Sąd Najwyższy umorzył kasację organu rentowego w sprawie emerytury policyjnej

Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z dnia 22 grudnia 2020 r. zmienił

zaskarżoną przez T.W. decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie z dnia 30 czerwca

2017 r. obniżającą od dnia 1 października 2017 r. wysokość emerytury policyjnej

II USKP 59/26

2

przysługującej T.W., w ten sposób, że przeliczył, począwszy od dnia 1 października

2017 r. wysokość policyjnej emerytury z pominięciem przepisu art. 15c w zw. z art

32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

Apelację od powyższego wyroku złożył Dyrektor Zakładu Emerytalno -

Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie,

zaskarżając wyrok w całości.

Następcy prawni odwołującego – M.W., R.W. i W.D., wnieśli o

kontynuowanie postępowania z ich udziałem oraz oddalenie apelacji jako

bezzasadnej.

Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyniku rozpoznania apelacji Dyrektora

Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji

w Warszawie od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 22 grudnia 2020 r.,

wyrokiem z dnia 22 czerwca 2023 r. oddalił apelację.

Sąd Apelacyjny uznał, że apelacja organu rentowego nie mogła doprowadzić

do wzruszenia zaskarżonego wyroku, niemniej jednak niektóre jej zarzuty okazały

się częściowo uzasadnione.

Organ rentowy wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Krakowie z dnia 22 czerwca 2023 r., zaskarżając niniejsze orzeczenie w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to

jest:

1) art. 15c ust. 1 - 3 w zw. z art. 13b ust. 1 pkt 5 lit. d tiret pierwsze ustawy

zaopatrzeniowej poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że przepisów tych nie

należy stosować wobec świadczeniobiorcy, w sytuacji gdy Sąd Apelacyjny uznał,

że ubezpieczony w okresie od dnia 25 września 1961 roku do dnia 15 sierpnia 1989

roku pełnił służbę na rzecz państwa totalitarnego w rozumieniu art. 13b ustawy

zaopatrzeniowej,

2) art. 15c ust. 1 - 3 i art. 13b ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej poprzez ich błędną

wykładnię i uznanie, że przepisów tych nie należy stosować w sytuacji gdy wobec

II USKP 59/26

3

ubezpieczonego zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o

zmianie ustawy zaopatrzeniowej (Dz. U. Nr 24 poz. 145), podczas gdy podstawy

przesłanki niestosowania art. 15 c ust. 1-3 zostały wskazane w art. 15c ust. 5 oraz

art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej,

3) art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną

wykładnię i uznanie, że przepisy ustawy zaopatrzeniowej w omawianym zakresie

prowadzą do naruszenia konstytucyjnej zasady ne bis in idem, podczas gdy

transferowanie instytucji prawa karnego na grunt ubezpieczeń społecznych jest w

ocenie Organu rentowego niezasadne.

4) art. 178 ust. 1 w zw. z art. 188 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2

kwietnia 1997 r. poprzez ich błędną wykładnię i odmowę uznania mocy

obowiązującej ustawie zaopatrzeniowej w zakresie regulacji art. 15 c ust. 1-3 w zw.

z art. 13b ustawy zaopatrzeniowej.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie w tym

zakresie co do istoty sprawy poprzez zmianę zaskarżonego wyroku Sądu

Okręgowego w Kielcach z dnia 22 grudnia 2020 r., poprzez oddalenie odwołania od

decyzji z dnia 30 czerwca 2017 r. w całości, jak też zasądzenie kosztów zastępstwa

procesowego od strony odwołującej na rzecz pozwanego według norm

przepisanych, - alternatywnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Krakowie

i pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania

kasacyjnego; - zasądzenie od strony odwołującej na rzecz organu kosztów

postępowania w postępowaniu kasacyjnym, w tym kosztów zastępstwa

procesowego według norm prawem przepisanych.

Wnioskiem z 16 marca 2026 r. organ rentowy cofnął skargę kasacyjną,

wnosząc o umorzenie postępowania kasacyjnego w sprawie, oraz o nieobciążanie

organu kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

II USKP 59/26

4

Zgodnie z art. 39821 k.p.c., do postępowania przed Sądem Najwyższym

wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy o

apelacji. Z kolei art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. stanowi, że w razie cofnięcia

apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach

jak przy cofnięciu pozwu.

Skarga kasacyjna może zostać cofnięta w każdym czasie nawet przez samą

stronę i nie wymaga to zgody strony przeciwnej. Cofnięcie skargi kasacyjnej

stanowi czynność procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do

umorzenia postępowania kasacyjnego oraz orzeczenia o kosztach procesu jak przy

cofnięciu pozwu (art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.)

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 17 listopada 2020 r., II PK 94/20, LEX nr

3080384 i z 25 marca 2021 r., III USK 68/21, LEX nr 3153421, por. też odnoszące

się do kwestii związanych z art. 469 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego z 29

stycznia 2014 r., I PK 251/13, OSNP 2015 nr 6, poz. 79).

W tych okolicznościach Sąd Najwyższy umorzył postępowanie kasacyjne, o

czym postanowił jak w sentencji na podstawie art. 39821 k.p.c. w związku z art. 391

§ 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102

k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c.

M.G.

[SOP]

II USKP 59/26

5