Zeznania syna pokrzywdzonego odczytano bez przesłuchania. SN nie rozpoznał kasacji

Na skutek kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w

Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2025 r., III Ka 4/25, utrzymującego w mocy wyrok

Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 4 listopada 2024 r., II K 70/24, przed Sądem

Najwyższym zawisła sprawa E.J., który został uznany za winnego czynu z art. 156

III KK 455/25

2

§ 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k., za który wymierzono mu prawomocnie karę

roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres

dwóch lat próby.

Wnosząc kasację obrońca zaskarżył w całości wyrok Sądu Okręgowego,

utrzymujący w mocy wyrok Sądu I instancji, i zarzucił: „rażącą obrazę prawa

procesowego, która to mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku

przez naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na

nierozważeniu zarzutu apelacji dotyczącego obrazy art. 7 k.p.k., w sytuacji gdy w

ocenie Skarżącego zupełnie pominięto i nie nadano właściwego znaczenia

okoliczności wynikającej z przeprowadzonych dowodów w sprawie, a dot.

złożonych zeznań kluczowego dla sprawy świadka w osobie P.K. (syn

pokrzywdzonego), a konkretnie ten dowód w ocenie Skarżącego został przez Sąd I

Instancji oraz następnie II Instancji dowolnie oceniony (w postępowaniu przed

Sądem I Instancji brak było przesłuchania ww. kluczowego świadka i to po

uprzednim uchyleniu wyroku i przekazaniu do ponownego rozpoznania sprawy po

raz pierwszy przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie), a jedynie odczytano zeznania (a

które to zeznania są mało wiarygodne, niespójne i pozostają w sprzeczności z

pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a

ponadto świadek to syn pokrzywdzonego mający ewidentny interes w korzystnym

zakończeniu sporu zainicjowanego przez ojca), a co istotne nie dokonano

konfrontacji z oskarżonym oraz innymi świadkami słuchanymi w sprawie, a dowód

ten nie koresponduje m.in. z dokumentacją medyczną jednakże niekompletną

(wnioski z lektury opinii biegłego sądowego), w sytuacji zaistnienia licznych

wątpliwości wynikających z relacji pozostałych świadków zeznających w sprawie w

całości na korzyść E. J., tj. w osobach: S.Z., Z.Z., G.Z., a korespondujących także z

treścią opinii sądowej wydanej w toku sprawy na okoliczność przyczyn i

czasookresu powstania urazów pokrzywdzonego oraz dla przyjętej narracji

pokrzywdzonego powiązanego rodzinnie z ww. świadkiem, w sytuacji gdy

tymczasem Sąd I Instancji oraz także i II Instancji nie przeprowadził postępowania

dowodowego w sposób prawidłowy i wnikliwy, pomijając potrzebę ustalenia

najistotniejszych okoliczności w sprawie. Nadto, podczas postępowania

dowodowego Sąd I instancji nie wyczerpał dostępnych możliwości dowodowych w

III KK 455/25

3

celu ustalenia, czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu zarzucanego mu

czynu, respektując przy tym zasady procesowe, w tym zasadę prawdy materialnej

(art. 2 § 2 k.p.k.), zasadę bezstronności (art. 4 k.p.k.), zasadę in dubio pro reo (art.

5 § 2 k.p.k.), a także zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.). Dokonane i

przedstawione w uzasadnieniu wyroku ustalenia faktyczne obarczone zostały tym

samym błędem i nie uwzględniają całokształtu okoliczności ujawnionych w toku

rozprawy. Przeprowadzone w taki sposób postępowanie dowodowe nie wyjaśniło

istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i wątpliwości wynikających z lektury

uzasadnienia wyroku Sądu II Instancji dla przypisywanego oskarżonemu

przestępstwa”. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego

nim wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej pozostawienie bez

rozpoznania jako niedopuszczalnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja okazała się niedopuszczalna,

dlatego też Sąd Najwyższy pozostawił ją bez rozpoznania.

Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania

przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 § 2

k.p.k. lub gdy przyjęcie kasacji nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia

terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 429 § 1 k.p.k., do którego odsyła powołany art.

530 § 2 k.p.k., odmowa przyjęcia środka odwoławczego następuje m.in. jeżeli jest

on niedopuszczalny z mocy ustawy. Kasacja obrońcy skazanego E.J. została

przyjęta do rozpoznania zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu

Okręgowego w Rzeszowie (k. 11 akt WKK). Z uwagi na treść art. 531 § 1 k.p.k.,

pomimo formalnego przyjęcia kasacji, Sąd Najwyższy nie jest zwolniony od

obowiązku zbadania czy kasacja odpowiada przepisom wymienionym w art. 530 §

2 k.p.k., w tym czy jest dopuszczalna w świetle obowiązującego prawa – art. 429 §

1 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 lipca 2024 r., IV KK

246/24).

III KK 455/25

4

W tej sprawie wobec E.J. prawomocnie orzeczono karę pozbawienia

wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k.,

kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za

przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez

warunkowego zawieszenia jej wykonania. To ograniczenie nie dotyczy jedynie tzw.

kasacji nadzwyczajnej oraz kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w

art. 439 k.p.k. (art. 523 § 2 i § 4 k.p.k.). Kasacja obrońcy skazanego nie zawierała

zarzutów wskazujących na uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k. Jedyny zarzut kasacji

dotyczył nierzetelnej kontroli odwoławczej i nie był on ani formalnie (poprzez

literalne wskazanie w treści), ani merytorycznie zarzutem wskazującym na

uchybienia o randze tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Dlatego też

kasację obrońcy skazanego należało uznać za niedopuszczalną, a w konsekwencji

pozostawić bez rozpoznania z uwagi na treść art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2

k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.

Rozstrzygnięcie o kosztach z punktu 2 uzasadnia art. 637a k.p.k. w zw. z art.

637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej

postanowienia.

[WB]

[r.g.]