Obrońca S. S. kwestionował uchylenie wyroku. Sąd Najwyższy oddalił skargę

Sąd Okręgowy w Krakowie, wyrokiem z 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt VI K

121/21 umorzył postępowanie karne przeciwko oskarżonemu S. S. o przestępstwo

z art. 284 § 1 k.k., uniewinnił od przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1

k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz uznał za winnym przestępstwa z art. 270 § 2 k.k.

art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. zw. z art. 11 § 2 k.k.

i za to wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Na skutek apelacji prokuratora, obrońcy oskarżonego oraz pełnomocnika

oskarżycielki posiłkowej, Sad Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z 8 października

III KS 7/26

2

2025 r., sygn. akt II AKa 360/24, uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę

przekazał Sądowi Okręgowemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

Skargę na ww. wyrok wniósł obrońca S. S. i zarzucił rozstrzygnięciu: naruszenie

art. 437 § 2 k.p.k. przez uchylenie zaskarżonego apelacją wyroku i przekazanie

sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania podczas gdy przepis

ten upoważnia do takiej decyzji wówczas, jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na

nowo przewodu w całości.

Stawiając powyższy zarzut w obrońca wniósł o przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sadowi Apelacyjnemu w Krakowie.

W odpowiedzi na skargę, prokurator i oskarżycielka posiłkowa wnieśli o jej

oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wywiedziona przez obrońcę skarga nie zawierała argumentacji mogącej

skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do

ponownego rozpoznania.

Na podstawie art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego

uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji przekazującego sprawę do

ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art.

437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k. Wynikający art.

539a § 3 k.p.k. nadzór Sądu Najwyższego nad przestrzeganiem normy określonej

w art. 437 k.p.k. w postępowaniu odwoławczym sprowadzać się może jedynie do

oceny zasadności podjęcia decyzji kasatoryjnej przez sąd odwoławczy, a nie

zasadności samego środka odwoławczego (apelacji). Skarga na wyrok sądu

odwoławczego nie ma też charakteru sui genesis "superapelacji", która

nakazywałaby Sądowi Najwyższemu przejmować rolę sądu odwoławczego i

ponownie oceniać zarzuty apelacyjne.

W przedmiotowej sprawie, sąd odwoławczy jako podstawę wydania wyroku

kasatoryjnego (w zakresie pkt. I i pkt. II) wskazał na treść 454 § 1 k.p.k., co wprost

wynika z treści uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego. Dodatkowo, analiza

uzasadnienia wskazuje, że sąd odwoławczy wskazał na liczne uchybienia w

procedowaniu sądu I instancji i mimo iż wprost nie wskazał na konieczność

III KS 7/26

3

powtórzenia w całości postępowania dowodowego, uzasadnił uchylenie

zaskarżonego wyroku tak daleko posuniętą wadliwością przeprowadzonego

postępowania, która uniemożliwiała pozostawienie wyroku w porządku prawnym.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. postanowiono

jak w części wstępnej postanowienia. Rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania

skargowego znajduje uzasadnienie w treści art. 539f k.p.k. w zw. z art. 527 §

2 k.p.k.

[J.J.]

[r.g.]