Sąd Najwyższy odmówił wyłączenia sędzi Bednarek z kasacji skazanych

Obrońcy skazanych E. B. i A. B. – adw. K. K. i adw. J. G. skierowali do Sądu

Najwyższego wnioski o wyłączenie sędziego SN Małgorzaty Bednarek od udziału w

sprawie kasacyjnej o sygn. akt IV KK 417/25.

Adwokat K.K. jako podstawę wyłączenia ww. sędziego od rozpoznania sprawy

wskazał na okoliczność powołania sędziego na urząd sędziego Sądu Najwyższego

w wadliwej procedurze z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w kształcie

znowelizowanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o KRS i

niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 3) – uchwała KRS z dnia 18 listopada

2019 r., Nr 981/2019 (art. 41 § 1 k.p.k.), zaznaczając, że wadliwość procedur

nominacyjnych została szeroko omówiona w wybranym orzecznictwie Sądu

IV KK 417/25

2

Najwyższego (m. in. w uchwale połączonych trzech Izb Sądu Najwyższego z dnia 23

stycznia 2020 r. BSA I-4110-1/2020, OSNK 2020/2/7 wydanej w ramach wykonania

wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 listopada 2020 r. w

sprawach C-585/18, C-624/18, C-625/18 czy uchwale SN z dnia 2 czerwca 2022 r.,

I KZP 2/22) oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (m. in. w orzeczeniach w

sprawach: Reczkowicz przeciwko Polsce, skarga 43447/19; Dolińska-Ficek i Ozimek

przeciwko Polsce, skarga 49868/19 oraz Advance Pharma sp. z o.o. przeciwko

Polsce, skarga 1469/20; z 15 marca 2021 r., skarga nr 4352/18 Grzęda przeciwko

Polsce), w tym w szczególności w wyroku pilotażowym Trybunału z 23 listopada 2023

r., skarga 50849/21, Wałęsa przeciwko Polsce. Nie chcąc powielać szerokiej

motywacji w powyższym zakresie zawartej w uzasadnieniach przywołanych wyżej

judykatów, obrońca stwierdził, że już tylko cel ochrony Rzeczypospolitej Polskiej

przed ponoszeniem wysoce prawdopodobnej odpowiedzialności odszkodowawczej

za naruszenie art. 6 ust. 1 EKPC musi skutkować wyłączeniem sędziego od

rozpoznania objętej wnioskiem sprawy (k. 294-298 i k. 299-303).

Adwokat J. G. zaś jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 40 § 1 pkt 1

k.p.k. albowiem sprawa dotyczy bezpośrednio ww. sędziego z uwagi na fakt, że w

kasacji podniesiono zarzut wydania wyroku przez sąd wadliwie obsadzony (co

stanowi uchybienie, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), a nieprawidłowość ta

wynika z wadliwości procedury nominacyjnej sędzi zasiadającej w składzie Sądu

Apelacyjnego w Katowicach, podczas gdy sędzia SN Małgorzata Bednarek

powołana została na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego w ramach

analogicznej procedury. Niezależnie od powyższego wskazał też drugą podstawę

prawną wniosku, a mianowicie przepis art. 41 § 1 k.p.k., zaznaczając, że przed

powołaniem na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego sędzia Małgorzata

Bednarek zajmowała m. in. stanowisko prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w K.,

stanowiącej jednostkę organizacyjną wyższego stopnia o uprawnieniach

nadzorczych względem Prokuratury Okręgowej w K. (która prowadziła wówczas

postępowanie przygotowawcze w niniejszej sprawie), co budzi uzasadnione

wątpliwości co do bezstronności sędziego w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie

podniósł, że „od rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego z uwagi na wadliwość

procedury jego powołania do Sądu Najwyższego wyłączeni muszą być wszyscy inni

sędziowie, którzy zostali powołani w tej samej procedurze”. W uzasadnieniu wniosku

odnoszącego się do warstwy wniosku nawiązującej do instytucji iudex inhabilis podał,

IV KK 417/25

3

że w kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 października 2024

r., sygn. akt II AKa 464/23 obrona sformułowała m. in. zarzut dotyczący nienależytej

obsady sądu odwoławczego wynikłej z zasiadania w jego składzie sędzi, która

została powołana do orzekania w Sądzie Apelacyjnym w Katowicach w wyniku

wadliwej procedury nominacyjnej, „skażonej” rekomendacją Krajowej Rady

Sądownictwa w jej ustrojowym kształcie nadanym ustawą z grudnia 2017 r., którą to

procedurą objęta była również sędzia SN Małgorzata Bednarek. Powołując się na

wybrane orzecznictwo Sądu Najwyższego m. in. uchwałę połączonych trzech Izb

Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. BSA I-4110-1/2020, OSNK 2020/2/7

oraz uchwałę z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 zaznaczył, że cyt.: „[s]ędzia

Małgorzata Bednarek podlega wyłączeniu od rozpoznania sprawy na podstawie art.

