Sąd Najwyższy wyłączył sędziego R.W. od rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego M.B.

W dniu 19 czerwca 2026r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek

skazanego M.W. o wyłączenie sędziego M.B. od orzekania w sprawie, której

przedmiotem jest rozpoznanie kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach

z dnia 30 stycznia 2025r. w sprawie o sygn. akt II AKa 586/24.

IV KK 330/25

2

Uzasadniając wniosek odwołano się przede wszystkim do okoliczności

związanych z powołaniem wskazanego Sędziego w następstwie rekomendacji

udzielonej przez Krajową Radę Sądownictwa w składzie, który został ukształtowany

ustawą z dnia 8 grudnia 2017r. (Dz. U. z 2018r., poz. 3), w sytuacji, gdy

analogiczny zarzut jest stawiany sędziemu rozpoznającemu sprawę w instancji

odwoławczej.

Do rozpoznania tego wniosku wylosowano obecnie SSN R.W.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Złożony przez obrońcę wniosek o wyłączenie od udziału w rozpoznaniu

wniosku sędziego R.W. jest zasadny w stopniu oczywistym.

W kasacji podniesiono zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny

odwoławczej, określonej w art. 439§1 pkt 2 k.p.k., poprzez wydanie orzeczenia

przez Sąd I instancji, w którego składzie orzekającym zasiadała osoba powołana na

stanowisko sędziego na wniosek tzw. Krajowej Rady Sądownictwa, której skład

został ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy

o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r.,

poz. 3).

W sytuacji, gdy R.W. został powołany na stanowisko sędziego Sądu

Najwyższego na wniosek tak samo ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa,

jest oczywiste, że biorąc udział w rozpoznaniu wniosków incydentalnych złożonych

w sprawie wypowiadałaby się na temat własnego statusu jako sędziego Sądu

Najwyższego. Z tej przyczyny, jeszcze przed wydaniem orzeczenia, strony

postępowania mogłyby pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że zarzuty

podnoszące zaistnienie uchybienia określonego w art. 439§1 pkt 2 k.p.k. nie

zostaną rozpoznane bezstronnie.

Nawiązać należy tu do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22, której teza 6, na gruncie

analogicznej sytuacji, daje wyraz zasadzie nemo iudex in causa sua.

IV KK 330/25

3

Co zaś istotniejsze, należy również mieć w polu widzenia i to, że zgodnie z

pkt 1 uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA I-4110-

1/20 „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także

wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu

Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3)”.

Uchwała ta w swej treści stanowi zasadę wiążącą wszystkie składy Sądu

Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021r., sygn.

akt I KZ 29/21, OSNK 2021, z. 10, poz. 41).

Ubolewać jedynie należy, że w składzie Sądu Najwyższego zasiadają

sędziowie, którzy demonstracyjnie ignorują ową zasadę nemo iudex in causa sua.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

[WB]

[r.g.]