Emeryt cofnął skargę kasacyjną po nowej decyzji organu. SN umorzył postępowanie

Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z 11 maja 2021 r. zmienił zaskarżoną

przez S.B. decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji w Warszawie z 19 maja 2017 r. o ponownym

ustaleniu wysokości emerytury stwierdzając brak podstaw do ponownego ustalenia

wysokości świadczenia przy uwzględnieniu przepisów dotyczących zasad

obliczania wysokości świadczenia dla osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego

państwa i przyznał odwołującemu się prawo do emerytury w dotychczasowej

wysokości oraz zasądził od organu rentowego na rzez odwołującego się zwrot

kosztów zastępstwa procesowego.

II USKP 57/26

2

Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z 21 lutego 2023 r., na skutek apelacji

organu rentowego, zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 1. i oddalił odwołanie oraz

zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 2. w ten sposób, że zasądził od odwołującego

się na rzecz organu rentowego zwrot kosztów zastępstwa procesowego oraz

zasądził od odwołującego się na rzecz organu rentowego zwrot kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Pełnomocnik odwołującego się złożył skargę kasacyjną do Sądu

Najwyższego od wyroku Sądu Apelacyjnego.

Pełnomocnik pozwanego organu rentowego w piśmie z 12 lutego 2006 r.

(data prezentaty) wniósł o umorzenie postępowania podnosząc, że otrzymał

prawomocną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 12 lutego

2026 r., wydaną w trybie art. 8a ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży

Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby

Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, Dz.U. z 2024 r. poz. 1121 ze

zm., zwanej „ustawą zaopatrzeniową”), którą ponownie ustalono odwołującemu się

wysokość świadczenia z uwzględnieniem wszystkich przysługujących mu

waloryzacji. Wskazał, że decyzją z 6 lutego 2026 r. ustalono nową wysokość

świadczenia emerytalnego odwołującego się, wypłaconą od 1 marca 2026 r., oraz

wyrównanie za okres od 1 października 2017 r. do 28 lutego 2026 r. Wypłata

wyrównania nastąpiła w lutym 2026 r.

Organ rentowy podniósł, że zostały spełnione przesłanki do umorzenia

postępowania w trybie art. 47713 § 1 k.p.c., gdyż roszczenie odwołującego się

zostało spełnione w całości.

Pismem z 13 marca 2026 r. (data prezentaty) pełnomocnik odwołującego się

cofnął skargę kasacyjną i wniósł o umorzenie postępowania kasacyjnego oraz

wzajemne zniesienie kosztów procesu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

II USKP 57/26

3

Zgodnie z art. 39821 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych przepisów o

postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania wywołanego

wniesieniem skargi kasacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji.

Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym znajduje więc między

innymi art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c., który stanowi, że w razie cofnięcia

apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach

jak przy cofnięciu pozwu.

Skarga kasacyjna może być cofnięta w każdym czasie także przez samą

stronę, pozbawioną - co do zasady - w postępowaniu kasacyjnym zdolności

postulacyjnej (art. 39821 k.p.c.) i nie wymaga zgody strony przeciwnej (art. 391 § 2

zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.) (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 17 listopada 2020 r., II PK 94/20, LEX nr 3080384 i z 25 marca

2021 r., III USK 68/21, LEX nr 3153421; por. też odnoszące się do kwestii

związanych z art. 469 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego z 29 stycznia

2014 r., I PK 251/13, OSNP 2015 nr 6, poz. 79).

Powyższa czynność procesowa, zgodnie z zasadą dyspozycyjności strony w

postępowaniu cywilnym, wiąże sąd i nie podlega jego następczej kontroli,

prowadząc do umorzenia postępowania kasacyjnego (zob. m.in. postanowienie

Sądu Najwyższego z 9 października 2013 r., V CSK 444/12, LEX nr 1394093).

Skoro zatem odwołujący się cofnął ze skutkiem prawnym skargę kasacyjną od

wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, to zachodzi negatywna przesłanka

procesowa, uzasadniająca umorzenie postępowania kasacyjnego.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39821 k.p.c. w

związku z art. 391 § 2 k.p.c., orzekł o umorzeniu postępowania kasacyjnego.

[SOP]

II USKP 57/26

4

II USKP 57/26

5