40 § 1 pkt 1 k.p.k., ponieważ sprawa dotyczy jej bezpośrednio. Rozpoznanie zarzutu

kasacyjnego zgodnie z wnioskiem obrony musiałoby przecież wiązać się - w

rozważanym przypadku - ze stwierdzeniem, że wspomniana Sędzia niezdolna jest

do orzekania w Sądzie Najwyższym, a tym samym - również do rozpoznania tegoż

zarzutu. Już zatem z przyczyn czysto logicznych nie jest możliwe rozpoznanie przez

SSN Małgorzatę Bednarek zarzutu kasacyjnego zgodnie z wnioskiem obrony.

Rozstrzygnięcie sprawy przez tego Sędziego wywoływałoby przeto bezpośredni

wpływ na sferę jego uprawnień - konkretniej zaś uprawnień stanowiących istotę

pełnionego stanowiska, dotyczących orzekania w Sądzie Najwyższym”. Odnosząc

się zaś do warstwy wniosku nawiązującej do instytucji iudex suspectus obrońca

zaznaczył, że okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego Małgorzaty Bednarek

na stanowisko sędziego Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego (przed

przeniesieniem do Izby Karnej na podstawie art. 10 ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r.

o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw) - a także

poprzedzające sam akt powołania - winny skutkować jej wyłączeniem również na

podstawie art. 41 § 1 k.p.k. W jego ocenie, wadliwa procedura nominacyjna w

przypadku sędziów Sądu Najwyższego immanentnie wiąże się z brakiem

bezstronności o charakterze instytucjonalnym, co wynika zarówno z uchwały składu

połączonych Izb SN z dnia 23 stycznia 2020 r., jak i potwierdzającej jej aktualność

uchwały z dnia 2 czerwca 2022 r., przy jednoczesnym uwzględnieniu standardu z art.

6 ust. 1 EKPC wynikającego z wyroków ETPC wydanych w sprawach: Reczkowicz

przeciwko Polsce (z dnia 22 lipca2021 r. skarga 43447/19), Dolińska-Ficek i Ozimek

przeciwko Polsce (z dnia 8 listopada 2021 r., skarga 49868/19) oraz Advance

IV KK 417/25

4

Pharma sp. z o.o. przeciwko Polsce (z dnia 3 lutego 2022 r., skarga 1469/20), dlatego

dla uniknięcia skutku z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. za konieczne uznał wyłączenie

sędziego SN Małgorzaty Bednarek od rozpoznania kasacji w przedmiotowej sprawie

(k. 317-323).

Jak wynika z treści pieczęci Kierownika Sekretariatu Wydziału IV Izby Karnej

SN zamieszczonej na karcie 551 akt sprawy, na podstawie zarządzenia Prezesa Izby

Karnej z dnia 9 lipca 2026 r., przedmiotowy wniosek został zarejestrowany w

repertorium "KRI" pod numerem 1270, a następnie przydzielony sędziemu

sprawozdawcy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wnioski okazały się niezasadne i nie zasługiwały na uwzględnienie.

Sąd Najwyższy nie podziela poglądu, jakoby za nienależytą obsadę sądu

(bezwzględną przyczynę odwoławczą wskazaną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.) można

uznać okoliczności wskazane we wnioskach oraz w uchwale składu połączonych Izb:

Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia

23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I–4110–1/20, powołanej wprost bądź do niej

nawiązującej w szeregu judykatach przywoływanych przez obrońców w

uzasadnieniach wniosków.

Na wstępie należało przypomnieć, że w świetle orzecznictwa Sądu

Najwyższego "[] zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20

kwietnia 2020 r., sygn. akt U2/20, który w myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP ma moc

powszechnie obowiązującą, uchwała składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r.,

sygn. akt BSA I–4110–1/20, nie wiąże formalnie sędziów Sądu Najwyższego,

natomiast zawarte w niej myśli mogą być wykorzystywane w praktyce orzeczniczej

w granicach normalnych sposobów wykładni prawa" (tak, m. in., postanowienia SN

z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. IV KO 86/21 czy 28 lutego 2023 r., sygn. III KK 23/23,

7 grudnia 2023 r., sygn. I KK 162/23; 7 marca 2024 r., sygn. III KK 508/23).

