeniu od powoda

na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego.

II NSK 32/25

3

Apelacje od powyższego wyroku wniósł powód T. S.A. z siedzibą w K.

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2025 roku w

sprawie o sygn. VII AGa 748/24 oddalił apelację powoda i obciążył przedsiębiorcę

kosztami za obie instancje.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2025 r. T. S.A. z siedzibą w K. wniósł skargę

kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2025

roku o sygn. VII AGa 748/24 zaskarżając go w całości. Wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie oraz o zasądzenie kosztów

postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania został oparty na podstawie: wystąpienia w sprawie

dwóch istotnych zagadnień prawnych, potrzeby wykładni przepisów art. 11 ust. 1

ustawy Prawo przedsiębiorców oraz oczywistej zasadności skargi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

wniósł o: odrzucenie skargi, ewentualnie o wydanie postanowienia odmawiającego

przyjęcia skargi kasacyjnej, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej.

Ponadto wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie wypełnia ustawowych przesłanek koniecznych

dla przyjęcia jej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest

sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel

II NSK 32/25

4

wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego

w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

wynika przy tym z oceny czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają

tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

W przedmiotowej sprawie skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. W ramach

wskazanych przesłanek sformułował dwa istotne zagadnienia prawne: „w postaci

konieczności przesądzenia, czy energia elektryczna rozliczana w ramach

bilansowania handlowego (energia elektryczna bilansująca) jest objęta

obowiązkiem umorzeniowym” oraz „polegającego na ustaleniu obowiązku

stosowania zasady in dubio pro tributario statuowanej przepisami Prawa

Przedsiębiorców oraz przepisami o postępowaniu administracyjnym w

postępowaniach regulacyjnych prowadzonych przed sądem cywilnym oraz na

zasadności powoływania się w tych postępowaniach, na uzasadnienie

zastosowania zasady in dubio pro tributario dowodów z postępowań

administracyjnych innych, niż postępowanie, od którego wniesione zostało

odwołanie.”

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, powołanie się na występowanie w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłanki przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania problemu o charakterze

abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i

wymagającego pogłębionej wykładni (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2

października 2001 r., I PKN 129/01). Skarżący ma obowiązek sformułować

zagadnienie zawierające w swej treści konkretny przepis (przepisy) prawa, na

którym zostaje oparte (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 sierpnia 2012 r.,

III SK 4/12; z 20 marca 2013 r., III SK 33/12). Ponadto wnoszący skargę kasacyjną,

formułując dane zagadnienie prawne, powinien przedstawić argumentację

jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku

ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało, a samo

zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę przedstawionego

przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa.

II NSK 32/25

5

W przedmiotowej sprawie przedstawione w treści skargi kasacyjnej

zagadnienia prawne zostały sformułowane wadliwie, gdyż nie zawierają w swej

treści żadnego przepisu prawa.

Odnosząc się do drugiej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania opartej o treść art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., tj. potrzeby wykładni

przepisów art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, Sąd Najwyższy wskazuje,

że w celu uzasadnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów

konieczne jest wykazanie, że określony przepis prawa lub zespół tych przepisów,

mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita

wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w

judykaturze w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych,

które należy przytoczyć. Tymczasem w uzasadnieniu ocenianej przesłanki nie

przedstawiono żadnych argumentów przemawiających za tym, że przytoczony

przepis budzi poważne wątpliwości czy też, że wywołuje on rozbieżności w

orzecznictwie sądów. Skarżący wskazując na to, że „organ administracyjny wyłożył

tą samą normę prawną w tożsamych stanach faktycznych na dwa, odmienne

sposoby, co z kolei implikuje dwie możliwości wykładni tej samej normy prawnej” w

żadnym miejscu nie wskazał na konkretne orzeczenia, w których przepis ten został

odmiennie wyłożony w tym samym stanie faktycznym. Co istotne przedmiotowa

przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania dotyczy rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a nie przy wydawaniu decyzji przez organy administracji.

Skarżący podniósł także, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Oparcie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej na tej przyczynie, obligowało skarżącego do

wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia konkretnych przepisów prawa

materialnego lub procesowego, naruszenia dostrzegalnego prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby zagłębiania się w

szczegóły sprawy lub dokonywania jej poszerzonej analizy, czego skarżący nie

uczynił. Niezależnie od tego należy przypomnieć, że zgodnie z powszechnie

aprobowanym w orzecznictwie i nauce prawa poglądem, o przyjęciu skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje per se nawet oczywiste naruszenie

konkretnego przepisu, lecz jego skutek polegający na wydaniu oczywiście

II NSK 32/25

6

nieprawidłowego orzeczenia, które nie może się ostać (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r., Nr 13, poz. 230).

Ponadto zauważyć należy, że między twierdzeniem skarżącego,

iż w sprawie występuje istotne zagadnienia prawne oraz, że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona zachodzi wewnętrzna sprzeczność. Sąd Najwyższy

w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2008 r., III CSK 64/08 wyjaśnił, że powoływanie

się na oczywistość skargi i konieczność dokonania wykładni prawa wzajemnie się

wyklucza. Taki sposób konstruowania skargi kasacyjnej jest pozorowaniem

występowania w sprawie okoliczności publicznoprawnych, w oparciu, o które Sąd

Najwyższy dokonuje oceny na podstawie art. 3989 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 13 września 2024 r., I CSK 1028/23).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego

Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i art. 108

§ 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2

w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października

2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118).

Maria Szczepaniec

M.L.

[r.g.]