Powódka chciała sprostować protokół powypadkowy. SN nie przyjął jej skargi kasacyjnej

Postanowieniem z dnia 22 października 2024 r., XXI Pz 72/24 Sąd Okręgowy

w Warszawie oddalił zażalenie powódki od postanowienia z dnia 9 sierpnia 2024 r.,

VIII P 205/22, którym Sąd Rejonowy w Warszawie odrzucił pozew A.K. o

sprostowanie protokołu powypadkowego wniesionego przeciwko Ministerstwu

Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powódka zarzuciła

naruszenie: a) 366 k.p.c. w zw. z art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.; b) art. 245 k.p.c. oraz art.

art. 244 § 2 k.p.c.; c) art. 189 k.p.c. oraz art. 252 k.p.c.

II PSK 70/25

2

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca uzasadniła oczywistą

zasadnością skargi kasacyjnej w zakresie podniesionych zarzutów naruszenia

przepisów prawa procesowego poprzez błędną wykładnię, błędne ich

zastosowanie,

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżąca wskazała natomiast, że wniosek ten uzasadnia oczywista zasadność

skargi kasacyjnej z uwagi na istotne zagadnienia prawne, tj. wyjaśnienie czy

sporządzony protokół powypadkowy powstały w wyniku uzupełnienia pierwotnie

sporządzonego protokołu stanowi zupełnie nowy dokument, a wobec czego można

w stosunku do niego podnosić cały katalog zarzutów czy też stanowi on

kontynuację pierwotnego protokołu i zarówno zarzuty jak i całe postępowanie

należy odnosić jako tożsame do obu protokołów powypadkowych. Nadto, czy

pracownik ma interes prawny w uzupełnieniu/sprostowaniu pierwotnie

uzupełnionego/sprostowanego protokołu powypadkowego, jeżeli w jego ocenie -

wobec licznych nieścisłości pozostaje w uzasadnionej obawie w dochodzeniu

swych praw w przyszłości, którego podstawą będzie dokument urzędowy

obarczony błędami.

Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego

postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 października 2024 r. i

orzeczenie zgodnie z żądaniem skarżącej; alternatywnie uchylenie zaskarżonego

postanowienia Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie, a nadto podstawie art. 39811 § 1

k.p.c. rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej

kosztów postępowania kasacyjnego związanego z zastępstwem procesowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna odwołującego się nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do

merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

II PSK 70/25

3

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności

wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty

świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie

kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania uzasadniony twierdzeniem, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżąca

wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989

§ 1 pkt 4 k.p.c. Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi

kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) - jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania - wymaga przedstawienia tego, w czym wyraża się "oczywista

zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest

oczywiście uzasadniona. Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej

podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania - z uwagi na

jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. - niezbędne jest

wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub

procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w

szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę

przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. W judykaturze podkreśla się, że

przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste

naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz

sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego

orzeczenia.

Ponadto przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację,

w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza

konkretne przepisy prawa. Zatem we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, jak i w jego uzasadnieniu, niezbędne jest powołanie konkretnych

przepisów prawa, z którymi wyrok sądu drugiej instancji jest w oczywisty sposób

II PSK 70/25

4

sprzeczny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2012 r., I UK

414/12, LEX nr 1675171). Jednak o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona nie

może decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2008 r. II PK 347/07, LEX nr

465860). Z tego względu przyjmuje się, że nie spełnia tych wymagań odwołanie się

do podstaw kasacyjnych i opatrzenie zawartego tam zarzutu dodatkowo

określeniem "rażącego", "ewidentnego", "kwalifikowanego" lub "oczywistego", jeżeli

nie zostanie wykazane, w czym przejawia się oczywistość wydania wadliwego

orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 lutego 2014 r., III PK

86/13, LEX nr 1644571; z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, LEX nr 1511117; z

dnia 11 kwietnia 2018 r., III UK 98/17, LEX nr 2497587).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

spełnia powyższych wymogów, nie wykazuje, aby w sprawie występował stan

"oczywistej zasadności" skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c.

Skarżąca nie tylko nie wskazuje we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania konkretnych przepisów prawa, które Sąd drugiej instancji miałby

naruszyć w sposób kwalifikowany, odsyłając w tym zakresie do podniesionych w

podstawach skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego, lecz łączy

także przesłankę oczywistej zasadności skargi kasacyjnej z przesłankami

wymienionymi w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.

Tymczasem, już tylko z samej przedstawionej wyżej istoty ustawowych

przesłanek przedsądu przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. wynika, że co

do zasady nie mogą one występować jednocześnie. Za wyrokiem Sądu

Najwyższego z dnia 20 czerwca 2011 r., I PK 43/11 (LEX nr 1408141), warto

wskazać, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie

prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej

zasadności skargi. Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i

wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi

II PSK 70/25

5

na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4

powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok

jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna

wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy

(por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia lipca 2011 r., II UK

24/11, LEX nr 1365662).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

[I.T]

[a.ł]