Wniosek o ściganie sędzi bez podpisu pełnomocnika odrzucony, SN utrzymał to w mocy

W dniu 8 maja 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek A. G. o

zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w

N. X. Y.

Zarządzeniem z dnia 12 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt I ZI 31/25,

stwierdzono, iż wniosek A. G. o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności

karnej sędzi Sądu Rejonowego w N. X. Y. nie został sporządzony i podpisany przez

adwokata lub radcę prawnego będącego pełnomocnikiem i nie odpowiada

warunkom formalnym pisma procesowego określonym w art. 119 § 1 k.p.k. Wobec

II ZIZ 44/25

2

powyższego wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych

w postaci przesłania wniosku sporządzonego i podpisanego przez pełnomocnika

będącego radcą prawnym lub adwokatem oraz przesłania odpisu aktu oskarżenia

wniesionego do sądu wskazującego sprawę, w której immunitet ma być uchylony w

terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odmowy przyjęcia

wniosku w razie nieusunięcia braków w wyznaczonym terminie. Pismo zostało

doręczone wnioskodawcy w dniu 21 lipca 2025 r. i pozostało bez odpowiedzi.

Wobec nieuzupełnienia braków formalnych, sędzia Sądu Najwyższego

Marek Dobrowolski, zarządzeniem z dnia 5 listopada 2025 r. w sprawie o sygn. akt

I ZI 31/25, odmówił przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do

odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w N. X. Y. z uwagi na

niespełnienie warunków formalnych wniosku pomimo wcześniejszego wezwania do

ich uzupełnienia.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł A. G., wskazując cyt.: „Wnoszę

zażalenie na zarządzenie z dnia 05.11.2025 r. w sprawie wniosku o zezwolenie na

pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego w N. nie

istniejącej w żadnym rejestrze państwowym PESEL- X. Y. vel X. Y. vel Y. X. która

wydała wyrok gwałcąc Konwencję Praw Człowieka Art. 6 Prawo do rzetelnego

procesu sądowego wraz z Art. 45 Konstytucji RP, Art. 6 kpk (Zasada prawa do

obrony), Art. 2, 5, 7, 42, 48 kpk, w urojonym procesie karnym o Sygn. Akt […] na

podstawie fałszywego aktu oskarżenia sporządzonego przez Prokuratora

Prokuratury Rejonowej w N. S. B. również nie istniejącego w żadnych rejestrach

państwowym PESEL. W związku z brakiem mojej zgody na przetwarzanie danych

Dz. U. z dnia 29.08.1997 r. Art. 1 czym wypełnili znamiona łamania prawa Art. 190

kk, art. 270 kk, art. 23 i 24 kc, art. 416 kc, UCC-l-303, 1-308. Żądam pozytywnego

rozpatrzenia wniosku wraz z wycofaniem z obiegu prawnego wadliwego wydanego

wyroku na nieprawidłowe dane nie figurujące w żadnym rejestrze państwowym”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

II ZIZ 44/25

3

Kwestię immunitetu sędziowskiego regulują przepisy art. 80 § 1 u.s.p. które

zastrzegają, że sędzia nie może być zatrzymany ani pociągnięty do

odpowiedzialności karnej bez zezwolenia właściwego sądu dyscyplinarnego.

Wobec tego, Sądowi Najwyższemu jako sądowi właściwemu na podstawie art. 27a

§ 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2024, poz.

622 t.j. – dalej powoływana jako: „u.SN”) przysługuje uprawnienie do wstępnej

kontroli wniosku o wyrażenie zgody na pociągnięcie sędziego oraz prokuratora do

odpowiedzialności karnej. Jeżeli wniosek ten nie odpowiada warunkom formalnym

pisma procesowego określonym w Kodeksie postępowania karnego,

przewodniczący (prezes) sądu dyscyplinarnego odmawia jego przyjęcia w drodze

zarządzenia (art. 80 § 2b u.s.p.).

Jedną z okoliczności przemawiającą za zasadnością przyjęcia do

rozpoznania rzeczonego wniosku jest przede wszystkim jego prawidłowe

zainicjowanie, co skorelowane jest z wymogiem zawartym w art. 13 k.p.k. Przepis

ten stanowi, że uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia

ściganie, należy do oskarżyciela. W odniesieniu do przestępstw popełnionych

przez sędziego lub prokuratora, należy zatem wpierw zainicjować

postępowanie karne, a następnie wystąpić do sądu dyscyplinarnego

o wydanie uchwały zezwalającej na pociągnięcie sędziego lub prokuratora do

odpowiedzialności karnej. Dopiero bowiem uzyskanie statusu strony

w postępowaniu karnym toczącym się o ten sam czyn, przeciwko tej samej

osobie, daje podstawę do przyznania wnioskodawcy statusu strony

w postępowaniu delibacyjnym. W innym wypadku wydanie przez sąd

dyscyplinarny uchwały w tym zakresie zostałoby niejako uczynione in blanco

i byłoby zawieszone w próżni, co też stoi w sprzeczności z istotą postępowania,

o którym mowa w art. 80 u.s.p. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 20 lutego

2024 r., II ZIZ 1/24; z 14 lutego 2024 r., II ZIZ 37/23; z 10 grudnia 2024 r., II ZIZ

5/24).

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zarządzeniem sędziego

Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2025 r. wezwano wnioskodawcę A. G. do

uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 8 maja 2025 r. poprzez

II ZIZ 44/25

4

sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata bądź radcę prawnego oraz

nadesłanie kopii aktu oskarżenia w sprawie, w której immunitet ma być uchylony.

Jednocześnie, w sposób prawidłowy pouczono go o terminie do wywiązania się z

nałożonego na niego obowiązku. Pismo zostało doręczone wnioskodawcy w dniu

21 lipca 2025 r. i pozostało bez odpowiedzi.

W tym stanie rzeczy zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku w sprawie

o sygn. akt I ZI 31/25 jako pochodzącego od osoby nieuprawnionej do jego złożenia,

a więc obarczonego brakami formalnymi, było całkowicie zasadne.

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

[M. T.]

[r.g.]