W tym zakresie wystarczające jest odesłanie do uzasadnień postanowień

Sądu Najwyższego, w których w sposób znacznie szerszy przedstawiono

argumentację przemawiającą za tym, że okoliczności, o których traktuje uchwała

IV KK 417/25

5

sygn. akt BSA I–4110–1/20 mogą być oceniane jedynie w pryzmacie tzw.

względnych powodów odwoławczych, tj. z punktu widzenia regulacji określonej w art.

438 pkt 2 k.p.k. Innymi słowy potencjalne naruszenie standardu rozpoznania sprawy

przez niezawisły i bezstronny sąd w związku z powołaniem sędziego (w tym sędziego

Sądu Najwyższego) przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r. poz. 3) w konkretnej sprawie winno i może być rozpatrywane wyłącznie

w kategoriach obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść

orzeczenia (tzw. względna przyczyna odwoławcza), co zostało szczegółowo

uzasadnione m. in. w postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2022

r., sygn. akt V KK 660/21 czy z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt II KK 468/21.

Przechodząc zaś obecnie do łącznej oceny wniosków o wyłączenie sędziego

SN Małgorzaty Bednarek, złożonych przez obrońców skazanych E. B. i A. B. – adw.

K.K. i adw. J.G., z uwagi na podobieństwo ich argumentacji, należy powiedzieć, co

następuje:

Zgodnie z art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność

tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności

w danej sprawie. Chodzi tutaj o takie układy faktyczne, w których określone

zachowanie sędziego (albo określona sytuacja, w której znajduje się dany sędzia) w

prowadzonym przez niego postępowaniu bądź też w życiu prywatnym rodzi

obiektywnie uzasadnioną wątpliwość do jego bezstronności, bowiem rzutuje na

określony stosunek sędziego do stron lub sprawy będącej przedmiotem

rozstrzygnięcia w danym postępowaniu (albo nawet ujawnia określony stosunek

sędziego do stron lub sprawy będącej przedmiotem rozpoznania).

Sama konstrukcja językowa art. 41 § 1 k.p.k. i oparcie dyspozycji tego

przepisu na kryterium b e z s t r o n n o ś c i nie pozostawia żadnych wątpliwości co do

tego, że chodzi tutaj o to, że sędzia winien być neutralny w z g l ę d e m s t r o n

(kodeks mówi o bezstronności w d a n e j s p r a w i e). Tym samym jakiekolwiek

kwestie ustrojowo-prawne (o których piszą w swych wnioskach obrońcy skazanych),

o ile nie wpływają ⎯ jak tego wymaga ustawa ⎯ na stosunek do stron w danej

IV KK 417/25

6

sprawie, nie mogą być traktowane jako przesądzające o zmaterializowaniu się stanu

faktycznego, o którym mowa w art. 41 § 1 k.p.k.

W tym sensie ten fragment dyspozycji art. 41 § 1 k.p.k., w którym mowa o

bezstronności sędziego "w danej sprawie", ma fundamentalne znaczenie dla

wyinterpretowania normy zakodowanej w tym przepisie, bowiem przekonuje w

sposób jednoznaczny, że chodzi tutaj o stronniczość s k o n k r e t y z o w a n ą, tj.

odnoszącą się do danej sprawy (sprawę wyznaczają: jej przedmiot i strony). Sam

źródłosłów i aspekt semantyczny wyrazu "bezstronny" jest zresztą jasny i nie budzi

żadnych wątpliwości. Ale gwoli pełnego naświetlenia znaczenia tego wyrażenia ⎯

do dziś przecież używanego przez współczesnych Polaków bez jakichkolwiek

poważniejszych korektur semantycznych ⎯ warto odwołać się do pomników

rodzimej leksykografii, które brak neutralności utożsamiają z brakiem stronniczości

rozumianej jako relacja ze s t r o n a m i, zatem b e z s t r o n n o ś ć (zgodnie z

semantyką) odnoszą zawsze do s t r o n, nie zaś do bliżej nieokreślonych okoliczności

o abstrakcyjnym charakterze niewiążących się z daną sprawą. Bezstronność to

bowiem: "bezparcyalność, nieprzywiązanie do żadnéy strony lub partyi" (Słownik

języka polskiego przez Samuela Bogumiła Lindego ułożony, t. I cz. I, A.-F.,

Warszawa 1807, s. 87) czy "nieprzywiązanie się do żadnej strony lub partji,

neutralność, bezparcjalność" (Aleksander Zdanowicz i in., Słownik języka polskiego,

Wilno 1861, s. 70). Z kolei bezstronnym jest ten, kto jest "bezparcyalny, bez wiązania

się z żadną partyą lub stroną, neutralny, obojętny" (Linde, tamże).

