Sędzia sygnalizowała wątpliwości co do kolegi z Gdańska. SN odrzucił wniosek o wyłączenie

W dniu 3 czerwca 2025 r. sędzia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku X.1 Y.1

złożyła do akt sprawy II AKa 105/25 pismo, określone jako sygnalizacja, powołując

V KB 140/25

2

się na art. 41 § 1, art. 42 § 1 k.p.k. oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o

Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej: EKPCz) i wniosła o

rozważenie przez sąd, czy udział w sprawie sędziego X. Y. (dalej: sędzia objęty

wnioskiem), powołanego do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku na wniosek Krajowej

Rady Sądownictwa w składzie i trybie przewidzianym ustawą z dnia 8 grudnia 2017

r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa i niektórych innych ustaw

(dalej: ustawa z 2017 r.), zapewnia stronom prawo do rozpoznania sprawy przez

„sąd ustanowiony ustawą, bezstronny i niezależny” w rozumieniu art. 6 EKPCz oraz

czy zachodzą wątpliwości co do instytucjonalnej bezstronności sędziego w związku

z okolicznościami uzyskania przez niego nominacji na stanowisko sędziego Sądu

Apelacyjnego w Gdańsku.

Postanowieniem z 10 lipca 2025 r., II AKa 105/25, Sąd Apelacyjny w

Gdańsku, na skutek żądania wyłączenia złożonego przez członka składu

orzekającego, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i

art. 6 ust. 1 EKPCz, postanowił wyłączyć sędziego objętego wnioskiem od udziału

w sprawie o sygn. akt II AKa 105/25.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Sąd Apelacyjny wskazał m.in., że

aprobuje stanowisko wyrażone w uchwale składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej

oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020

r., BSA 1-4110-1/20 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7), w której określone zostały zasady i

kryteria oceny, czy sędzia powołany do pełnienia tego urzędu w trybie

naruszającym Konstytucję spełnia standard niezawisłości i bezstronności. W

uchwale tej wskazano między innymi, że nienależyta obsada sądu w rozumieniu art.

439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba

powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy

z 2017 r., jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych

okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w

rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE oraz

art. 6 ust. 1 EKPCz. Na marginesie Sąd Apelacyjny dodał przy tym, że w jego

ocenie nie ma jakichkolwiek podstaw do twierdzeń o tym, że przywołana powyżej

uchwała trzech Izb Sądu Najwyższego została wyeliminowana z porządku

V KB 140/25

3

prawnego wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r., U

2/20 (OTK-A 2020, poz. 61).

Sąd Apelacyjny przyjął, że prezentowanie przez sędziego objętego

wnioskiem postawy ewidentnie budzącej skojarzenia z udzielaniem wsparcia dla

tzw. reform sądownictwa wprowadzanych w kształcie naruszającym Konstytucję i

standardy europejskie, przy pełnej świadomości ich kwestionowania w

orzecznictwie, w połączeniu z przyjmowaniem kolejnych funkcji i awansów

uzależnionych od decyzji przedstawicieli władzy wykonawczej, a także pośrednia

aprobata dla ścigania sędziów stosujących prawo lub protestujących przeciwko

łamaniu tego prawa, powoduje, że orzekanie przez sędziego objętego wnioskiem w

sprawie II AKa 105/25 stwarza istotne zagrożenie dla prawa stron do sądu

niezawisłego, niezależnego, ustanowionego ustawą w rozumieniu art. 6 ust. 1

EKPCz, z naruszając zarazem w sposób rażący zasady zamieszczone w Zbiorze

Zasad Etyki Zawodowej Sędziów i Asesorów Sądowych.

Sędzia objęty wnioskiem wniósł o ponowne rozpoznanie wniosku o

stwierdzenie braku spełnienia przez niego wymogów niezawisłości i bezstronności

oraz o wyłączenie go od rozpoznania sprawy II AKa 105/25, wnosząc o uchylenie

postanowienia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 10 lipca 2025 r. i oddalenie

wniosku o wyłączenie.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela

argumentację przytoczoną w postanowieniu Sądu Najwyższego z 27 maja 2025 r.,

V KB 72/25, nie znajdując racjonalnych i uzasadnionych podstaw do odstąpienia od

poglądów prawnych Sądu Najwyższego w nim przywołanych. Jak podkreślił Sąd

Najwyższy, zgodnie z art. 42 § 1 k.p.k. wyłączenie sędziego od udziału w sprawie

następuje na żądanie sędziego, z urzędu albo na wniosek strony. Z literalnego

brzmienia powołanego przepisu wynika więc, że wniosek o wyłączenie może zostać

skutecznie zgłoszony jedynie przez stronę postępowania.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że kontrola bezstronności

sędziego prowadzona przez właściwy sąd z urzędu na podstawie art. 42 § 1 k.p.k.

może zostać uruchomiona także przez sędziego zasiadającego w jego składzie

(zob. uchwałę Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2007 r., I KZP 9/07; uchwałę składu

V KB 140/25

4

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22;

postanowienie Sądu Najwyższego z 3 kwietnia 2025 r., II ZO 4/24). Podkreślić

jednocześnie należy, że sędziemu – członkowi składu orzekającego wolno złożyć

jedynie sygnalizację o istnieniu okoliczności mogących świadczyć o braku

bezstronności wymaganej przez prawo uzasadniających obawę co do możliwości

nieobiektywnego orzekania w konkretnej sprawie przez innego sędziego – członka

składu orzekającego, prowadzącą do przeprowadzenia przez właściwy sąd z

urzędu postępowania w przedmiocie wyłączenia sędziego, o którym mowa w art. 41

§ 1 w zw. z art. 42 k.p.k.

