Sąd Najwyższy odmówił wskazania sądu w sporze klientów banku z syndykiem

Postanowieniem z dnia 11 marca 2026 r. Sąd Okręgowy w Warszawie

zwrócił się do Sądu Najwyższego na podstawie art. 45 k.p.c. celem oznaczenia

sądu, przed który należy wytoczyć powództwo. Wskazał m.in., że postanowieniem

z dnia 5 listopada 2025 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku przekazał sprawę do

rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie na podstawie art. 200 § 14

w związku z art. 30 k.p.c. jako właściwemu ogólnie, podczas gdy w rzeczywistości

w sprawie nie można ustalić właściwości miejscowej z uwagi na art. 18 ust.

1 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 614).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

III CO 388/26

2

Zgodnie z art. 45 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy oznaczy sąd, przed który należy

wytoczyć powództwo, jeżeli w myśl przepisów kodeksu postępowania cywilnego nie

można w świetle okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej.

W okolicznościach sprawy sytuacja taka nie ma jednak miejsca, zważywszy, że

zgodnie z art. 200 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. sąd, któremu sprawa została

przekazana, jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy. Nie zachodzi

zarazem wyjątek określony w art. 200 § 2 zdanie drugie k.p.c., albowiem do

przekazania sprawy doszło między sądami równorzędnymi.

Skoro postanowienie o przekazaniu sprawy stało się prawomocne wobec

niezaskarżenia, to sąd, któremu sprawa została przekazana, jest nim związany,

a właściwość miejscowa sądu uległa utrwaleniu, bez względu na zasadność

przekazania (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego dnia 13 maja 1976 r., II

CO 3/76, OSNC 1977, nr 2, poz. 30, z dnia 11 lipca 2002 r., IV CO 8/02, z dnia

24 czerwca 2020 r., IV CO 54/20 i z dnia 9 sierpnia 2023 r., III CO 436/23).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, uznawszy zarazem

za zasadne zwięzłe wskazanie powodów tego rozstrzygnięcia (art. 357 § 5 k.p.c.).

Paweł Grzegorczyk

(K.G.)

[SOP]