Brygadzista od robót wodno-kanalizacyjnych bez emerytury pomostowej. SN odmówił przyjęcia skargi

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 6 lutego 2025 r. oddalił apelację

ubezpieczonego J.D. od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 2

października 2024 r. oddalającego odwołanie ubezpieczonego od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Rzeszowie z dnia 22 kwietnia 2024 r.

odmawiającej ubezpieczonemu prawa do emerytury pomostowej, bowiem nie

III USK 146/25

2

udowodnił on okresu pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat, a nadto

po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywał pracy w warunkach szczególnych lub w

szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia

2009 r. o emeryturach pomostowych (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2024 r., poz.

1696 ze zm., dalej jako ustawa pomostowa) oraz zasądził od ubezpieczonego na

rzecz organu rentowego kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu apelacyjnym, z odsetkami w wysokości odsetek

ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od

uprawomocnienia się przedmiotowego orzeczenia do dnia zapłaty.

W ocenie Sądów meriti, brak było podstaw do uznania, że ubezpieczony

wykonując - zgodnie ze świadectwem pracy w szczególnych warunkach

wystawionym przez pracodawcę S. S.A. z siedzibą w W. - od dnia 1 grudnia 1983 r.

do dnia 30 czerwca 1990 r. prace na stanowisku majster-kontrola międzyoperacyjna,

kontrola jakości produkcji i usług oraz dozór inżynieryjno-techniczny na oddziałach i

wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace w warunkach

szczególnych wymienione w wykazie A stanowiącym załącznik do rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników

zatrudnionych w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze (Dz.U. Nr

8, poz. 43, dalej jako rozporządzenie z dnia 7 lutego 1983 r.) dział XIV, poz. 24, od

dnia 1 lipca 1990 r. do dnia 29 lutego 2004 r. na stanowisku monter wodno-

kanalizacyjny, roboty wodno-kanalizacyjne oraz budowa rurociągów w głębokich

wykopach wymienione w wykazie A dział V, poz. 1, od dnia 1 marca 2004 r. do dnia

31 grudnia 2008 r. na stanowisku monter instalacji, roboty wodno-kanalizacyjne oraz

budowa rurociągów w głębokich wykopach wymienione w wykazie A dział V, poz. 1,

wykonywał pracę w szczególnych warunkach w rozumieniu ustawy pomostowej. Ani

prace polegające na dozorze inżynieryjno-technicznym, ani roboty wodno-

kanalizacyjne, czy budowa rurociągów w głębokich wykopach nie są wymienione w

załącznikach do ustawy pomostowej, jako prace w szczególnych warunkach lub w

szczególnym charakterze.

Sąd Apelacyjny dodatkowo zwrócił uwagę, że art. 4 ustawy pomostowej nie

ma w sprawie zastosowania, ponieważ ubezpieczony nie wykazał, aby po dniu 31

grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym

III USK 146/25

3

charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy pomostowej, a więc nie spełnił on

warunku określonego w ust. 6 art. 4 tej ustawy. Pracy ubezpieczonego od dnia 1 lipca

1990 r. do dnia 29 lutego 2004 r. i od dnia 1 marca 2004 r. do dnia 31 grudnia 2008

r. na stanowisku montera instalacji sanitarnych nie można bowiem zakwalifikować do

prac, o których mowa w załączniku nr 1 do ustawy pomostowej, poz. 29 jako „prace

bezpośrednio przy malowaniu, nitowaniu lub montowaniu elementów wyposażenia w

pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze z utrudnioną wentylacją (podwójne dna

statków, zbiorniki, rury itp.)”, bowiem nie wykonywał tego rodzaju prac. Wykopy nie

są pomieszczeniami o małej kubaturze, a tym bardziej nie można mówić, że w takim

wykopie jest utrudniona wentylacja podobna do tej jaka występuje w podwójnych

dnach statków, zbiornikach, rurach.

