Obrońca skazanego R.K. nie uzasadnił wniosku, SN nie wstrzymał wykonania wyroku

Obrońca R.K. we wniesionej w jego imieniu kasacji sformułował wniosek „o

wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu rozstrzygnięcia

sprawy”. Wniosek ten nie zawiera uzasadnienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek obrońcy skazanego R.K. nie zasługiwał na uwzględnienie.

IV KK 459/25

2

Przede wszystkim zauważyć należy, że możliwość wstrzymania wykonania

zaskarżonego kasacją orzeczenia ma charakter wyjątkowy i stanowi odstępstwo

od zasady określonej w art. 9 § 2 k.k.w. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu

orzeczenie staje się wykonalne z chwilą jego uprawomocnienia. Z utrwalonego w

tym przedmiocie orzecznictwa Sądu Najwyższego jednoznacznie wynika, że

zastosowanie tej instytucji możliwe jest przy jednoczesnym spełnieniu dwóch

warunków, to jest wystąpienia sytuacji oczywistej zasadności zarzutów kasacyjnych

oraz wykazania przez wnioskodawcę, że dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby

wywołać wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne dla skazanego skutki (zob. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 października 2021 r., V KK 415/21; 10

września 2025 r., IV KK 313/25).

Nie sposób stwierdzić istnienia wskazanych powyżej podstaw do

zastosowania instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia w odniesieniu do

skazanego R.K. Na szczególne podkreślenie zasługuje okoliczność, że obrońca

skazanego nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji merytorycznej uzasadniającej

konieczność wstrzymania wykonania kary, ograniczając się wyłącznie do

sformułowania w petitum kasacji wniosku w tym przedmiocie. Tymczasem, jak już

wskazano, uwzględnienie takiego wniosku jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy

wnioskodawca wykaże istnienie szczególnych okoliczności, z których wynikałoby,

że wykonywanie lub wykonanie orzeczenia prowadziłoby do wyjątkowo dolegliwych,

a przy tym zasadniczo nieodwracalnych skutków. Niespełnienie tego warunku w

realiach niniejszej sprawy przesądza o bezzasadności złożonego wniosku.

Jednocześnie analiza argumentów przytoczonych w uzasadnieniu zarzutów

kasacyjnych wyklucza możliwość uznania kasacji za oczywiście zasadną, a więc

taką, która bez potrzeby pogłębionej analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu

odwoławczego prowadziłaby do przekonania o trafności i skuteczności tego

nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Na obecnym etapie, nie przesądzając wyniku

postępowania kasacyjnego – trudno uznać, aby dotychczasowe postępowanie

sądowe oraz zapatrywania prawne wyrażone przez orzekające w sprawie sądy

dotknięte były takiego rodzaju nieprawidłowościami, które mogłyby prowadzić do

obalenia domniemania zgodności z prawem prawomocnego wyroku. Wskazana

IV KK 459/25

3

okoliczność koresponduje ze stanowiskiem prokuratora, który w odpowiedzi na

kasację obrońcy skazanego wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że w odniesieniu do

skazanego R.K. nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania

nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k., skutkującej

wstrzymaniem wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26

lutego 2025 r., sygn. akt II Aka 201/24, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w

Olsztynie z dnia 4 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 155/23.

Z podanych powyżej względów, orzeczono, jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]