Kasacja kwestionująca sędziów z nowej KRS oddalona jako oczywiście bezzasadna

Kasacja wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna w stopniu

oczywistym. Okoliczność ta, pomimo wagi podniesionego zarzutu (wystąpienia w

sprawie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439§1 pkt 2 k.p.k.), pozwoliła

na oddalenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego na posiedzeniu w trybie

art. 535§3 k.p.k.

III KK 698/25

2

W wywiedzionym nadzwyczajnym środku odwoławczym, w pierwszym

zarzucie, wskazano na wystąpienie w sprawie bezwzględnej przesłanki

odwoławczej z art. 439§1 pkt 1 i 2 k.p.k. związanej z tym, „że w składzie Sądu

Okręgowego w Koszalinie zasiadali sędziowie powołani na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8

grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 3), tj. X.Y. i X.Y.1, co prowadzi do

uzasadnionego wniosku, że sąd orzekający z udziałem tych sędziów nie jest sądem

spełniającym standard niezawisłości i bezstronności”.

Zarzutowi temu nie można jednak przypisać cechy zasadności. Przede

wszystkim w powyższym zakresie należy odwołać się do uchwały składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22.

W tezie 2 tej uchwały Sąd Najwyższy stwierdził, że „brak podstaw do

przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w

następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17

stycznia 2018r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo

sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439§1 pkt 2

k.p.k. Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego,

którzy otrzymali nominacje w takich warunkach”.

Z powyższej uchwały nie wynika zatem, że każdy sędzia sądu

powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie

przed Krajową Radą Sądownictwa (dalej: KRS) po dniu 17 stycznia 2018r., nie

spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem

był nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. Sytuacja taka

wymaga przeprowadzenia testu bezstronności.

W uzasadnieniu kasacji skarżący nie podniósł jednak żadnych obiektywnych

okoliczności, które dostarczyłyby przekonujących argumentów za przyjęciem, że

wskazani w zarzucie sędziowie biorąc udziału w omawianej sprawie tworzyli sąd

nienależycie obsadzony.

Analizując przebieg kariery zawodowej sędzi X.Y. Sąd Najwyższy nie

dostrzegł takich okoliczności, które można by uznać za rzutujące na ocenę jej

bezstronności w niniejszej sprawie. Jest ona sędzią o stosunkowo długim stażu

III KK 698/25

3

zawodowym. Z dniem 1 marca 2000r. została mianowana asesorem sądowym w

Sądzie Rejonowym w Koszalinie, zaś z dniem 4 marca 2003r. została powołana do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego tego sądu. Od 2007r. do 2019r. pełniła

funkcję Przewodniczącej – najpierw […] Wydziału Grodzkiego, a następnie […]

Wydziału Karnego. Nominację na Sędziego Sądu Okręgowego otrzymała w dniu 26

kwietnia 2022r.

Trudno w tej sytuacji uznać, że kariera zawodowa Sędzi doznała nagłego,

nieuzasadnionego przyspieszenia w ostatnich latach, co mogłoby wzbudzić

wątpliwości co do jej instytucjonalnej bezstronności, czy wskazywać na powiązanie

z władzą wykonawczą.

Podobnie odnieść należy się do sędziego X.Y.1 Jeżeli chodzi o tego

Sędziego, jego sytuacja była już przedmiotem badania przez Sąd Najwyższy

w sprawie III KK 114/23 i oceny poczynione w tym orzeczeniu sprowadzone zostały

do wskazania, że nie dostrzeżono w przebiegu kariery zawodowej tego Sędziego

takich okoliczności, które nakazywałyby przyjęcie, iż istnieją wątpliwości co do jego

instytucjonalnej bezstronności. Brak jakichkolwiek powodów aby przyjąć, że ocena

dokonana dla potrzeb niniejszej sprawy mogłaby być odmienna.

Tym samym nie sposób uznać, by w sprawie rzeczywiście wystąpiła

bezwzględna przesłanka odwoławcza z art. 439§1 pkt 2 k.p.k.

Przechodząc do kolejnych zarzutów kasacji należy zauważyć, że żaden z

nich nie mógł okazać się skuteczny.

W zarzucie z pkt 2 autor kasacji zarzucił Sądowi Odwoławczemu naruszenie

przepisów proceduralnych z art. 4 k.p.k., art. 5§2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.

Rzecz jednak w tym, że Sąd ten nie mógł wskazanych przepisów naruszyć.

Przypomnienia wymaga, że art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej

podstawy kasacyjnej, gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z generalnych

zasad rządzących procesem karnym, która to zasada znajduje następnie

konkretyzację w części szczegółowej kodeksu. Zatem treścią zarzutu może stać się

jedynie naruszenie tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś

zasady generalnej. Art. 5§2 k.p.k. dotyczy z kolei wątpliwości, które ma i nie jest w

stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron

co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Natomiast w

III KK 698/25

4

odniesieniu do art. 7 k.p.k. stwierdzić należy, że co do zasady zarzut jego

naruszenia podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy

sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne. W niniejszej sprawie co

prawda Sąd Okręgowy dokonał zmiany wyroku Sądu Okręgowego, ale jedynie w

części dotyczącej wymiaru kary. Sąd ten nie czynił samodzielnych, odmiennych,

ocen materiału dowodowego ani własnych ustaleń faktycznych, w tym co do

okoliczności zbiegnięcia skazanego z miejsca zdarzenia, do którego odwołuje się w

zarzucie skarżący.

Podobnie art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania

odwoławczego, ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II instancji

stanowiły podstawę rozstrzygnięcia tego sądu.

W kolejnym zarzucie kasacji wskazano na naruszenie prawa materialnego,

a konkretnie art. 178§1 k.k. (pkt 3 kasacji). Jednak i takiego uchybienia nie mógł

dopuścić się Sąd Odwoławczy, ponieważ nie stosował on wskazanego przepisu.

Kwalifikacji prawnej czynu przypisanego ostatecznie J.J. dokonał Sąd Rejonowy i to

w stosunku do jego rozstrzygnięcia zarzut ten jest skierowany, co w postępowaniu

kasacyjnym jest niedopuszczalne.

Żaden z powyższych zarzutów kasacyjnych nawet czysto formalnie nie

odnosi się do wadliwego przeprowadzenia kontroli instancyjnej – nie sformułowano

zarzutu obrazy art. 433§2 k.p.k. Na taką wolę skarżącego nie wskazuje również

treść uzasadnienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

Ostatni z zarzutów (pkt 4), dotyczący niewspółmierności wymierzonej

skazanemu kary, jest z kolei w świetle dyspozycji art. 523§1 k.p.k., w postępowaniu

kasacyjnym, niedopuszczalny.

Z wszystkich omówionych wyżej przyczyn należało uznać, że autor

kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia,

tym bardziej zaś mającego charakter rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć

istotny wpływ na treść orzeczenia.

W tej sytuacji kasację należało ocenić jako bezzasadną w stopniu

oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

III KK 698/25

5

[WB]

[a.ł]