Ponadto ubezpieczony przez znaczny okres swojego zatrudnienia był

brygadzistą i jego zadaniem było przede wszystkim uczestniczenie w odprawach,

analizowanie projektów, zamawianie towarów, ładowanie ich na samochód,

wytyczanie miejsca wykopów, niwelowanie terenu, przygotowywanie dokumentacji

technicznej, dokonywanie odbiorów technicznych. Ubezpieczony nie wykonywał

także prac bezpośrednio przy sterowaniu procesami technicznymi mogącymi

stwarzać awarię techniczną z poważnymi skutkami dla bezpieczeństwa publicznego,

co wyklucza zastosowanie art. 3 ust 1 ustawy pomostowej oraz kategorii

wykonywanej pracy z poz. 14 załącznika nr 2 do tej ustawy. Prace przy bezpośrednim

sterowaniu to prace wykonywane przez osoby uprawnione do obsługi maszyn i

innych urządzeń technicznych oraz instalacji, w celu utrzymania parametrów procesu

na określonym (ustalonym) poziomie, oraz zapewnienia pełnej kontroli nad jego

przebiegiem. Dotyczy to pracowników, których zadaniem jest utrzymywanie

parametrów sterowanego procesu/instalacji w dopuszczalnych granicach oraz

reagowanie na odchylenia (poza dopuszczalne granice) parametrów sterowanego

procesu/instalacji, jeszcze przed zadziałaniem automatyki zabezpieczeniowej lub

podejmowanie takich działań korygujących, aby nie dopuścić do wystąpienia

poważnej awarii ze skutkami dla bezpieczeństwa publicznego. Ubezpieczony,

pracując jako majster-brygadzista oraz monter instalacji, w tym wodno-kanalizacyjnej

przede wszystkim zajmował się wytyczaniem i odbiorem prac wodno-

kanalizacyjnych, a zatem prace te nie są pracami wymienionymi w załczniach do

III USK 146/25

4

ustawy pomostowej.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł ubezpieczony,

zaskarżając wyrok ten w całości i zarzucając naruszenie: 1) poz. 29 załącznika nr 1

do ustawy pomostowej, przez błędną wykładnię wskutek uznania, że jego praca od

dnia 1 grudnia 1983 r. do dnia 30 czerwca 1990 r. jako majstra przy układaniu

rurociągów w głębokich wykopach nie jest pracą w szczególnym charakterze

polegającą m.in. na sterowaniu procesem technicznym, który może spowodować

awarię techniczną z poważnymi skutkami dla bezpieczeństwa publicznego; 2) poz.

14 załącznika nr 2 do ustawy pomostowej, przez błędną wykładnię i uznanie, że jego

praca w okresie od dnia 1 lipca 1990 r. do dnia 29 lutego 2004 r. oraz od dnia 1 marca

2004 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. nie stanowiła pracy w szczególnych warunkach

bezpośrednio przy malowaniu, nitowaniu lub montowaniu elementów wyposażenia w

pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze z utrudniona wentylacją (podwójne dna

statków, zbiorniki, rury itp.); 3) art. 4 pkt 2 ustawy pomostowej, przez błędną

wykładnię i uznanie, że skarżący nie spełnił przesłanki świadczenia pracy w pełnym

wymiarze czasu pracy po dniu 31 grudnia 2008 r. w szczególnych warunkach lub o

szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy pomostowej; 4) art.

49 pkt 2 ustawy pomostowej, przez błędną wykładnię i uznanie, że skarżący nie

spełnił przesłanki świadczenia w pełnym wymiarze czasu pracy przed dniem 1

stycznia 2009 r. w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w

rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy pomostowej; 5) art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1a ustawy

pomostowej, przez błędną wykładnię i uznanie, że praca świadczona przez

skarżącego w okresie od dnia 1 grudnia 1983 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. na

stanowisku brygadzisty, mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej,

organizacyjnej i medycznej nie stawia przed pracownikami wymagania

przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się

jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę

na dotychczasowym stanowisku; 6) art 3 ust. 3 ustawy pomostowej, przez błędną

wykładnię i uznanie, że wykonywana praca na stanowisku majstra, a następnie

brygadzisty przy robotach wod-kan i budowie rurociągów w głębokich wykopach nie

stanowi pracy w warunkach określonych w pkt 14 wykazu nr 2 załącznika do ustawy

pomostowej (prace przy bezpośrednim sterowaniu procesami technicznymi

III USK 146/25

5

mogącymi spowodować awarię techniczną z poważnymi skutkami dla

bezpieczeństwa publicznego); 7) art. 3 ust. 7 ustawy pomostowej w związku z art. 32

ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2024 r., poz. 1631 ze zm.,

dalej jako ustawa emerytalna) w związku z wykazem A (dział V, poz. 1 i dział XIV,

poz. 24) do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r., przez niewłaściwe zastosowanie

wskutek pominięcia tego przepisu dla oceny spełniania przez skarżącego przesłanki

statusu osoby wykonującej prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym

charakterze uważa się również pracę osób wykonujących przed dniem wejścia w

życie ustawy prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, w

rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy emerytalnej; 8) wykazu

A (dział V, poz. 1 i dział XIV, poz. 24) do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r.,

przez niewłaściwe zastosowanie i pominięcie spełnienia przez skarżącego

określonej w art. 3 ust. 7 ustawy pomostowej przesłanki świadczenia pracy w

szczególnym charakterze lub szczególnych warunkach.

Skarżący w oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i przekazanie Sądowi Apelacyjnemu sprawy do ponownego

rozpoznania oraz o zasądzenie od organu rentowego na jego rzecz zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego według norm przepisanych wraz z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie od dnia prawomocności orzeczenia do dnia zapłaty.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na

potrzebę wykładni przepisów prawa materialnego: tj. poz. 29 załącznika nr 1 do

ustawy pomostowej, poz. 14 załącznika nr 2 do ustawy pomostowej oraz art. 3 ust.

7 ustawy pomostowej i art. 32 ust. 1 ustawy emerytalnej w związku z działem V, poz.

1 i działem XIV, poz. 24 wykazu A do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania i o zasądzenie od skarżacego na jego rzecz zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

III USK 146/25

6

Podstawowym celem instytucji przedsądu jest ustalenie, czy w skardze

kasacyjnej podniesiono okoliczności, których rozważenie przez Sąd Najwyższy

będzie wkładem w rozwój prawa i zapewnienie jednolitości jego sądowej wykładni.

Tylko wtedy wykazany zostaje publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2005 r., V CSK 70/05, LEX nr

1405380; z dnia 30 października 2012 r., I PK 150/12, LEX nr 1675336; z dnia 14

stycznia 2021 r., III PSK 2/21, LEX nr 3106014). Wymaganie dotyczące

przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania ma umożliwić stronie wnoszącej skargę kasacyjną przekonanie Sądu

Najwyższego o istnieniu przesłanek, na których opiera się wstępne badanie skargi

pod kątem przyjęcia (dopuszczenia) jej do rozpoznania (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06). Dla spełnienia obowiązku

określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest przedstawienie argumentacji

przekonującej o potrzebie przyjęcia skargi do rozpoznania przez Sąd Najwyższy.

Przedmiotowa skarga kasacyjna nie spełnia wymogów uzasadniających jej

przyjęcie do rozpoznania merytorycznego.

Skarżący w uzasadnieniu wniosku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazał na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądowym.

Odnosząc się zatem do przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy

podkreślić, iż to rzeczą skarżącego jest wykazanie, że określony przepis prawa,

mimo iż budzi poważne wątpliwości (ze sprecyzowaniem, na czym te poważne

wątpliwości polegają), nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia

wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które to orzecznictwo należy

przytoczyć (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2007 r., II CSK

84/07, LEX nr 315351; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133; z dnia

13 grudnia 2022 r., I USK 21/22, LEX nr 3556521; z dnia 28 czerwca 2023 r., I USK

160/22, LEX nr 3575124). Oczywiste jest, że budzący wątpliwości interpretacyjne

przepis musi mieć zastosowanie w sprawie, a jego wykładnia – mieć znaczenie dla

jej rozstrzygnięcia. Przedmiotem zainteresowania Sądu Najwyższego jest jednak

sam przepis, a nie rozstrzygnięcie konkretnego sporu. Stąd też wspomniane

III USK 146/25

7

wątpliwości interpretacyjne powinny być na tyle poważne, by ich wyjaśnienie nie

sprowadzało się do prostej wykładni przepisów.

