Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie adwokata z urzędu w sporze o VAT od wynagrodzenia

Postanowieniem z 6 marca 2025 r. w sprawie z powództwa B. K. i P. K.

przeciwko T. S. i D. S. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, na skutek

skargi o wznowienie postępowania B. K. na postanowienie Sądu Najwyższego z 23

lipca 2020 r. w sprawie V CSK 530/19, Sąd Najwyższy zmienił zaskarżone

postanowienie Sądu Najwyższego z 23 lipca 2020 r., V CSK 530/19 w ten sposób,

że w miejsce kwoty 3 600 zł podwyższonej o stawkę podatku VAT przyznał adw. Ł.

N. kwotę 5 400 zł, w tym należny podatek od towarów i usług (pkt 1); oddalił

III CZ 64/25

2

wniosek w pozostałym zakresie (pkt 2) i oddalił wniosek o zwrot kosztów

postępowania (pkt 3).

Od powyższego rozstrzygnięcia zażalenie wniósł adw. Ł. N. w części, w

jakiej przyznane pełnomocnikowi z urzędu uzupełnione wynagrodzenie w kwocie 5

400 zł nie zostało powiększone o należny podatek od towarów i usług w kwocie 1

242 zł. Zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze w zw. z § 4

ust. 1 i 3 w zw. z § 8 pkt 7 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2) oraz § 24 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb

Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu poprzez ich nieprawidłową wykładnię i

przyznanie pełnomocnikowi z urzędu jedynie kwoty 5 400 zł jako wynagrodzenia

należnego zgodnie z wartością przedmiotu sprawy, jednakże bez powiększenia go

o należny podatek od towarów i usług, podczas gdy zgodnie z § 4 ust. 3 w zw. z §

24 rozporządzenia kwotę wynagrodzenia należną pełnomocnikowi z urzędu

podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki

podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o

podatku od towarów i usług, a zatem skoro te przepisy rozporządzenia miał

zastosowanie w chwili rozstrzygania przez Sądu Najwyższy o wysokości

wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu w toku przedmiotowego postępowania, to

kwota tego wynagrodzenia powinna zostać powiększona o należny podatek od

towarów i usług, którego stawka wynosi 23%, co stanowi kwotę 1 242 zł.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie

na jego rzecz od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Katowicach

wynagrodzenia w kwocie 5 400 zł powiększonej o stawkę podatku VAT, tytułem

zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodom z urzędu

w postępowaniu kasacyjnym. tj. powiększenie przyznanego zaskarżonym

postanowieniem wynagrodzenia o kwotę 1 242 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega odrzuceniu.

Sąd Najwyższy nie funkcjonuje w strukturze organizacyjnej sądownictwa

powszechnego, lecz powołany jest do sprawowania nadzoru judykacyjnego nad

III CZ 64/25

3

orzecznictwem sądów powszechnych (postanowienie SN z 23 marca 2022 r., III CZ

16/22). Zażalenie do tego Sądu przysługuje jedynie w przypadkach wskazanych

w art. 3941 k.p.c., tj. na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę

kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także

w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji

i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Katalog postanowień zaskarżalnych do Sądu Najwyższego jest zamknięty

i nie obejmuje zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego, co oznacza, że

takie zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (m.in. postanowienia SN:

z 2 września 2020 r., V CO 96/20 oraz z 10 marca 2022 r., III CZ 15/22).

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art.

3941 § 3 w zw. z art. 39821 i 3986 § 3 k.p.c.

Marcin Trzebiatowski

(M.K.)

[a.ł]