Sąd Najwyższy nie rozpoznał kasacji prokuratora w sprawie zakazu prowadzenia pojazdów

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. akt II K

330/23, D.B. został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 4 k.k., za

które na mocy tego przepisu wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności

oraz na mocy art. 39 pkt 3 k.k. w zw. z art. 42 § 3 k.k. orzeczono wobec niego

środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych

na okres 10 lat uznając, że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony

szczególnymi okolicznościami.

III KK 62/26

2

Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, po rozpoznaniu apelacji obrońcy

oskarżonych oraz prokuratora Rejonowego w Nisku, który zaskarżył wyrok w części

dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie środka karnego z art. 42 § 3 k.k.,

wyrokiem z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt II Ka 217/25, zaskarżony wyrok

utrzymał w mocy.

Kasacje od tego wyroku wniósł na niekorzyść skazanego D.B., Prokurator

Rejonowy w Nisku. Zaskarżając go w części zarzucił:

„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa, a

mianowicie: przepisów postępowania tj. art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k.-

poprzez niedostateczne rozważenie zarzutu podniesionego w apelacji

Prokuratora Rejonowego w Nisku, a w szczególności zupełne pominięcie w

toku orzekania o wymiarze środka karnego okoliczności dotyczących

uprzedniej karalności oskarżonego, popełnienia kolejnego przestępstwa mimo

obowiązujących zakazów, brak poszanowania dla bezpieczeństwa w ruchu

lądowym, które miały wpływ na ocenę istnienia wyjątkowego wypadku

opisanego w treści art. 42§3 kk, co w konsekwencji doprowadziło

nierozpoznania sprawy przez Sąd Odwoławczy w granicach apelacji oraz

nienależytego wyjaśnienia zasadności rozstrzygnięcia Sądu Odwoławczego,

a co skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy wyroku Sądu I instancji.”

Podnosząc taki zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej

części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońca skazanego wniósł o jej

oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu

z dnia 16 grudnia 2025 r., kasacja została przyjęta i przedstawiona Sądowi

Najwyższemu do rozpoznania.

Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2026 r., Przewodniczący Wydziału III

Karnego Sądu Najwyższego, nie stwierdził braków formalnych kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Prokuratora Rejonowego w Nisku jest niedopuszczalna z mocy

ustawy i dlatego należało pozostawić ją bez rozpoznania.

III KK 62/26

3

Zgodnie z treścią art. 523 § 3 k.p.k. kasację na niekorzyść można wnieść

jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania.

Ograniczenie to zgodnie z § 4 tego przepisu, nie dotyczy kasacji wniesionej z

powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz kasacji jednego z podmiotów

szczególnych wymienionych w art. 521 k.p.k.

Tymczasem jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Sąd Okręgowy w

Tarnobrzegu utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji, mocą którego D.B. został

skazany za czyn z art. 178a § 4 k.k., a dla tej sprawy nie ma jakiegokolwiek

znaczenia, że wymierzona kara pozbawienia wolności miała bezwarunkowy

charakter, brak jest również jakiegokolwiek rozstrzygnięcia umarzającego

postępowanie.

We wniesionej kasacji prokurator nie wskazał również na żadne z uchybień

określonych w art. 439 k.p.k.

Tak zredagowaną kasację należało więc pozostawić bez rozpoznania jako

niedopuszczalną z mocy ustawy.

Na zakończenie należy podkreślić, że Sąd Najwyższy z uwagi na

niedopuszczalność kasacji, nie badał w tej sprawie czy SSO X.Y. orzekająca w tej

sprawie jako jednoosobowy Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu spełniła wymogi

niezależności i bezstronności sądu w kontekście ewentualnego zaistnienia

bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k. Nie można jednak

nie zauważyć, że sędzia ta jest w bardzo podobnej sytuacji jak SSO X.Y.1 która

wcześniej orzekała w tej sprawie i z uwagi na to, Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia

24 czerwca 2025 r, sygn. akt III KK 253/25, na mocy art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., uchylił

wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 21 listopada 2024 r, sygn. akt II Ka

291/24, którym zmieniono wyrok Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 6 czerwca 2024

r., sygn. akt II K 330/23, a który obecnie wyrokiem z 9 października 025 r., sygn. II

Ka 217/25 został utrzymany w mocy (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego w

sprawach: III KK 386/24, III KK 208/24, III KK 580/24, III KK 305/25). Takie

postępowanie musi co najmniej budzić zastanowienie.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.

[WB]

[a.ł]

III KK 62/26

4