SN odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie sprawy skazanego za przemoc seksualną

W. D. został oskarżony o to, że:

I. w dniu 6 czerwca 2022 r. w C. w mieszkaniu położonym przy ul. R. przemocą

poprzez bicie rękami po całym ciele, szczególnie po głowie oraz klatce piersiowej

oraz kopanie po całym ciele i przytrzymywanie za nogi i ręce doprowadził

obywatelkę Ukrainy V. M. do obcowania płciowego poprzez umieszczenie penisa w

odbycie i pochwie pokrzywdzonej przy czym w/w w wyniku zaistniałego zdarzenia

IV KO 59/26

2

doznała obrażeń ciała w postaci urazu twarzoczaszki i głowy, wstrząśnienia mózgu

z utratą przytomności, urazu śródczaszkowego – stłuczenia prawej części namiotu

móżdżku, obustronnych krwiaków okularowych, niewielkiego obrzęku i krwiaka

tkanek miękkich okolicy wejścia do oczodołu prawego oraz licznych zasinień na

kończynach i klatce piersiowej, naruszających prawidłowe funkcjonowanie

organizmu pokrzywdzonej na okres powyżej siedmiu dni, tj. o przestępstwo z art.

197 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 1 k.k.,

II. w okresie od dnia 14 czerwca 2022 r. do dnia 11 lipca 2022 r. w Ś. i C.

uporczywie nękał obywatelkę Ukrainy V. M. w ten sposób, że wbrew woli

pokrzywdzonej nachodził ją w miejscu zamieszkania w Ś. (…) oraz miejscu pracy w

C. (…) oraz kontaktował się z w/w telefonicznie i za pośrednictwem komunikatora

Whatsapp, kierując pod adresem pokrzywdzonej w trakcie w/w form kontaktów

słowa obelżywe, uwłaczające jej godności, wzbudzające u pokrzywdzonej

uzasadnione poczucie zagrożenia, poniżenia jak również istotnie naruszał jej

prywatność, tj. o przestępstwo z art. 190a § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. przy zast. art.

11 § 2 k.k.

Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2023 r., XVI K 338/22, Sąd Okręgowy w

Katowicach:

1. uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w pkt I z

tym, że przyjął, iż zostało ono popełnione w nocy z 5 na 6 czerwca 2022 r. w C.

oraz że oskarżony działał ze szczególnym okrucieństwem, czym wyczerpał

znamiona przestępstwa z art. 197 § 4 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i

za to na podstawie art. 197 § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 10 lat

pozbawienia wolności,

2. uznał oskarżonego za winnego przestępstwa opisanego w pkt II i na podstawie

art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia

wolności,

3. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone kary

jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu karę łączną 10 lat i 6

miesięcy pozbawienia wolności,

IV KO 59/26

3

4. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary

łącznej pozbawienia wolności rzeczywisty okres pozbawienia wolności w sprawie,

5. na podstawie art. 41a § 2 k.k. orzekł w stosunku do oskarżonego środek karny w

postaci zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób i zbliżania się do

pokrzywdzonej na odległość nie mniejszą niż 50 metrów przez okres 10 lat,

6. na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej

zadośćuczynienie w kwocie 25.000 zł,

7. rozstrzygnął o kosztach.

Wyrok ten został zaskarżony w całości przez obrońcę oskarżonego, który we

wniesionej apelacji zarzucił obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4, 5, 7 i 424 § 1

k.p.k., a także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przypisaniu

oskarżonemu sprawstwa zarzucanych mu czynów. W konsekwencji tych zarzutów

skarżący wniósł o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego, względnie o

uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Po rozpoznaniu wywiedzionej apelacji, wyrokiem z dnia 13 listopada 2023 r.,

sygn. akt II AKa 290/23, Sąd Apelacyjny w Katowicach:

1. zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że kwalifikację prawną czynu

przypisanego oskarżonemu w pkt 1 oraz podstawę prawną wymiaru kary za ten

czyn uzupełnił o zapis „w brzmieniu obowiązującym na dzień 6 czerwca 2022 r. w

zw. z art. 4 § 1 k.k.” i złagodził wymierzoną za ten czyn karę do 7 lat pozbawienia

wolności,

2. uchylił rozstrzygnięcia z pkt 3 i 4 i na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k.

wymierzył oskarżonemu karę łączną 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz

zaliczył na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia oskarżanego wolności w

sprawie,

3. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy,

4. rozstrzygnął o kosztach.

