Kredyt firmy częściowo na wykończenie domu pozwanych. SN oddalił zażalenie o opłatę

Zarządzeniem z 15 września 2025 r. przewodniczący w Sądzie Apelacyjnym

w Warszawie wezwał pełnomocnika pozwanych G.S. i Ż.U. do usunięcia braku

fiskalnego skargi kasacyjnej przez uiszczenie brakującej części opłaty sądowej w

wysokości 23.768 zł w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi

kasacyjnej. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących 17 września 2025 r.,

po czym wyznaczony termin upłynął bezskutecznie, a zarządzenie nie zostało

wykonane.

Postanowieniem z 29 października 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie

odrzucił skargę kasacyjną pozwanych G.S. i Ż.U. od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie z 9 czerwca 2025 r. w sprawie z powództwa B. S.A. z siedzibą w W.

Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez

adwokata lub radcę prawnego podlega odrzuceniu w razie niewykonania

III CZ 4/26

2

zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 130

§ 1 k.p.c.). Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w sprawie nie ma zastosowania art. 13a

u.k.s.c., zgodnie z którym w sprawach o roszczenia wynikające z czynności

bankowych od strony będącej konsumentem lub osobą fizyczną prowadzącą

gospodarstwo rodzinne przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu

zaskarżenia wynoszącej ponad 20.000 złotych pobiera się opłatę stałą w kwocie

1.000 złotych. Status strony czynności jako konsumenta podlega bowiem ocenie

w relacji do konkretnej czynności prawnej, a o przypisaniu go kontrahentowi

przedsiębiorcy decyduje cel, w jakim dokonuje on czynności z przedsiębiorą.

Pozwani wnieśli zażalenie, w którym zaskarżyli postanowienie Sądu

Apelacyjnego w całości. Zarzucili naruszenie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13a

u.k.s.c. w zw. z art. 221 k.c. poprzez błędne uznanie, że skarga kasacyjna podlega

odrzuceniu z uwagi na brak uiszczenia opłaty sądowej w prawidłowej wysokości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu

niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą

wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c., nieopłaconą oraz skargę, której

braków nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną.

W okolicznościach sprawy pozwani wnieśli skargę kasacyjną, w której

oznaczyli wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 583 467 zł i uiścili opłatę od

skargi w kwocie 900 zł, do której doliczyli kwotę 100 zł uiszczoną tytułem opłaty od

wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku.

Postanowieniem z 15 września 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie

dokonał sprawdzenia z urzędu wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze

kasacyjnej pozwanych i określił tę wartość na kwotę 495 347 zł (k. 381). Następnie

zarządzeniem z 15 września 2025 r. przewodniczący w Sądzie Apelacyjnym

w Warszawie wezwał pełnomocnika skarżących do usunięcia braku fiskalnego

skargi kasacyjnej poprzez uiszczenie brakującej części opłaty sądowej w wysokości

23.768 zł w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 17 września 2025 r., po

III CZ 4/26

3

czym wyznaczony termin upłynął bezskutecznie. W ocenie pozwanych, podstawę

do obliczenia należnej opłaty sądowej od skargi kasacyjnej stanowił art. 13a

u.k.s.c., zgodnie z którym w sprawach o roszczenia wynikające z czynności

bankowych od strony będącej konsumentem lub osobą fizyczną prowadzącą

gospodarstwo rodzinne przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu

zaskarżenia wynoszącej ponad 20.000 złotych pobiera się opłatę stałą w kwocie

1.000 złotych.

Odnosząc się do tej kwestii, należy przypomnieć, że dla oceny, czy dana

osoba fizyczna jest w konkretnym przypadku konsumentem w rozumieniu art. 221

k.c. nie ma znaczenia subiektywne przekonanie tej osoby, że nie dokonywała ona

z przedsiębiorcą określonych czynności prawnych w ramach działalności

gospodarczej, lecz obiektywne okoliczności mogące posłużyć do oceny tej kwestii

(postanowienie SN z 20 sierpnia 2025 r., I CSK 537/25). W przypadku czynności

prawnych służących celom mieszanym, należy brać pod uwagę cel dominujący,

a w przypadku umów kredytowych istotne znaczenie ma przeznaczenie

udostępnionego kapitału. Właściwe dla tej oceny są kryteria rodzaju czynności

prawnej i jej przedmiotu, typowego charakteru czynności ze względu na

prowadzoną działalność gospodarczą, przeznaczenia nabywanego towaru lub

usługi dla celu bezpośrednio lub pośrednio związanego z działalnością

gospodarczą (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2024 r.,

II CSKP 1605/22).

Zgodnie z punktem 12 lit a) umowy kredytu z 22 maja 2006 r. (k. 11-11v),

kredyt został uruchomiony na rachunek firmy S. sp.j. na spłatę kredytu udzielonego

tej firmie w ramach umowy o kredyt nieodnawialny z 25 marca 1999 r. W sprawie

dodatkowo ustalono, że kredyt częściowo posłużył do wykończenia domu o

powierzchni 500 m2, w którym aktualnie prowadzona jest działalność gospodarcza

przez pozwanego (k. 328-329).

W świetle przedstawionych wyżej ustaleń nie ma podstaw, by zastosować

wobec pozwanych szczególną regulację przewidzianą w art. 13a u.k.s.c. i ustalić

należną opłatę na poziomie 1.000 zł, a to oznacza, że Sąd Apelacyjny prawidłowo

III CZ 4/26

4

przyjął, że brak fiskalny skargi nie został usunięty, mimo stosownego wezwania

(k. 388, notatka - k. 391). Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 13 ust. 2 u.k.s.c.

opłata od skargi kasacyjnej, którą należało uiścić w sprawie wynosi 5% wartości

przedmiotu zaskarżenia. Jak wynika zaś z ugruntowanego stanowiska judykatury,

pismem, które „nie zostało należycie opłacone”, jest zarówno pismo, od którego

w ogóle nie została uiszczona opłata lub opłatę uiszczono po upływie terminu, jak

i pismo, od którego wniesiono opłatę w niepełnej wysokości (uchwała Sądu

Najwyższego z 22 listopada 2006 r., III CZP 83/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 106;

postanowienia Sądu Najwyższego z 15 listopada 2006 r., I PZ 21/06, z 15 listopada

2006 r., V CZ 79/06, z 18 marca 2008 r., II PZ 1/08, OSNP 2009, nr 11-12, poz.

147).

Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu (art. 39814 w zw. z art. 3941

§ 3 k.p.c.).

Agnieszka Jurkowska-Chocyk

A.G.

[a.ł]