Szycie rękawów na umowach o dzieło. SN odmówił przyjęcia skargi płatnika

Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 listopada 2023 r. oddalił

apelację P.P.H.U. […] (dalej jako płatnik składek) od wyroku Sądu Okręgowego w

Zielonej Górze z dnia 16 lipca 2021 r., którym oddalono odwołanie płatnika składek

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zielonej Górze z dnia 14

grudnia 2020 r., stwierdzającej, że ubezpieczona G.P. podlega obowiązkowo

III USK 187/24

2

ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu jako zleceniobiorca z

tytułu świadczenia usług na rzecz płatnika składek na podstawie umów

cywilnoprawnych, nazwanych umowami o dzieło, w okresach szczegółowo podanych

w decyzji, a przychód uzyskany z tego tytułu stanowi podstawę wymiaru składek na

ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne.

W ocenie Sądów meriti umowy zawarte między stronami w okresie od dnia 5

grudnia 2016 r. do dnia 31 października 2019 r. (łącznie 35 umów), których

przedmiotem było „zeszycie szwów w rękawach i wszycie rękawów” do wskazanej w

umowie ilości sztuk, przy użyciu materiałów i narzędzi zamawiającego, w

rzeczywistości stanowią umowy o świadczenie usług (art. 750 k.c.), a nie umowy o

dzieło. Istota stosunku prawnego z nich wynikająca zdominowana została przez

cechy charakterystyczne dla umowy starannego działania, a nie umowy rezultatu.

Praca odbywała się w szwalni płatnika w obecności brygadzistki, która rozporządzała

pracą i ją kontrolowała. Ubezpieczona sama decydowała o godzinach pracy,

pracując od 5 do 8 godzin dziennie. Wynagrodzenie było kalkulowane w zależności

od liczby zszytych przez nią sztuk. Do 2015 r., tj. przed przejściem na świadczenie

przedemerytalne, ubezpieczona pracowała u płatnika składek na podstawie umów

zlecenia, świadcząc pracę tego samego rodzaju, na podobnych zasadach, jak na

podstawie spornych umów. Jedyne różnice dotyczyły rodzaju maszyny do szycia,

czasu pracy (przez 8 godzin dziennie) i przedmiotu umowy - szycie spodni.

Czynności polegające na zeszyciu szwów w rękawach i wszyciu rękawów do kilkuset

sztuk kurtek z samej swojej istoty mają charakter powtarzalny, stały i sprowadzający

się do wykonywania przez określony czas jednostajnej pracy. Z ubezpieczoną

zawierano umowy obejmujące mniej więcej okresy miesięczne przez okres prawie

trzech lat, na wykonywanie określonych czynności, co dodatkowo przemawia za tym,

że płatnikowi składek zależało na wykonywaniu przez ubezpieczoną okresowej pracy

w celu bieżącej realizacji zamówień. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że

wykonywane przez ubezpieczoną czynności prowadziły do stworzenia nowego,

unikatowego wytworu o zindywidualizowanych cechach i właściwościach

określonych w umowie, gdyż stanowiły one w istocie nieskomplikowane, powtarzalne

prace. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że ubezpieczona przed rozpoczęciem prac

była instruowana, w jaki sposób zszywać elementy kurtek oraz jak dany model ma

III USK 187/24

3

wyglądać. Odnosząc się zaś do kwestii wcześniejszych kontroli u płatnika składek,

które miały miejsce w 2013 r.to Sąd Apelacyjny zaznaczył, że nie jest ona wiążąca

na gruncie niniejszej sprawy, co szczegółowo wyjaśnił Sąd pierwszej instancji.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł płatnik składek,

zaskarżając wyrok ten w całości i zarzucając naruszenie: 1) art. 6 i art. 8 k.p.a. w

związku z art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2025 r., poz. 350 ze zm., dalej jako

ustawa systemowa), przez nieuwzględnienie dyrektyw (zasad) o charakterze

generalnym wynikających z tych przepisów w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja była

