Skarga kasacyjna w sporze spółdzielni z W.T. i B.T. odrzucona przy wartości 482 zł

III CZ 244/25

2

Sąd Okręgowy w Gdańsku postanowieniem z 16 października 2025 r. oddalił

wniosek o wstrzymanie wykonalności wyroku tego Sądu z 9 maja 2025 r. i odrzucił

skargę kasacyjną pozwanych.

Zażalenie na to postanowienie wnieśli pozwani, zaskarżając je w całości,

wnosząc o jego uchylenie całości.

W odpowiedzi na zażalenie powód wnosił o jego oddalenie oraz zasądzenie

kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na

postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Ponadto według

art. 3941 § 11 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie

uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania

sprawy do ponownego rozpoznania. Postanowienie sądu drugiej instancji

wstrzymujące lub odmawiające wstrzymania wykonalności orzeczenia sądu drugiej

instancji nie mieści w żadnej z kategorii spraw, na które przysługuje zależnie do

Sądu Najwyższego. Powoduje to odrzucenie zażalenia w tej części na podstawie

art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. jako niedopuszczalnego.

Skarga kasacyjna jest natomiast niedopuszczalna w sprawach o prawa

majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt

tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych –

niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 § 1 zd. 1 k.p.c.). Pozwani oznaczyli

w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia na 482 zł. Wartość ta była

zbieżna z wartością przedmiotu sporu, której pozwani nie kwestionowali, oraz

wartością przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w apelacji. W konsekwencji Sąd

Okręgowy zasadnie odrzucił skargę kasacyjną pozwanych jako niedopuszczalną ze

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia nieprzekraczającą 50 000 zł (art.

3982 § 1 k.p.c.).

W zażaleniu skarżący zdają się ponadto argumentować, że przedmiotem

postępowania w niniejszej sprawie były roszczenia niemajątkowe, co skutkowałoby

III CZ 244/25

3

przyjęciem, iż skarga kasacyjna jest dopuszczalna. Nie wskazali jednak, jakiego

roszczenia o charakterze niemajątkowym dochodził powód. Podstawą wyróżnienia

kategorii praw majątkowych i niemajątkowych jest typowy interes, jaki realizują. Na

podstawie tego kryterium do praw majątkowych zalicza się w szczególności prawa

rzeczowe. Roszczenie windykacyjne (art. 222 § 1 k.c.) stanowi roszczenie

majątkowe niepieniężne (zob. uzasadnienie uchwały SN z 15 listopada 2018 r.,

III CZP 50/18, OSNC 2019, nr 6, poz. 67). Sprawy mające za przedmiot roszczenia

windykacyjne lub negatoryjne (art. 222 k.c.) są rozpoznawane w trybie

procesowym, z wszystkimi tego konsekwencjami, także z uzależnieniem

dopuszczalności skargi kasacyjnej od wartości przedmiotu zaskarżenia, zgodnie

z art. 3982 § 1 k.p.c. (postanowienie SN z 13 stycznia 2022 r., III CZ 7/22).

Z tego względu, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie w zakresie, w jakim nie podlegało ono odrzuceniu,

a zgodnie z art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 2 pkt 2 w zw.

z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych obciążył skarżących kosztami

postępowania zażaleniowego.

Marcin Łochowski

(D.Z.)

[a.ł]