IV KO 59/26

4

W dniu 27 sierpnia 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek

skazanego o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia wniosku o

wznowienie postępowania karnego zakończonego opisanym wyżej wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Katowicach. Skazany wskazał w treści pisma, iż podstawę

wznowienia postępowania stanowić ma przepis art. 540 k.p.k., przy czym z

wywodów autora pisma wynika, że w istocie podstaw wznowienia upatrywać można

w przepisach art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 15 październik 2025 r. (IV KO 150/25)

odmówił przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

Kolejny wniosek skazanego o wznowienie postępowania został

zarejestrowany w Sądzie Najwyższym pod sygnaturą IV KO 59/26. Jego treść

stanowiło wyłącznie żądanie wyznaczenia mu obrońcy z urzędu w celu

sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. W związku z tym,

zarządzeniem z dnia 28 maja 2026 r. wezwano skazanego do wskazania w

terminie 7 dni – jakie to okoliczności mają stanowić podstawę wniosku o

wznowienie postępowania, pod rygorem nierozpoznania wniosku o ustanowienie

obrońcy z urzędu i skierowania sprawy na posiedzenie w trybie art. 545 § 3 k.p.k.

W odpowiedzi skazany nadesłał pismo datowane na 8 czerwca 2026 r. W treści

pisma skazany wskazał jako podstawę wznowienia art. 540 § 1 k.p.k. i „art. 540 2a

k.p.k.” (biorąc pod uwagę treść pisma, skazany miał na myśli o art. 540 § 1 pkt 2a

k.p.k.- uwaga SN). We wniosku opisał kłótnię z pokrzywdzoną z 4.06 na 5.06.2022

r. i późniejsze zdarzenia, wywiódł, że został skazany na podstawie fałszywych

dowodów i ze względu na „skrajną stronniczość sędziego K.”, a cała sprawa została

zaplanowana przez pokrzywdzoną (zachowanie pokrzywdzonej po zdarzeniu, treść

jej pierwszych zeznań oraz zdjęcia z akt sprawy świadczą o jego niewinności). W

ocenie skazanego miał zostać skazany „za wszelką cenę i to dało się odczuć na

rozprawie”. Wskazał na zeznania świadka E. C., która „ujawnia dziś, że ta kobieta

kłamała, że tak się nie zachowuje kobieta zgwałcona”. Skazany wniósł o

przesłuchanie A. D. (ponownie) i zabezpieczenie bilingów rozmów wskazanego w

piśmie numeru telefonu i w zakreślonym czasookresie. Podniósł, że jest niewinny, a

w sprawie nie wzięto pod uwagę żadnego jego wniosku oraz faktycznego stanu

IV KO 59/26

5

zdrowia. Jednocześnie wniósł o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu celem

sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Z treści osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania nie

wynika żadna okoliczność, która mogłaby został uznana za ustawową przesłankę

wznowienia postępowania - okolicznością taką nie jest przekonanie skazanego, że

do jego skazania doszło, bo zaplanowała to pokrzywdzona, a podstawą skazania

były fałszywe dowody i „skrajna stronniczość sędziego K.”. Dlatego też, wobec

oczywistej bezzasadności złożonego wniosku, należało odmówić jego przyjęcia,

bez konieczności wzywania do usunięcia jego braków, zgodnie art. 545 § 3 k.p.k.

Podnoszone we wniosku okoliczności w postaci nieprawdziwych zeznań

pokrzywdzonej i świadka E. C. były przedmiotem oceny orzekających Sądów, a ich

wiarygodność w licznych pismach była kwestionowana przez skazanego na całym

etapie postępowania sądowego. Dodatkowo zagadnienie to było już przedmiotem

rozważań Sądu Najwyższego w sprawie IV KO 150/25. Skazany ponownie wskazał

na fałszywe zeznania wymienionych świadków. Swoich twierdzeń nie poparł jednak

żadnymi dokumentami czy wyrokiem skazującym któregokolwiek ze świadków

składających obciążające go zeznania.

Skazany nie przedstawił również żadnych okoliczności ani dowodów świadczących

o „skrajnej stronniczości sędziego K.”.

Oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie postępowania to taka, która

nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna na pierwszy rzut oka, jest

niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia

(m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15).

Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. W osobistym wniosku skazany

W. D. nie przedstawił bowiem żadnych okoliczności, które uzasadniałyby

wznowienie postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że z treści pisma wynika

jego oczywista bezzasadność i odmówił jego przyjęcia.

IV KO 59/26

6

[J.J.]

[a.ł]