wydana z rażącym ich naruszeniem, bowiem organ rentowy przeprowadził w latach

2012-2013 kontrolę w takim samym zakresie i wówczas utwierdził skarżącego w

przekonaniu, że może zatrudnić ubezpieczoną na umowę o dzieło, co zostało

potwierdzone w protokole kontroli, w szczególności, gdy w latach 2012-2013 inne

ubezpieczone były również zatrudnione na umowę o dzieło na takich samych

zasadach i wówczas nie stwierdzono nieprawidłowości, co pozbawia skarżącego

pewności sytuacji prawnej i zaufania do organów publicznych i jest całkowicie

pomijane przez Sądy obu instancji; 2) art. 374 w związku z art. 379 pkt 5 k.p.c., przez

niewyznaczenie rozprawy apelacyjnej, mimo wniosku skarżącego o jej

przeprowadzenie w sytuacji, gdy przepis ius cogens nie pozostawia w tej kwestii

sądowi drugiej instancji dowolności, co pozbawiło stronę możności obrony swoich

praw w toku procesu; 3) art. 627 k.c., przez jego błędną wykładnię polegającą na

przyjęciu, że zawarte umowy nie spełniają cech dzieła, podczas gdy zawierają one

przedmiotowo istotne elementy typowe dla dzieła, a mianowicie wykonanie

oznaczonego dzieła, oznaczanie go w sposób zindywidualizowany i konkretny przez

wskazanie określonej ilości sztuk; jak też wadliwe przyjęcie, że czynności miały

charakter powtarzalny w sytuacji, gdy umowy o dzieło były podpisywane do różnych

zamówień kurtek, które miały różne rozmiary i szablony.

Skarżący w oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w całości, o uwzględnienie

odwołania w całości i zmianę decyzji organu rentowego przez ustalenie, że

ubezpieczona nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym i

ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresach wskazanych w decyzji na podstawie umowy

III USK 187/24

4

o dzieło oraz o zasądzenie od organu rentowego na rzecz skarżącego kosztów

dotychczasowego postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego według

norm przepisanych, o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie,

ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania przez Sąd Apelacyjny oraz o zasądzenie od organu rentowego na rzecz

skarżącego zwrotu kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ponieważ jest

ona oczywiście uzasadniona z uwagi na działanie organu i Sądów, które naruszyły

zasadę nieprowadzenia postępowania dwa razy w tej samej sprawie (ne bis in idem),

a jednocześnie zasadę zaufania wyrażoną w art. 8 k.p.a. stosowaną posiłkowo w

związku z odesłaniem z art. 123 ustawy systemowej i to na organie rentowym

powinny spoczywać konsekwencje ewentualnego wprowadzenia skarżącego w błąd

co do tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).

Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż

tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2

k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez

skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c.

III USK 187/24

5

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na

przesłance wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. oczywistej zasadności.

Według utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna

powinna być tak zredagowana i skonstruowana, by Sąd Najwyższy nie musiał

poszukiwać w jej podstawach lub ich uzasadnieniu pozostałych elementów

kreatywnych skargi, ani tym bardziej się ich domyślać (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 4 czerwca 2019 r., III UK 290/18, LEX nr 2677006).

Jeżeli zatem strona powołuje się na oczywistą zasadność skargi, to powinna

zawrzeć w niej wywód prawny, z którego ta oczywista zasadność będzie wynikała,

czego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

zdecydowanie zabrakło. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już nawet

przy pobieżnej lekturze skargi (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30

czerwca 2023 r., I CSK 4298/22, LEX nr 3582570). Ponadto z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście

zachodzi. Oznacza to, że strona skarżąca musi wskazać, w czym - w jej ocenie -

wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że

rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Sam zarzut naruszenia (nawet

oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do

oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 16 marca 2023 r., I USK 163/22, LEX nr 3570640). Strona

skarżąca powinna więc w wywodzie prawnym wykazać kwalifikowaną postać

naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającą na jego

oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy

prawniczej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 stycznia 2012 r., I PK

104/11, LEX nr 1215774; z dnia 22 marca 2016 r., II PK 31/15, OSNP 2017/10/127;

z dnia 18 sierpnia 2021 r., II PSK 97/21, LEX nr 3325579; z dnia 6 września 2022 r,

II USK 667/21, LEX nr 3416129).

