Sam wniósł skargę nadzwyczajną w sprawie domu pomocy społecznej. SN ją odrzucił

27 października 2025 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego) R. M. (dalej:

„Skarżący”) wniósł pismo zatytułowane jako „SKARGA NADZWYCZAJNA DO

SĄDU NAJWYŻSZEGO RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ”.

Skarżący wskazał w piśmie sygnaturę sprawy III RNs 321/23,

a w uzasadnieniu Skarżący wyjaśnił, że ma zostać umieszczony w domu pomocy

społecznej i składał wniosek o uchylenie „od domu pomocy społecznej”,

jednakże został oddalony przez Sąd Rejonowy w Oleśnicy. Z treści uzasadnienia

można też wywnioskować, że powyższe orzeczenie zostało zaskarżone

do Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 89 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym

(tekst jedn. Dz.U. 2024, poz. 622, dalej: „u.SN”), skargę nadzwyczajną może

wnieść Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz, w zakresie

II NSNc 131/25

2

swojej właściwości, Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej,

Rzecznik Praw Dziecka, Rzecznik Praw Pacjenta, Przewodniczący Komisji

Nadzoru Finansowego, Rzecznik Finansowy, Rzecznik Małych i Średnich

Przedsiębiorców i Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Powyższy katalog podmiotów legitymowanych jest zamknięty i żaden inny

podmiot, poza wymienionymi w tymże katalogu, nie może zostać uznany

za uprawniony do jej skutecznego wniesienia.

Stosownie do art. 95 pkt 1 u.SN, w zakresie nieuregulowanym przepisami

ustawy do skargi nadzwyczajnej, w tym postępowania w sprawie tej skargi,

stosuje w zakresie spraw cywilnych – przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. –

Kodeks postępowania cywilnego dotyczące skargi kasacyjnej, z wyłączeniem

art. 3984 § 2 oraz art. 3989 k.p.c. Zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji

odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą

wymagań określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków

nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Z kolei według

art. 3986 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca skargę kasacyjną, która podlegała

odrzuceniu przez sąd drugiej instancji, albo zwraca ją temu sądowi w celu

usunięcia dostrzeżonych braków.

W świetle art. 95 pkt 1 u.SN takie same konsekwencje wywołuje wniesienie

skargi nadzwyczajnej przez osobę nieuprawnioną oraz skargi nadzwyczajnej

od orzeczenia, które może zostać uchylone lub zmienione w trybie innych

nadzwyczajnych środków zaskarżenia.

Mając na względzie przywołane przepisy należy stwierdzić, że skarga

nadzwyczajna podlegała odrzuceniu z powodu braku legitymacji Skarżącego do jej

wniesienia. Skarżący wniósł bowiem skargę osobiście, podczas gdy skargę

nadzwyczajną może wnieść do Sądu Najwyższego wyłącznie podmiot

legitymowany, wskazany w art. 89 § 2 u.SN. Okoliczność ta powoduje,

że przedmiotowa skarga dotknięta jest brakiem nieusuwalnym i podlegała

odrzuceniu jako niedopuszczalna (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z 26 lipca 2023 r., II NSNc 309/23, postanowienie Sądu Najwyższego z 23 lipca

2025 r., sygn. II NSNc 55/25).

II NSNc 131/25

3

Na marginesie jedynie wskazać należy, że Skarżący nie określił

jednoznacznie przedmiotu ani zakresu zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3986 § 2

i § 3 k.p.c. w zw. z art. 95 pkt 1 u.SN orzekł, jak w sentencji.

[r.g.]