Sąd Najwyższy wyłączył sędziego A.D. od rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego A.R.

W dniu 24 marca 2026r. do Sądu Najwyższego wpłynął kolejny wniosek

obrońcy skazanych M.B. i R.P. o wyłączenie, obecnie dotyczy on sędziego A.D., od

orzekania w kwestii wniosku o wyłączenie SSN A.R. od udziału w niniejszej sprawie.

Uzasadniając wniosek obrońca odwołał się przede wszystkim do

okoliczności związanych z powołaniem wskazanego Sędziego w następstwie

III KK 644/24

2

rekomendacji udzielonej przez Krajową Radę Sądownictwa w składzie, który został

ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017r. (Dz. U. z 2018r., poz. 3), w sytuacji,

gdy analogiczny zarzut jest stawiany sędziemu rozpoznającemu sprawę w instancji

odwoławczej.

Do rozpoznania analogicznego wniosku już wcześniej wylosowano SSN A.D.

i postanowieniem z dnia 25 marca 2025r. została on już wyłączona od udziału w

rozpoznaniu wniosku o wyłączenie s. S. S..

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Złożony przez obrońcę wniosek o wyłączenie od udziału w rozpoznaniu

wniosku sędziego A.D. jest zasadny w stopniu oczywistym.

W kasacji podniesiono zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny

odwoławczej, określonej w art. 439§1 pkt 2 k.p.k., poprzez wydanie orzeczenia

przez Sąd Apelacyjny, w którego składzie orzekającym zasiadały osoby powołane

na stanowisko sędziów na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, której skład został

ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy

o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r.,

poz. 3).

W sytuacji, gdy A.D. została powołana na stanowisko sędziego Sądu

Najwyższego na wniosek tak samo ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa,

jest oczywiste, że biorąc udział w rozpoznaniu niniejszego wniosku incydentalnego

złożonego w sprawie wypowiadałaby się na temat własnego statusu jako sędziego

Sądu Najwyższego. Z tej przyczyny, jeszcze przed wydaniem orzeczenia, strony

postępowania mogłyby pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że zarzuty

podnoszące zaistnienie uchybienia określonego w art. 439§1 pkt 2 k.p.k. nie

zostaną rozpoznane bezstronnie.

Nawiązać należy tu do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, której teza 6, na gruncie

analogicznej sytuacji, daje wyraz zasadzie nemo iudex in causa sua.

Co zaś istotniejsze, należy również mieć w polu widzenia i to, że zgodnie z

pkt 1 uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA I-4110-

1/20 „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także

III KK 644/24

3

wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu

Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3)”.

Uchwała ta w swej treści stanowi zasadę wiążącą wszystkie składy Sądu

Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021r., sygn.

akt I KZ 29/21, OSNK 2021, z. 10, poz. 41).

Przede wszystkim jednak zauważyć należy, że jest to kolejny wniosek,

dotyczący w tej samej sprawie tego samego sędziego – a poprzedni był skuteczny.

Nie sposób stwierdzić, że okoliczności, które uprzednio legły u podstaw wyłączenia

tego Sędziego uległy jakiejkolwiek zmianie. Ponowne zatem losowanie tego

samego sędziego do rozpoznania kolejnego wniosku o wyłączenie innego sędziego

nie ma żadnych cech obiektywizmu i w istocie pogłębia tylko przewlekłość

postępowania, które toczy się już od 30 grudnia 2024r. – ciągle na etapie ustalania

składu sądu mającego sprawę rozpoznać.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

[WB]

[r.g.]