Wykładnia art. 41 § 1 k.p.k. prowadzi do wniosku, że dyspozycja tego przepisu

⎯ wbrew temu, co się bez wskazania na jakiekolwiek przekonywające argumenty

przyjmuje w niektórych orzeczeniach Sądu Najwyższego (por. np. postanowienia z:

26 października 2022 r., sygn. V KK 413/20; 1 lutego 2023 r., sygn. V KK 413/20; 17

października 2023 r., sygn. IV KK 279/23; 7 grudnia 2023 r., sygn. IV KK 279/23; 20

lutego 2024 r., sygn. V KK 266/23; 4 kwietnia 2024 r., sygn. V KK 193/23 czy 20 maja

2024 r., sygn. III KK 168/24; niektóre z rozstrzygnięć Sądu Najwyższego poszły aż

tak daleko, że w istocie w ogóle w sposób "materialny" nie nawiązywały do

okoliczności stypizowanych w art. 41 § 1 k.p.k., np. postanowienie SN z dnia 11

kwietnia 2024 r., sygn. I KK 385/23, w którym całkowicie instrumentalnie i w

oderwaniu od art. 41 § 1 k.p.k. przyjęto, że cyt.: "[j]edyną możliwością usunięcia

uzasadnionych wątpliwości natury konwencyjnej i konstytucyjnej, jak również

IV KK 417/25

7

zapewnienia stronie postępowania składu Sądu Najwyższego, w którym nie

uczestniczy sędzia, wobec którego w orzecznictwie Sądu Najwyższego, Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka

formułowane są rzeczowe, silnie uzasadnione zastrzeżenia odnoszące się do

udziału w procedurze nominacyjnej niespełniającej wymogów obiektywizmu i

niezależności od władzy wykonawczej i ustawodawczej, było zatem uwzględnienie

wniosku i wyłączenie Sędzi[ego] SN Adama Rocha od rozpoznania kasacji";

podobnie zob. postanowienie SN z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. III KK 339/22)

upatrujących podstawę wyłączenia sędziów powołanych przez Prezydenta RP na

wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami

ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa

oraz niektórych innych ustaw w konstrukcji "braku instytucjonalnej bezstronności", a

zatem na figurze prawnej nieznanej ustawie postępowania karnego ⎯ nie obejmuje

tych sytuacji, w których wątpliwości podnoszone przez stronę nie mają charakteru

ściśle wiążącego się z istotą sprawy, tj. gdy nie odnoszą się do konkretnych

elementów sprawy (tj. zaszłości natury faktycznej, przebiegu procesowego sprawy

itp.), stanowiąc jedynie wypadkową krytycznej oceny przyjętych przez ustawodawcę

rozwiązań legislacyjnych czy podzielenia poglądu, że określone rozwiązania

normatywne nie dają ⎯ w przekonaniu uczestnika postępowania ⎯ gwarancji

bezstronnego rozpoznania sprawy.

Należy podzielić wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego trafne

zapatrywanie, że w "regulacji z art. 41 § 1 k.p.k. chodzi o okoliczności natury

faktycznej, względnie zdarzenia procesowe, które mogłyby uzasadniać wątpliwości

co do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy przez konkretnego sędziego. Do

okoliczności takich nie należą natomiast rozwiązania legislacyjne dotyczące ustroju

sądownictwa" (postanowienie SN z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. II KK 7/23).

Trzeba także wskazać na to, że zgodnie z wyrokiem Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2020 r., sygn. P 22/19 (Dz.U. poz. 413) art. 41 § 1

k.p.k. w związku z art. 42 § 1 k.p.k. w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o

wyłączenie sędziego z powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której

wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o

Krajowej Radzie Sądownictwa jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3

IV KK 417/25

8

pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosku o wyłączenie sędziego

opartego na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. nie można osnuć na okoliczności

nawiązującej do powołania sędziego w trybie, w którym jego kandydatura była

opiniowana przez Krajową Radę Sądownictwa powołaną na zasadach określonych

w art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa.

