Sąd Najwyższy umorzył sprawę o emeryturę policyjną po cofnięciu skargi kasacyjnej

W wyroku z 31 maja 2023 r., sygn. akt III AUa 396/22, Sąd Apelacyjny we

Wrocławiu – w sprawie z odwołania M. H. przeciwko Dyrektorowi Zakładu

Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w

Warszawie o wysokość emerytury policyjnej – zmienił zaskarżony apelacją organu

rentowego wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 25

stycznia 2022 r., sygn. akt VIII U 1541/21, w ten sposób, że oddalił odwołanie

II USKP 102/26

2

odwołującego się od decyzji organu – Dyrektora ZER MSWiA z 24 czerwca 2017 r.,

Nr […].

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego odwołujący się zaskarżył skargą

kasacyjną.

W piśmie z 15 stycznia 2026 r. pełnomocnik pozwanego Dyrektora ZER

MSWiA wniósł o umorzenie postępowania.

W piśmie z 4 lutego 2026 r. pełnomocnik odwołującego się wyraził zgodę na

umorzenie postępowania wobec spełnienia świadczenia oraz wniósł o zasądzenie

zwrotu kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego w sprawie.

W piśmie z 12 lutego 2026 r. pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie

wniosku o zasądzenie od organu rentowego na rzecz odwołującego się kosztów

postępowania i kosztów zastępstwa procesowego.

W piśmie z 24 marca 2026 r. pełnomocnik odwołującego się cofnął skargę

kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 39821 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych przepisów o

postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się

odpowiednio przepisy o apelacji. Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu

kasacyjnym znajduje więc między innymi art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c., w

myśl którego w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie

apelacyjne (tu: postępowanie wywołane wniesieniem skargi kasacyjnej).

W judykaturze przyjęto, że cofnięcie skargi kasacyjnej stanowi czynność

procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia

postępowania przed Sądem Najwyższym. Choć bowiem w sprawach z zakresu

prawa pracy i ubezpieczeń społecznych cofnięcie środków odwoławczych podlega

ocenie z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 469 k.p.c., a zatem nie

może być skuteczne wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes

pracownika (ubezpieczonego), to cofnięcie nadzwyczajnych środków zaskarżenia

nie podlega takiej ocenie (postanowienia Sądu Najwyższego z 23 września 2024 r.,

III USKP 95/24, Legalis nr 3133800; 21 sierpnia 2025 r., II CSKP 216/23, Legalis nr

3265259; 2 grudnia 2025 r., III PSK 160/25, Legalis nr 3295041; 20 stycznia 2026

r., II PZ 2/26, Legalis nr 3933784).

II USKP 102/26

3

Kierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na podstawie

art. 391 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w

sentencji postanowienia w punkcie pierwszym. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie

drugim niniejszego postanowienia ma podstawę w art. 102 k.p.c.

[a.ł]