Sygnatura akt: III KO 18/26
Sąd: Sąd Najwyższy
Wydział: Izba Karna Wydział III
Rodzaj: Postanowienie
Data orzeczenia: 28 stycznia 2026 r.
W serwisie od: 6 listopada 2026 r.
Zestawienie z tego dnia
Kategorie: Sąd Najwyższy

Spór o podział czynności w Rzeszowie nie uzasadnia przekazania sprawy B.P.

Spór

Sąd Rejonowy w Rzeszowie wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy B.P., oskarżonego o czyn z art. 300 §2 k.k., innemu sądowi równorzędnemu. Powodem był spór między sędzią X.Y. a kierownictwem sądu o przydział sprawy do jego referatu.

Ustalenia sądu

Sąd Najwyższy stwierdził, że spór dotyczy prawidłowego podziału czynności między sędziami tego sądu. Zdaniem Sądu Najwyższego rozstrzygnięcie sporu nie wpływa na to, który sąd jest właściwy do rozpoznania sprawy.

Rozstrzygnięcie

Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku Sądu Rejonowego w Rzeszowie o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 §1 k.p.k.

Dlaczego

Sąd uznał wniosek za oczywiście bezzasadny, bo żadne względy dobra wymiaru sprawiedliwości nie przemawiały za przekazaniem sprawy. Wszczęcie sporu między sędzią a prezesem sądu nie może być podstawą przekazania spraw innemu sądowi.

Więcej o sprawie

Wniosek Sądu Rejonowego opierał się na uchwale tzw. KRS, z której miało wynikać, że sprawa trafiła do referatu sędziego X.Y. z naruszeniem zasad podziału czynności. Sąd Najwyższy uznał, że nawet wtedy sprawa pozostaje w tym samym sądzie.

Konsekwencją bowiem owego sporu będzie ustalenie, który z sędziów tego Sądu ma sprawę rozpoznać.
Z uzasadnienia, Sąd Najwyższy

Sąd: Sąd Najwyższy, Izba Karna Wydział III
Sygnatura: III KO 18/26

Treść orzeczenia

III KO 18/26

POSTANOWIENIE

Dnia 28 stycznia 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Grubba

w sprawie B.P.

oskarżonego o czyn z art. 300§2 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej

na posiedzeniu w dniu 28 stycznia 2026r.

wniosku Sądu Rejonowego w Rzeszowie

z dnia 8 grudnia 2025r., sygn. akt II K 1328/24

o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu

na podstawie art. 37§1 k.p.k.

p o s t a n o w i ł:

nie uwzględnić wniosku.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w Rzeszowie, wskazanym wyżej postanowieniem, na

podstawie art. 37§1 k.p.k., wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania

sprawy prowadzonej przeciwko B.P. do rozpoznania sądowi równorzędnemu z

uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Wniosek Sądu został przede wszystkim uzasadniony faktem, że sprawa

została przydzielona do referatu Sędziego X.Y., choć ten uzyskał korzystną dla

siebie uchwałę tzw. Krajowej Rady Sądownictwa, z której miałoby wynikać, że

sprawa została przydzielona do tego referatu z naruszeniem zasad podziału

czynności.

III KO 18/26

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek Sądu Rejonowego nie zasługiwał na uwzględnienie i jest on

oczywiście bezzasadny.

Pomijając zbędne w tym miejscu rozważania dotyczące statusu tzw.

Krajowej Rady Sądownictwa i mocy prawnej uchwał tego niekonstytucyjnego

organu, stwierdzić należy, że uzasadnienie w/w postanowienia nie dostarcza

jakichkolwiek argumentów za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu sądowi

równorzędnemu.

Bezsprzecznie pomiędzy Sędzią X.Y. a kierownictwem Sądu Rejonowego w

Rzeszowie toczy się spór, którego przedmiotem jest prawidłowy podział czynności

pomiędzy sędziów orzekających w tym sądzie. Niezależnie jednak od tego, która ze

stron tego sporu ma rację (nawet gdyby uwzględnić stanowisko tzw. KRS) to i tak

właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy będzie Sąd Rejonowy w Rzeszowie.

Konsekwencją bowiem owego sporu będzie ustalenie, który z sędziów tego Sądu

ma sprawę rozpoznać. W żaden sposób natomiast nie przekłada się to na sytuację,

na którą wskazuje dyspozycja art. 37§1 k.p.k. Żadne bowiem względy rozumiane

jako dobro wymiaru sprawiedliwości nie przemawiają obecnie za przekazaniem

sprawy do rozpoznania innemu sądowi.

Absolutnie niedopuszczalne byłoby bowiem założenie, że wystarczy

zainicjować spór pomiędzy którymś z sędziów a prezesem sądu czy

przewodniczącym wydziału, żeby sprawy, które są we właściwości tego sądu mogły

być przekazywane do rozpoznania innemu sądowi.

Takie zachowanie byłoby anarchizowaniem całego procesu wymierzania

sprawiedliwości i w sposób najistotniejszy godziłoby w dobro tego wymiaru.

Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]

III KO 18/26

Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie przygotował model językowy na podstawie treści orzeczenia. Orzeczenie może być nieprawomocne.