Oskarżycielka pozwała sędziów z Krakowa, więc sprawę przekazano do Tarnowa

Sąd Okręgowy w Krakowie właściwy do rozpoznania zażalenia na

postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie z 23

października 2025 r. sygn. akt II K 1668/24/S, na podstawie art. 37 § 1 k.p.k.,

zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie tej sprawy do rozpoznania innemu

sądowi równorzędnemu.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że oskarżycielka prywatna, na co sama

wskazuje w swoich pismach procesowych, wytoczyła szereg spraw sądowych

(cywilnych) przeciwko Sędziom okręgu krakowskiego, formułuje pod ich adresem

III KO 34/26

2

różnego rodzaju zarzuty, co, abstrahując od ich trafności i wpływu na możliwość

obiektywnego i bezstronnego rozpoznania sprawy, wskazuje, iż dobro wymiaru

sprawiedliwości wymaga, aby niniejszą sprawę rozpoznał sąd niezaangażowany

w jakiekolwiek sprawy sądowe z jej udziałem (czy to cywilne, czy karne).

Rozpoznawanie tej sprawy przez sąd krakowski, w sytuacji toczenia się

różnorodnych spraw z udziałem oskarżycielki prywatnej właśnie przed sądami

okręgu krakowskiego, może w opinii obiektywnego obserwatora budzić wątpliwości

z punktu widzenia wizerunku szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości.

Chodzi wszak o wizerunek sądu jako organu niezależnego, w którym orzekają

niezawiśli sędziowie, co do których nie można czynić zarzutu, iż w swojej służbie

kierują się pozamerytorycznymi kryteriami. Dobro wymiaru sprawiedliwości

postrzegać należy zarówno jako potrzebę zagwarantowania warunków

bezstronności orzekania, jak i również utwierdzenia opinii społecznej w przekonaniu,

że jedynymi względami mającymi wpływ na treść orzeczenia pozostają kryteria

merytoryczne (tak SN w postanowieniu z 19 grudnia 2025 r. sygn. akt IV KO

189/25). Istotna jest konieczność eliminowania sytuacji mogących wywołać u stron

lub w opinii społecznej przeświadczenie o braku warunków do bezstronnego

rozpoznania sprawy przez sąd właściwy (zob. postanowienie SN z 18 grudnia 2025

r. sygn. akt III KO 184/25).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek Sądu Okręgowego w Krakowie jest zasadny i zasługuje na

uwzględnienie. Sąd ten w sposób wystarczający wykazał istnienie okoliczności

mieszczących się w pojęciu „dobro wymiaru sprawiedliwości”, użytym w dyspozycji

art. 37 k.p.k. Trzeba zauważyć, że zewnętrzny wizerunek funkcjonowania sądów

wymaga, aby unikać wszelkich sytuacji mogących stwarzać zagrożenie

formułowania racjonalnych opinii, iż nie tylko względy merytoryczne decydują o

sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Toteż należy uwzględnić wniosek złożony w

trybie art. 37 k.p.k., jeżeli zachodzą uzasadnione podejrzenia, że postronny, ale i

obiektywny obserwator określonego postępowania sądowego mógłby powziąć

wątpliwości co do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny i bezstronny w sądzie

właściwym do rozpoznania sprawy. Jeżeli stroną postępowania jest sędzia,

pracownik sądu lub inna osoba, która ma ciągły bliski zawodowy, a także osobisty

III KO 34/26

3

kontakt z sędziami - ten sąd nie powinien orzekać w sprawie. Stanowi to przejaw

dbałości o dobro wymiaru sprawiedliwości, jakim jest z jednej strony efektywność

postępowania, a z drugiej, wizerunek sądu jako organu niezależnego, z którym

orzekają niezawiśli sędziowie, co do których nie można czynić zarzutu, iż w swojej

służbie kierują się pozamerytorycznymi kryteriami. Dobro wymiaru sprawiedliwości

postrzegać należy zarówno jako potrzebę zagwarantowania warunków

bezstronności orzekania, jak również utwierdzenia opinii społecznej w przekonaniu,

że jedynymi względami mającymi wpływ na treść orzeczenia pozostają kryteria

merytoryczne (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 13 czerwca 2024 r. sygn.

akt II KO 61/24; z 16 grudnia 2024 r. sygn. akt II KO 177/24).

W ocenie Sądu Najwyższego w realiach niniejszej sprawy występują

podstawy do zastosowania powyższej regulacji tak dla zapewnienia optymalnych

warunków orzekania, jak i dla wykluczenia potencjalnych spekulacji, że to

pozamerytoryczne okoliczności mogłyby wywrzeć wpływ na treść rozstrzygnięcia o

zasadności bądź niezasadności oskarżenia. Zaistniała sytuacja obliguje do

sięgnięcia po wyjątkową instytucję, o jakiej mowa w art. 37 k.p.k., skoro

postępowanie powinno toczyć się w warunkach, w których prawidłowość orzekania

nie będzie wzbudzała, także w społecznym odczuciu, wątpliwości i zastrzeżeń co

do bezstronności procedowania i rozstrzygania w danej sprawie (por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 29 stycznia 2025 r. sygn. akt III KO 166/24; z

8 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV KO 36/10, OSNwSK 2010, Nr 1, poz. 715).

W rezultacie Sąd Najwyższy uznał, że w zaistniałej sytuacji powinno nastąpić

przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego w Tarnowie.

[WB]

[a.ł]