Sąd Najwyższy utrzymał uchylenie wyroku w skardze pauliańskiej spółki wobec J.S.

Wyrokiem z 7 października 2024 r. Sąd Rejonowy w Radomiu oddalił

powództwo P. sp. jawnej w R. skierowane przeciwko J.S. o uznanie za

bezskuteczną w stosunku do J.B. i W.B. umowy sprzedaży i darowizny udziału w

2/4 części we własności nieruchomości położonej w R. przy ul. […], dla której jest

prowadzona księga wieczysta […], zawartej pomiędzy U.S. a pozwanym w dniu 11

maja 2018 r.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że powodowie w ramach prowadzonej

działalności gospodarczej od 2014 r. najmowali halę magazynową przy ul. […] w

R., przy czym na terenie tej nieruchomości znajdowały się jeszcze inne

III CZ 119/26

2

pomieszczenia najmowane przez inne podmioty gospodarcze. Właścicielką tej hali

magazynowej była U.S., a administratorem jej mąż B.S. W dniu 24 grudnia 2017 r.

miał miejsce pożar budynku, w wyniku którego zniszczeniu uległy zmagazynowane

tam przez powodów towary. W toku prowadzonego śledztwa ustalono, że

przyczyną pożaru było najprawdopodobniej zwarcie instalacji elektrycznej

wynikające z braku dbałości o stan techniczny budynku. Powodowie oszacowali

szkodę na ponad 10 mln zł. Wartość szkody jest kwestionowana zarówno przez

poszkodowanego, jak i małżonków S. W dacie złożenia pozwu postępowanie karne

nie zostało jeszcze zakończone.

W ocenie Sądu a quo powództwo podlegało oddaleniu, gdyż powodowie nie

wykazali przesłanek skargi pauliańskiej, w szczególności nie udowodnili, aby

wskutek skarżonej czynności prawnej małżonkowie S. stali się niewypłacalni.

W wyniku apelacji strony powodowej Sąd Okręgowy w Radomiu wyrokiem

z 26 lutego 2026 r. uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu i przekazał sprawę

temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach

postępowania odwoławczego. Sąd drugiej instancji uznał, że Sąd pierwszej

instancji nie rozpoznał istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. Przede

wszystkim Sąd Rejonowy nie poczynił kompleksowych ustaleń faktycznych i nie

przedstawił adekwatnych dla skargi pauliańskiej wywodów prawnych, a ponadto nie

skonkretyzował dokumentów z akt sprawy I C 1055/18, na podstawie których czynił

te ustalenia. W uzasadnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sąd pierwszej

instancji nie powołuje żadnego przepisu prawa.

Według Sądu ad quem przedmiotem procesu jest żądanie uznania czynności

prawnej za bezskuteczną, a skarga paulińska dotyczy ochrony wierzytelności

z tytułu odszkodowania za szkodę powstałą na skutek zdarzenia z grudnia 2017 r.,

w wyniku którego zniszczeniu uległo mienie powodów. Jednakże wierzytelność ta

nie została właściwie zidentyfikowana bowiem w żądaniu pozwu w ogóle nie

wskazano do jakiej wysokości należy uznać czynność prawną za bezskuteczną.

Natomiast w uzasadnieniu pozwu pojawia się kwota 10 698,80 zł, lecz opis jej jest

ogólny, aczkolwiek kwota ta stanowi wartość zniszczonego towaru, kosztów

transportu i wyposażenia hali. Sąd pierwszej instancji stwierdził jedynie, że

III CZ 119/26

3

powodowie oszacowali szkodę na kwotę ponad 10 mln, ale wartość szkody

kwestionowana jest zarówno przez poszkodowanego, jak i małżonków S. Na

wstępnym etapie procesu pełnomocnik strony powodowej powinien zostać

zobowiązany do dokładnego sprecyzowania wierzytelności, w tym jej wysokości,

sposobu jej ustalenia tak co do wysokości, jak i podstawy faktycznej jej powstania.

Ponadto w aktach sprawy brakuje skarżonej umowy z 11 maja 2018 r. i nie ma

pewności, że Sąd pierwszej instancji w ogóle się z nią zapoznał. Nie wiadomo więc,

czy małżonkom S. przysługiwał udział w 2/4 części na zasadzie wspólności

ustawowej małżeńskiej, czy też każde z nich miało udział po ¼ części. Nie

wiadomo też kto dokonał sprzedaży udziału oraz za jaką kwotę. Sąd odwoławczy

zauważył też, że w postanowieniach tej umowy znajduje się zapis o służebności

mieszkania, a jeżeli tak, to powinien zostać oceniony przez Sąd pierwszej instancji,

który jednak w pisemnych motywach stwierdza, że nie ma mowy o pokrzywdzeniu

wierzycieli, gdyż dłużnik w zamian za swoje świadczenie uzyskał ekwiwalent, który

nadal znajduje się w jego majątku, ale nie identyfikuje tegoż ekwiwalentu.

