Wstrzymania wykonania wyroku nie będzie mimo opóźnień w kasacji w sprawie M. M.

Na wstępie przypomnieć należy, że unormowana w art. 532 § 1 k.p.k.

instytucja procesowa wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma

charakter wyjątkowy. Zasadą jest bowiem bezzwłoczne, a więc zaraz po

uprawomocnieniu się wyroku, wszczęcie postępowania wykonawczego. Aby od tej

zasady wyjątkowo odstąpić, stwierdzić należy istnienie szczególnych okoliczności

sprawiających, że wykonanie danego orzeczenia pociągnie za sobą dolegliwe i w

zasadzie nieodwracalne dla skazanego skutki, a jednocześnie istnieje wysoki

stopień prawdopodobieństwa uwzględnienia podniesionych w kasacji zarzutów.

III KK 101/24

2

Nie wypowiadając się wiążąco co do zasadności zarzutów kasacji

wywiedzionej na korzyść skazanego stwierdzić należy, że nie jest ono

ponadprzeciętnie duże. Nie zachodzą ponadto inne szczególne okoliczności

przemawiające na tym etapie postępowania za wstrzymaniem wykonania

orzeczenia, które, biorąc pod uwagę treść zarzutów kasacyjnych, skłaniałyby do

uwzględnienia wniosku obrońcy.

We wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia z dnia 27 lutego 2026 r

(data wpływu) nowy obrońca skazanego wskazał m.in., że postępowanie kasacyjne

zainicjowane wniesieniem kasacji w dniu 16 października 2023 r. nie zostało

zakończone, co może świadczyć o jego przewlekłości. Przemawia to za potrzebą

uchylenia zaskarżonego wyroku, celem zapobieżenia sytuacji wykonania

orzeczenia i odbycia przez skazanego kary niesłusznie mu wymierzonej przed

rozpoznaniem kasacji.

Sąd Najwyższy nie podziela tego stanowiska uznając, że niebezpieczeństwo

to nie jest realne, biorąc pod uwagę wymiar orzeczonej względem M. M. kary

pozbawienia wolności.

Zauważyć ponadto należy, że od wniesienia kasacji w 2023 r. aż do chwili

obecnej w sprawie podejmowane były czynności, wynikające z inicjowanych przez

strony wniosków o wyłączenie sędziów. Wspomniany przez obrońcę kryzys

wymiaru sprawiedliwości, który skłonił strony do podjęcia starań o wyłączenia od

rozpoznania ich sprawy kolejnych sędziów nominowanych do Sądu Najwyższego

na wniosek tzw. neo-KRS, nie tylko „nie jest winą” skazanego, jak to ujął obrońca,

ale nie został również wywołany przez Sąd Najwyższy, który stara się funkcjonować

możliwie sprawnie w tych niekorzystnych warunkach. Zaistniała sytuacja nie daje

jednak podstaw do odstąpienia od zasady natychmiastowej wykonalności orzeczeń,

nawet jeśli wskutek licznych zmian składu orzekającego konkretna sprawa

rozpoznawana jest istotnie później niż wynikałoby to z kolejności jej wpływu.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.

[J.J.]

[r.g.]

III KK 101/24

3