Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary łącznej roku i 4 miesięcy wobec T.W.

Sąd Okręgowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 7 maja 2025 r. w sprawie VII Ka

34/25, po rozpoznaniu wniesionych apelacji, zmienił zaskarżony nimi wyrok Sądu

Rejonowego w Olsztynie z dnia 31 października 2024 r., II K 1074/23, orzekając

wobec T.W. m.in. karę łączną roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Kasację na korzyść skazanego wniósł obrońca zarzucając rażące

naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść

orzeczenia i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Olsztynie. Jednocześnie obrońca

wniósł o wstrzymanie wykonania orzeczonej wobec skazanego kary łącznej roku i 4

miesięcy pozbawienia wolności.

IV KK 44/26

2

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia oznacza,

że nie podlega ona wykładni rozszerzającej. Stąd też jej zastosowanie powinno

mieć miejsce tylko wówczas, gdy wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji

mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie

nieodwracalne skutki, co w efekcie doprowadzi do jego pokrzywdzenia, ale także

winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie

okolicznościami, które swoje podstawy mają w treści zarzutów kasacyjnych (lub

podstaw kasacyjnych branych pod uwagę z urzędu).

Istota „rażącego naruszenia prawa” w rozumieniu art. 532 § 1 k.p.k., na które

wskazuje obrońca w kasacji, to naruszenie porównywalne, jeśli chodzi o wagę i

konsekwencje, z bezwzględnymi przyczynami odwoławczymi z art. 439 k.p.k. i

może być ocenione jako rażące w sytuacji, gdy sposób procedowania Sądu,

względnie przyjęta przez Sąd interpretacja przepisu albo sposób zastosowania

przez Sąd prawa, są w sposób oczywisty wadliwe.

Dokonując wstępnej kontroli wniesionej kasacji, Sąd Najwyższy nie znalazł

podstaw do jednoznacznego uznania zarzutów w niej podniesionych za oczywiście

zasadne. Nie dopatrzył się również okoliczności prowadzących do wniosku, że

wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla

skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa. Dokonana na

tym etapie ocena nie przesądza jednak o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia

sprawy, które musi być poprzedzone pogłębioną oceną podniesionych zarzutów.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]

IV KK 44/26

3