Odnosząc powyższe do sformułowanej przez skarżącego kwestii przypomnieć

trzeba, że w ramach reformy systemu ubezpieczeń społecznych ustawa emerytalna

dążyła do stopniowej likwidacji możliwości wcześniejszego przejścia na emeryturę

przez odejście od rozbudowanego dotychczas systemu świadczeń społecznych. Cel

ustawy pomostowej był dalej idący, gdyż chodziło o zawężenie grona uprawnionych

do emerytur z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym

charakterze do ściśle zamkniętego kręgu podmiotów, zdefiniowanych charakterem

wykonywanej pracy. Z tego względu ustawodawca odstąpił od szerokiego katalogu

prac zamieszczonych w dotychczasowych wykazach A i B, stanowiących załączniki

do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. Z treści art. 3 ust. 1, 2 i 3 ustawy

pomostowej wynika, że ustawodawca nie definiował stanowisk pracy, lecz

skoncentrował się głównie na charakterze wykonywanej pracy, określonej bardziej

lub mniej ogólnie, choć niektóre prace określono precyzyjnie. Ustawa pomostowa nie

zawiera jednak ustawowych definicji poszczególnych prac. Rezygnacja z prawnego

definiowania poszczególnych prac, przy uwzględnieniu głównego celu ustawy,

pozwala na przyjęcie, że prace te, jako pojęcia prawne, powinny być interpretowane

zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy pomostowej i nie

mogą prowadzić do rozszerzenia kręgu beneficjentów o osoby nią nieobjęte.

Nieuprawniona będzie więc taka interpretacja przepisów ustawy pomostowej,

na podstawie której świadczenia nią przewidziane nabywać będą pracownicy, którzy

nie wykonywali prac, uznanych na gruncie tej ustawy za wykonywane w warunkach

szczególnych lub w szczególnym charakterze, a jedynie prace podobne. Jak wskazał

Trybunał Konstytucyjny, w ustawie pomostowej nastąpiła zasadnicza zmiana

konstrukcyjna określenia wykazów prac szczególnych, której celem było ich

zobiektywizowanie; w wykazach stanowiących załączniki do ustawy pomostowej

zostały wskazane jedynie te prace, które spełniają kryteria zawarte w art. 3 ust. 1 i 2

tej ustawy (por. wyroki: z dnia 3 marca 2011 r., K 23/09, OTK-A 2011/2/8 czy z dnia

25 listopada 2010 r., K 27/09, OTK-A 2010/9/109). W art. 3 ust. 1 i 3 ustawy

pomostowej, a tym samym w wykazach stanowiących załączniki nr 1 i 2 do tej ustawy,

III USK 146/25

8

ustawodawca w sposób ścisły i wyczerpujący uregulował rodzaje prac

wykonywanych w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze.

Wymienione w nich prace stanowią katalog zamknięty, który nie podlega

uzupełnieniu, co oznacza, że cech pracy „o szczególnym charakterze” lub „w

szczególnych warunkach” nie mogą posiadać inne prace, choćby sposób ich

wykonywania i ich jakość mogła obniżyć się z wiekiem (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 22 czerwca 2021 r., II USK 202/21, LEX nr 3352460; z dnia 24

sierpnia 2021 r., LEX nr 3344305, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2011 r., IV SA/Po 335/11, LEX nr

863891). Przy czym możliwość uznania danego rodzaju pracy za pracę w

szczególnych warunkach w powyższym rozumieniu ma charakter formalny, czyli jest

niezależne od rzeczywistych warunków wykonywania pracy w zakładzie pracy np.

rozmiaru hałasu, zakurzenia, wysokiej temperatury, czy też innych niekorzystnych

czynników dla zdrowia. Dla nabycia emerytury pomostowej istotne jest wyłącznie

wykonywanie pracy określonej w załącznikach nr 1 i 2 do ustawy (zob. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 22 listopada 2022 r., III USKP 136/21, OSNP 2023 nr 5, poz.