Ponadto przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w ujęciu art. 3989 § 1

pkt 4 k.p.c. rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej

instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczne natychmiast, bez potrzeby

III USK 187/24

6

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z brzmieniem przepisów albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 11 kwietnia 2018 r., III UK 98/17, LEX

nr 2497587; z dnia 15 grudnia 2020 r., III PK 191/19, LEX nr 3270748; z dnia 27

kwietnia 2021r., III PSK 45/21, LEX nr 3181515, z dnia 5 maja 2021 r., II USK 175/21,

LEX nr 3245310). Oznacza to, że we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, jak i w jego uzasadnieniu, niezbędne jest powołanie konkretnych

przepisów prawa, z którymi wyrok sądu drugiej instancji jest w oczywisty sposób

sprzeczny (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2022 r., II USK

716/21, LEX nr 3487761).

W przedmiotowej sprawie wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie

spełnia wymienionych wyżej warunków. Po pierwsze, we wniosku nie wskazano, jaki

przepis został naruszony w sposób kwalifikowany, a po drugie, podstawą skargi

kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów

(zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2010 r., II UK 98/10, OSNP 2012,

nr 1-2, poz. 20). Tymczasem skarżący próbuje we wniosku przedstawić swoją

sytuację z pozycji działającego zgodnie z prawem przedsiębiorcy, który będąc już raz

poddany kontroli organu rentowego pozostawał na kolejne lata w (błędnym)

przekonaniu o jego właściwym działaniu mimo istotnej zmiany w sytuacji faktycznej.

Niezadowolenie skarżącego z rozstrzygnięcia sprawy absolutnie nie przesądza o

oczywistości skargi. Skarżący stara się przy tym sugerować, że Sądy obu instancji

całkowicie pomięły okoliczność przeprowadzonej kontroli organu rentowego, która

miała miejsce w jego firmie w latach 2012 - 2013. Wbrew jednak odmiennemu

twierdzeniu skarżącego, Sądy orzekające uwzględniły tę okoliczność, ale

jednocześnie przyjęły, że ustalenia pokontrolne nie mają znaczenia dla

przedmiotowej sprawy i nie pozostają wiążące już tylko z tego względu, że w tamtym

okresie skarżący zatrudniał ubezpieczoną na podstawie umowy zlecenia i

zasadniczo przy pracy tego samego rodzaju, wykonywanej w realiach zbliżonych do

analizowanych w tym postępowaniu. Wobec tego organ rentowy nie podjął

przeciwstawnych działań, jak również nie dokonał różnej oceny tego samego stanu

faktycznego i nie zmienił skrajnie swoich wcześniejszych rozstrzygnięć.

W związku z powyższym nie została naruszona realizacja zasady

III USK 187/24

7

prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy

publicznej podejmowanej przez organy państwa (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu

Administracyjnego: z dnia 26 listopada 1999 r., V SA 978/99, LEX nr 49942; z dnia 3

lutego 1999 r., I SA/Gd 370/97, LEX nr 38664; z dnia 23 czerwca 1994 r., SA/Wr

98/94, POP 1996, nr 1, poz. 3 oraz z dnia 28 kwietnia 1999 r., IV SA 895/97, LEX nr

47186). Co prawda w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia

1998 r., I SA/Łd 652/97 (ONSA 1999, nr 1, poz. 27), stwierdzono, że zmienność

poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu

do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze

wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej

zmiany stanowi niewątpliwie naruszenie art. 8 k.p.a, ale jak trafnie uznał Sąd

Apelacyjny z taką sytuacją nie mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy.

Wobec tego, że nie zachodzą przyczyny określone w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.,

Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania po myśli art. 98 § 1 i art. 99 w

związku z art. 39821 k.p.c.

(J.C.)

[a.ł]