Sąd Najwyższy uchylił odrzucenie skargi kasacyjnej klientki w sporze z bankiem

Postanowieniem z 6 sierpnia 2025 r. wydanym w sprawie z powództwa I.K.

przeciwko Bank w W. o ustalenie, Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił skargę

powódki od wyroku tego Sądu z 5 marca 2025 r. w sprawie I ACa 1356/22. W

uzasadnieniu postanowienia wskazał, że skarga jest niedopuszczana rationae

valoris, albowiem powódka określiła w niej wartość przedmiotu zaskarżenia na

kwotę 48 279 zł.

W zażaleniu na to postanowienie, powódka zarzuciła naruszenie art.

25 § 1 w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c. oraz art. 3986 § 1 w zw. z art. 3984 § 3 k.p.c.

przez zaniechanie przez Sąd Apelacyjny sprawdzenia wartości przedmiotu

zaskarżenia oraz zwrócenia się przez ten Sąd do pełnomocnika powódki

o wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości z tym związanych w sytuacji, w której ta

III CZ 41/26

2

sprawa jest niewątpliwie tak zwaną sprawą kasacyjną w świetle art. 3982 § 1 k.p.c.,

skoro poprzednia skarga kasacyjna powódki została, przy niezmienionym

przedmiocie żądania oraz rozstrzygnięcia, uwzględniona wyrokiem Sądu

Najwyższego z 27 maja 2022 r. w sprawie II CSKP 314/22, uchylającym poprzedni

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 8 października 2019 r. i przekazującym

sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, że powódka, kwestionując ważność bliżej opisanej

umowy kredytu, podawała, jako wartość sprawy lub wartość przedmiotu

zaskarżenia różne kwoty. W pozwie powódka wskazała, że domaga się ustalenia

nieistnienia wierzytelności pozwanego Banku w kwocie 1 026 407,31 zł,

wynikającej z bliżej opisanej umowy kredytu oraz ustalenia, że istnieje

wierzytelność Banku wobec niej w kwocie 48 279 zł. W apelacji wniesionej od

wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 28 marca 2018 r (I C 791/16),

oddalającego powództwo, wskazała jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę

1 026 407,31 zł (k.566 akt). W skardze kasacyjnej wniesionej od poprzedniego

wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 8 października 2019 r. (I A Ca 560/19),

oddalającego jej apelację, powódka określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na

kwotę 662 428 zł (k.765 akt). W tej sytuacji Sąd Najwyższy, uznając tę skargę za

dopuszczalną rationae valoris w świetle art. 3982 § 1 k.p.c., rozpoznał ją

merytorycznie w wyroku z 27 maja 2022 r. (II CSKP 314/22).

Po ponownym rozpoznaniu sprawy wskutek uchylenia przez Sąd Najwyższy

poprzedniego wyroku Sądu drugiej instancji, Sąd Apelacyjny w Warszawie

wyrokiem z 5 marca 2025 r. (I A Ca 1356/22) ponownie oddalił apelację powódki.

W apelacji tej, co należy przypomnieć, wartość przedmiotu zaskarżenia została

podana na kwotę 1026 407,31 zł (k.566 akt). Przed odrzuceniem przedmiotowej

skargi kasacyjnej kwestia wartości przedmiotu zaskarżenia wymagała w tej sytuacji

wyjaśnienia przez Sąd Apelacyjny wskazanych wyżej rozbieżności, w drodze

stosownego wezwania pełnomocnika powódki. Odrzucenie skargi kasacyjnej

powódki było zatem co najmniej przedwczesne.

III CZ 41/26

3

W tym stanie rzeczy, orzeczono, jak w sentencji (art. 3941 § 1 w zw. z art.

3941 § 3 i art. 39815 § 1 k.p.c.).

Agnieszka Piotrowska

(A.D.)

[a.ł]