Niezależnie od tego Sąd pierwszej instancji powinien ustalić jakie sprawy toczą się

między stronami o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną ewentualnie czy

dotyczą tych samych nieruchomości, ale innych pozwanych i rozważyć, czy nie

zachodzi potrzeba zastosowania art. 219 k.p.c.

W zażaleniu pozwany zaskarżając wyrok Sądu drugiej instancji w całości

wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Radomiu do

ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od strony powodowej na jego rzecz

kosztów postępowania zażaleniowego. Zarzucił naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. na

skutek uchylenia wyroku Sądu Rejonowego i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania pomimo braku podstaw do przypisania Sądowi pierwszej instancji

zarzutu nierozpoznania istoty sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W postępowaniu wywołanym zażaleniem strony, skierowanym na podstawie

art. 394¹ § 1¹ k.p.c. przeciwko uchyleniu przez sąd drugiej instancji wyroku sądu

pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, ocenie

podlega jedynie prawidłowość zakwalifikowania przez sąd odwoławczy określonej

III CZ 119/26

4

sytuacji procesowej jako odpowiadającej powołanej przez ten sąd podstawie

orzeczenia kasatoryjnego. Ocena ta nie obejmuje natomiast zarówno

merytorycznego stanowiska prawnego sądu drugiej instancji, jak i prawidłowości

zastosowania przepisów prawa procesowego, które nie odnoszą się do kwalifikacji

powstałej sytuacji procesowej w kontekście przesłanek z art. 386 § 4 k.p.c.

Oznacza to, że Sąd Najwyższy sprawdza jedynie, czy rzeczywiście doszło

do nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy, albo czy wydanie

wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., II CZ 79/13,

nie publ., z dnia 24 stycznia 2014 r., V CZ 87/13, nie publ., z dnia 22 lipca 2015 r.

I UZ 6/15, nie publ.). Wszelkie inne wady, dotyczące naruszeń prawa materialnego,

czy też procesowego (poza nieważnością postępowania - art. 386 § 2 k.p.c.), nie

uzasadniają uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania. Wszystkie tego rodzaju braki powinny być w systemie apelacji pełnej

załatwiane bezpośrednio w postępowaniu apelacyjnym (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 19 grudnia 2012 r., II CZ 141/12, nie publ.; z dnia

2 października 2014 r., IV CZ 68/14, nie publ.).

Pojęcie nierozpoznania istoty sprawy interpretowane jest jako wadliwość

rozstrzygnięcia, polegająca na wydaniu przez sąd pierwszej instancji orzeczenia,

które nie odnosi się do tego, co było przedmiotem sprawy, bądź na zaniechaniu

zbadania przez ten Sąd materialnej podstawy żądania albo oceny merytorycznych

zarzutów strony przy bezpodstawnym przyjęciu, że istnieje przesłanka

materialnoprawna lub procesowa unicestwiająca roszczenie (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1998 r., II CKN 897/97, OSNC 1999 nr 1,

poz. 22; wyroki Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2002 r., I CKN 486/00,

OSP 2003 nr 3, poz. 36 oraz z dnia 12 listopada 2007 r., I PK 140/07, OSNP 2009,

nr 1-2, poz. 2).

Nierozpoznanie istoty sprawy ma miejsce także w razie dokonania przez

sąd pierwszej instancji oceny prawnej żądania bez ustalenia podstawy faktycznej,

co wymagałoby czynienia kluczowych ustaleń po raz pierwszy w instancji

odwoławczej; respektowanie uprawnień stron wynikających z zasady

dwuinstancyjności postępowania sądowego uzasadnia w takich wypadkach

III CZ 119/26

5

uchylenie orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia

2012 r., I CZ 168/12, OSNC 2013, nr 5, poz. 68, z dnia 23 września 2016 r.,

II CZ 73/16, nie publ., z dnia 8 marca 2017 r., IV CZ 126/16 nie publ. i z dnia

8 marca 2017 r., IV CZ 130/16, nie publ.). Uchylenie wyroku z powodu

nierozpoznania istoty sprawy będzie zatem uzasadnione między innymi wtedy,

gdy sąd pierwszej instancji nie zbada podstaw pozwu, nie przeprowadzi w tym

zakresie postępowania dowodowego i nie dokona oceny materialno-prawnych

przesłanek żądania w ustalonym stanie faktycznym.

Wyszczególnione przez Sąd odwoławczy uchybienia i braki procesowe

rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, ze względu na ich liczbę i ciężar

gatunkowy, uzasadniają tezę, iż Sąd Rejonowy w Radomiu nie rozpoznał istoty

sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw.

z art. 394¹ § 3 k.p.c., a orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego

pozostawił, zgodnie z art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 398²¹ k.p.c., art. 394¹ § 3 k.p.c.

sądowi, który wyda orzeczenie kończące postępowanie w sprawie.

(M.M.)

[a.ł]