Zatem kwestie u s t r o j o w e (n o r m a t y w n e) związane z trybem

powoływania sędziów (a mówiąc precyzyjniej: określone unormowania ustawowe

regulujące ustrój wymiaru sprawiedliwości w zakresie szeroko rozumianego trybu i

zasad powoływania sędziów) nie mogą stanowić podstawy wniosku o wyłączenie

sędziego. Wnioski składane na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. mogą bowiem dotyczyć

li tylko określonych kwestii f a k t y c z n y c h, nie zaś p r a w n y c h (prawno-

ustrojowych). Szerzej zagadnienie to zostało rozwinięte m. in. w postanowieniu SN z

dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. IV KK 460/19, w którym wyrażono zasługujący na

akceptację pogląd, że "prawo i obowiązek orzekania sędziego obejmuje każdą

kwestię natury prawnej i z powodu takiej kwestii, która byłaby przedmiotem orzekania,

nie sposób skutecznie żądać wyłączenia sędziego. Przeciwne stanowisko prowadzi

ad absurdum, gdyż oczywiste jest, że przedmiotem określonego wniosku mogłaby

być kwestia ustrojowa dotykająca każdego sędziego, niezależnie od czasu i trybu

powołania. W takiej sytuacji [] nie istniałby sąd, który mógłby kwestię tę skutecznie

rozważyć i rozstrzygnąć. Z tego względu treścią art. 41 § 1 k.p.k. objęte są jedynie

okoliczności natury faktycznej" (analogicznie: postanowienie SN z dnia 22 listopada

2023 r., sygn. II KK 7/23).

Jeśli chodzi o warstwę wniosku obrońcy skazanych E. B. i A. B. – adw. J.G.

nawiązującą do art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k., to sprawa, którą miałaby rozpoznać sędzia

objęta wnioskiem o wyłączenie nie dotyczy sędziego przydzielonego do jej

rozpoznania, lecz sędziów zasiadających w składzie Sądu Apelacyjnego w

Katowicach X.Y.i X.Y.1⎯ niewątpliwie nie jest to zatem sprawa dotycząca Sędziego

referenta mającego orzekać w przedmiocie kasacji obrońców w sposób

b e z p o ś r e d n i, czego dla zmaterializowania się przesłanki uzasadniającej

zastosowanie instytucji iudex inhabilis określonej w art. 40 § 1 pkt. 1 k.p.k. wymaga

ustawa postępowania karnego. W przepisie tym ⎯ który oczywiście podlega

wykładni restrykcyjnej, jako że wprowadza wyjątek od orzekania przez sędziego

przydzielonego do sprawy w myśl przepisów regulujących tryb i zasady przydziału

IV KK 417/25

9

do spraw ⎯ chodzi bowiem nie o jakiekolwiek pośrednie związki ze sprawą

(odziaływanie rozstrzygnięcia na sytuację sędziego), lecz o związek mający

charakter bezpośredni. Zważywszy na to, że zarzuty autora nadzwyczajnego środka

zaskarżenia dotyczą sędziów sądu powszechnego-sądu odwoławczego, brak jest

podstaw do uznania, że sprawa dotyczy sędziego "bezpośrednio" w myśl art. 40 § 1

pkt 1 k.p.k.

Krótko tylko należy odnieść się też do zasygnalizowanych przez obrońcę

skazanych adw. J.G. okoliczności sprzed powołania ww. na urząd sędziego SN

(objęcie m. in. urzędu prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w K., stanowiącej

jednostkę organizacyjną wyższego stopnia o uprawnieniach nadzorczych względem

Prokuratury Okręgowej w K., która prowadziła wówczas postępowanie

przygotowawcze w niniejszej sprawie), odnoszących się wbrew przekonaniom

obrońcy do instytucji przeprowadzenia testu niezawisłości i bezstronności sędziego

w trybie art. 29 § 5-25 ustawy o Sądzie Najwyższym, a nie postulowanej we wniosku

potrzeby wyłączenia sędziego. W tym miejscu przypomnieć należy, że instytucje

procesowe uregulowane ⎯ z jednej strony w ustawie o Sądzie Najwyższym, z drugiej

zaś w ustawie postępowania karnego (art. 41 § 1 k.p.k.) ⎯ mają charakter

r o z ł ą c z n y. Innym słowy okoliczności ustrojowe, mogą być badane tylko na

podstawie ustawy o Sądzie Najwyższym, nie mogą być zaś przedmiotem oceny w

ramach wniosku złożonego na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. (o czym była zresztą mowa

szerzej we wcześniejszej partii uzasadnienia, w której powołano orzeczenie

Trybunału Konstytucyjnego).

Mając powyższe na uwadze, wobec tego, że wnioski obrońców skazanych E.

B. i A. B. – adw. K.K. i adw. J.G. o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego w istocie

zostały osnute wyłącznie na krytyce ustrojowych rozwiązań prawnych dotyczących

trybu powoływania sędziów przyjętych przez ustawodawcę, należało dojść do

konkluzji, że nie zasługują one na uwzględnienie. Dlatego też Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji postanowienia.

[J.J.]

[a.ł]