Ubezpieczony z trzema schorzeniami nie dostał renty. SN nie przyjął skargi kasacyjnej

Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 22 października 2024 r. w pkt 1.

oddalił apelację wniesioną przez I.G. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z

dnia 10 lipca 2024 r., oddalającego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych – Oddziału w Gdańsku z dnia 8 listopada 2021 r. odmawiającej

ubezpieczonemu I.G. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy; w pkt 2.

zasądził od I.G. na rzecz pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w

Gdańsku kwotę 240 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w

spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia prawomocności orzeczenia w

II USK 43/25

2

tym zakresie do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za

drugą instancję.

Ubezpieczony I.G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Gdańsku z dnia 22 października 2024 r., zaskarżając ten wyrok w całości i

zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 382 w

zw. z art. 278 § 1 i art. 286 k.p.c., polegające na przyjęciu jako podstawy

orzeczenia błędnych ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji i oddaleniu

apelacji oraz tym samym utrzymaniu w mocy wyroku Sądu Apelacyjnego

zawierającego rozstrzygnięcie merytoryczne wymagające wiadomości specjalnych,

które oparte jest na dokumencie nieprawdziwym i nierzetelnym, albowiem pierwsze

w przedmiotowej sprawie badanie lekarskie, które powinno być przeprowadzone

przez lekarza orzecznika, nie było przeprowadzone przez osobę, która podpisała

się pod decyzją, co wielokrotnie podnosił w swoich stanowiskach ubezpieczony; 2.

naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 57 ust. 1 w zw.

z art. 12 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych poprzez uznanie, że I.G. nie jest niezdolny do pracy ponieważ może

się przekwalifikować.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący podniósł,

że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, polegające na ustaleniu, czy

sąd może oprzeć się na opinii biegłego sądowego, która powstała na podstawie

orzeczenia lekarza orzecznika, który nie prowadził badania i jego dane nie zostały

ujawnione (w szczególności nazwisko, specjalizacja, prawo do wykonywania

zawodu w przedmiotowym czasie ) pomimo wnioskowania o to przez

ubezpieczonego.

Ponadto w opinii skarżącego skarga jest oczywiście uzasadniona.

Zaskarżone orzeczenie Sądu Apelacyjnego w sposób oczywisty narusza

przepisy prawa materialnego , a w szczególności art. 57 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1

ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez

uznanie, że I.G. nie jest niezdolny do pracy ponieważ może się przekwalifikować,

nie uwzględniono jednakże, że cierpi on na 3 poważne jednostki chorobowe tj.

serca, kręgosłupa i kolan, które to schorzenia wzajemnie wykluczają te możliwości,

II USK 43/25

3

przez co kumulatywnie ujmując nie ma takich możliwości ergo powinien być uznany

za niezdolnego do pracy.

Zaskarżone orzeczenie ponadto w sposób oczywisty narusza przepisy

postępowania wskazane powyżej w podstawie niniejszej skargi kasacyjnej,

polegające na przyjęciu jako podstawy orzeczenia błędnych ustaleń faktycznych

sądu pierwszej instancji i oddaleniu apelacji oraz tym samym utrzymaniu w mocy

wyroku Sądu Apelacyjnego zawierającego rozstrzygnięcie merytoryczne

wymagające wiadomości specjalnych, które oparte jest na dokumencie

nieprawdziwym i nierzetelnym, albowiem pierwsze w przedmiotowej sprawie

badanie lekarskie, które powinno być przeprowadzone przez lekarza orzecznika,

nie było przeprowadzone przez osobę, która podpisała się pod decyzją, co

wielokrotnie podnosił w swoich stanowiskach ubezpieczony

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o 1. oddalenie

skargi kasacyjnej, 2. zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego, ewentualnie

w sytuacji odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania kosztów postępowania

przedsądowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada

również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne

skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do

rozpoznania i jego uzasadnienie. Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej

jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a

jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście,

biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania

skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym)

II USK 43/25

4

środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej

charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości

stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń

faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Wypada również przypomnieć, że w przypadku powoływania się na

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, w uzasadnieniu wniosku

(sporządzonym odrębnie od uzasadnienia podstaw kasacyjnych) winno zostać

sformułowane zagadnienie prawne oraz przedstawione argumenty prawne, które

wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Zgodnie ze

stanowiskiem jednolicie wyrażanym w judykaturze, oznacza to w praktyce, że

zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie: 1)

być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym

sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNAPiUS 1997 nr 3, poz. 39 i

postanowienie z dnia 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), 2) być

przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej

subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z dnia

22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z dnia 5 grudnia 2008 r., III

CZP 119/08, LEX nr 478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i

4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne)

wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w

danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa

lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw.

Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione

tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty

przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie,

wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr

577467, czy też z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).

II USK 43/25

5

Natomiast zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone tą skargą orzeczenie zapadło

wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste naruszenie prawa powinno

być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy

jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo

powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz.

494 oraz z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz.

437) i jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy orzeczenie jest niewątpliwie

sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa

(por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA

1963 nr 11, poz. 286). Powołanie się przez autora skargi kasacyjnej na przesłankę

zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje go zatem do przedstawienia

wywodu prawnego zmierzającego do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia

przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości,

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, co daje

podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną, tj. podlegającą

uwzględnieniu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 11 grudnia 2009 r., II

PK 223/09, LEX nr 585777 oraz z dnia 3 lutego 2010 r., II PK 304/09, LEX nr

602695).

Przedmiotowa skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona, nie

występuje w niej również istotne zagadnienie prawne.

Przede wszystkim problem przedstawiony przez skarżącego nie wynika

zupełnie z ustaleń faktycznych dokonanych przez Sądy obu instancji na podstawie

postępowania dowodowego, w ramach którego dopuszczono i przeprowadzono

dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: specjalistów z zakresu ortopedii, dwóch

biegłych neurologii, biegłego neurochirurga oraz kardiologa, które uznano za

miarodajne dla oceny roszczenia ubezpieczonego i z których jednoznacznie

wynikło, że ubezpieczony aczkolwiek nie może pracować ciężko fizycznie (opinia

kardiologa), to jednak nie jest osobą niezdolną do pracy jako kierowca zawodowy,

technik rolnik i może podjąć pracę zgodną z posiadanymi kwalifikacjami. Sąd

Apelacyjny nie miał wątpliwości, iż dokonane przez specjalistów ustalenia zostały

II USK 43/25

6

oparte na szczegółowej analizie zarówno dokumentacji medycznej wnioskodawcy,

jak i wynikach przeprowadzonych badań, zaś wyprowadzone przez niech

szczegółowo, wyczerpująco i logicznie uzasadnione wnioski nie pozostawiły

najmniejszych wątpliwości w zakresie zasadności uznania ubezpieczonego za

osobę zdolną do zatrudnienia.

Należy również zauważyć, że przedstawienie istotnego zagadnienia

prawnego polega na przytoczeniu przez skarżącego argumentów prawnych, które

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. Skarżący powinien zatem odwołać się

do konkretnych uregulowań prawnych i wykazać, że na tle tej regulacji pojawia się

określony problem prawny. Nie sposób tego uczynić bez odwołania się choćby do

jednego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Wypełnienie tego

obowiązku - nałożonego na osoby uprawnione do sporządzenia skargi kasacyjnej,

którymi są profesjonalni pełnomocnicy procesowi lub podmioty o kwalifikacjach

wskazanych w ustawie - nie może być zastąpione przez, jak to uczyniono w

skardze, postawienie jedynie pytania przy jednoczesnym braku powołania się na

jakikolwiek przepis prawa, z którego wynikać miałaby (mogłaby) odpowiedź na to

pytanie.

Natomiast twierdzenie o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ogranicza

się do przedstawienia stanu faktycznego sprawy wynikającego z dokonanej przez

skarżącego własnej oceny zebranego w tej sprawie materiału dowodowego. Z całą

pewnością brakuje jej zatem waloru ogólności i uniwersalności, a co szczególnie

znamienne, w istocie stanowi ona próbę podważenia przeprowadzonej przez Sąd

drugiej instancji oceny materiału dowodowego oraz dokonanych na tej podstawie

ustaleń faktycznych.

Sąd Najwyższy podkreśla w związku z tym, że powoływanie się na błąd w

przeprowadzonej ocenie dowodów i dokonanych na tej podstawie ustaleniach

faktycznych nie może być podstawą skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.),

ponieważ ustalenia te są wynikiem swobodnej oceny dowodów dokonywanej przez

sąd meriti. Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c., jest natomiast związany

ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, co

oznacza, że w przypadku poddania skargi kasacyjnej merytorycznej ocenie i tak

musiałby uwzględnić owe ustalenia faktyczne przy rozpatrywaniu powołanych w

II USK 43/25

7

skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, którego przepisy stanowiły

podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku.

Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, iż skarżący

nie wykazał potrzeby rozpoznania jego skargi kasacyjnej. Dlatego, na podstawie art.

3989 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji. W odniesieniu do kosztów postępowania

kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 k.p.c.

M.G.

[SOP]