58). Należy przyznać rację skarżącemu, że ustawodawca, wskazując na prace

bezpośrednio przy malowaniu, nitowaniu lub montowaniu elementów wyposażenia w

pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze, z utrudnioną wentylacją (podwójne dna

statków, zbiorniki, rury itp.) – pod poz. 29 załącznika nr 1 do ustawy pomostowej –

nie wskazał konkretnego stanowiska pracy, ale posłużył się określeniem rodzaju prac.

Nie mniej jednak zgodnie z utralonym orzecznictwem, za „pomieszczenie o bardzo

małej kubaturze z utrudnioną wentylacją” uznaje się pracę przy naprawie kutra

(mieszalnika) garbarskiego w kształcie gruszki do betonu, o średnicy 2,5 m i długość

8-9 m (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 września 2018 r., III

AUa 1380/18, LEX nr 2571057), spawanie od środka turbin wodnych i silosów (zob.

wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 1 grudnia 2016 r., III AUa 1803/16,

LEX nr 2229157), remont turbin o wymiarach 4 na 2 m oraz zbiorników olejowych o

kubaturze około 4 m3 (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 28 marca

2019 r., III AUa 756/18, LEX nr 3269990), prace na statku przy spawaniu podwójnego

dna/podwójnej burty (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2020

r., II UK 97/19, LEX nr 3225123), czy w tzw. koferdamach o wymiarach od 1,6 do 3

III USK 146/25

9

m na 5 m (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2021 r., II USK

2/21, LEX nr 3147351).

Nie można także pominąć, że w powołanym już wyroku z dnia 22 listopada

2022 r, III USKP 136/21, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy

pomostowej prace w szczególnych warunkach to prace związane z czynnikami

ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe

uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy,

determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo

zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają

przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony

w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w

stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stanowisku. Wykaz prac

określa załącznik nr 1 do ustawy pomostowej. W art. 3 ust. 2 ustawy pomostowej

określono, w zależności od występujących czynników ryzyka, dwa rodzaje prac w

szczególnych warunkach, tj.: determinowane siłami natury i determinowane

procesami technologicznymi. Z kolei art. 3 ust. 3 tej ustawy stanowi, że prace o

szczególnym charakterze to prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz

szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego

wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu

lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego, a

skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia

się. Wykaz prac o szczególnym charakterze określa załącznik nr 2 do tej ustawy.

Należy, jednakże pamiętać o tym, że kryteria wymienione w art. 3 ust. 2 ustawy

pomostowej nie mogą być stosowane samodzielnie przy ocenie wykonywania pracy

w warunkach szczególnych, w oderwaniu od ustalenia, czy praca na danym

stanowisku została wymieniona w załączniku nr 1 do tej ustawy. Przepis ten zawiera

bowiem jedynie specyfikację czynników ryzyka wskazanych w art. 3 ust. 1 i skutkował

utworzeniem wykazu prac w szczególnych warunkach stwarzając niejako

domniemanie, że na stanowiskach wymienionych w załączniku nr 1 występują

czynniki ryzyka - pojedynczo lub łącznie - określ one w art. 3 ust. 2 ustawy

pomostowej.

III USK 146/25

10

W konsekwencji nie można uznać, że zachodzi konieczność wykładni

wskazanych we wniosku przepisów, skoro Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w

kwestii przedstawianej w skardze i wyraził swój pogląd we wcześniejszych

orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego

poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 kwietnia 2018 r., I CSK

733/17, LEX nr 2495968; z dnia 10 kwietnia 2018 r., II PK 143/17, LEX nr 2525398;

z dnia 19 kwietnia 2018 r., I CSK 709/17, LEX nr 2486162; z dnia 23 maja 2018 r., I

CSK 33/18, LEX nr 2508114).

Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach

postepowania kasacyjnego w myśl reguły z art. 98 § 1 i art. 99 w związku z art. 39821

k.p.c.

(J.C.)

[a.ł]