Zgodnie z art. 41 § 1 k.p.k. sędzia podlega wyłączeniu, jeżeli istnieje

okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego

bezstronności w danej sprawie. W orzecznictwie oraz doktrynie wskazuje się, że

bezstronność w znaczeniu wskazanego przepisu należy rozumieć jako obiektywną

bezstronność sędziego, obejmującą zarówno subiektywne poczucie sędziego co do

własnej bezstronności, jak i jego bezstronność w odbiorze zewnętrznym, opartą na

zobiektywizowanych przesłankach oraz analizowaną przez odwołanie się do oceny

sytuacji dokonanej przez przeciętnego, rozsądnie rozumującego obserwatora

procesu (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z 27 stycznia 1999 r., K 1/98, i z

20 lipca 2004 r., SK 19/02; uchwałę Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2007 r., I KZP

9/07; wyroki Sądu Najwyższego z 8 stycznia 2009 r., III KK 257/08, i z 18 marca

2009 r., IV KK 380/08; postanowienia Sądu Najwyższego: z 20 lutego 2025 r., IV

KS 40/24; z 27 lutego 2025 r., II KK 365/24; z 11 kwietnia 2025 r., III KK 31/25; z

9 maja 2025 r., V KZ 2/25).

Sąd Najwyższy w postanowieniu wydanym w sprawie V KB 72/25 trafnie

przy tym zaznaczył, że w art. 41 § 1 k.p.k. mowa jest o okoliczności uzasadniającej

wątpliwość co do bezstronności sędziego orzekającego w danej sprawie.

Omawiany przepis nie formułuje więc – jako przesłanki wyłączenia sędziego –

niespełnienia wymogów niezależności i bezstronności z uwzględnieniem

okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu.

Tryb badania bezstronności sędziego uwzględniający powyższe okoliczności

przewidziany natomiast został w art. 42a p.u.s.p.

V KB 140/25

5

Powyższa konkluzja znajduje jednoznaczne potwierdzenie w orzecznictwie

Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z 4 marca 2020 r., P 22/19, Trybunał

Konstytucyjny orzekł, że art. 41 § 1 w zw. z art. 42 § 1 k.p.k. w zakresie, w jakim

dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu wadliwości

powołania sędziego przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa,

w skład której wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z dnia 12

maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, jest niezgodny z art. 179 w zw. z art.

144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji RP. Jak trafnie wskazał Trybunał Konstytucyjny,

„celem art. 41 § 1 k.p.k. jest zagwarantowanie, że zawisła przed sądem sprawa

zostanie osądzona przez sędziego, co do którego bezstronności nie ma

uzasadnionych wątpliwości. Dotychczas przepis ten zarówno w doktrynie, jak i

praktyce stosowania prawa traktowany był jako instrument umożliwiający

eliminowanie wszelkich sytuacji wykraczających poza enumeratywne wyliczenie w

art. 40 § 1 k.p.k., wymieniającym obligatoryjne okoliczności wyłączenia

sędziego. Ratio legis art. 41 § 1 k.p.k. było założenie, że iudex inhabilis z art. 40 § 1

k.p.k. nie obejmuje wszystkich możliwych sytuacji, w których sędzia mógłby nie być

bezstronny. Sytuacje te mogą być różnorodne, stąd otwarty charakter tego przepisu,

pozwalający każdorazowo sądowi podejmować decyzję. Do okoliczności takich

zaliczano zatem, m.in.: związki osobiste lub zawodowe z uczestnikami

postępowania, wyrażanie przez sędziego stanowiska w sprawie, udział w

postępowaniu karnym na jakimkolwiek wcześniejszym etapie postępowania i tym

podobne”. Wskazany przepis nie znajduje zatem zastosowania do okoliczności,

które stały się podstawą wyłączenia sędziego w kontrolowanym postanowieniu.

Należy równocześnie podkreślić, że relewantne przepisy prawa o ustroju

sądów powszechnych stanowią lex specialis w stosunku do art. 41 § 1 k.p.k.

Oznacza to tym samym, że ustawodawca wykluczył możliwość odwoływania się do

przesłanek określonych w art. 42a § 3 p.u.s.p. w ramach instytucji określonej w art.

41 § 1 k.p.k.

Na powyższe wskazał jednoznacznie Sąd Najwyższy w przywołanych już

postanowieniach z 27 maja 2025 r., V KB 72/25 i z 15 kwietnia 2025 r., II KB 39/24,

stwierdzając, że zakresy hipotez norm wynikających z art. 41 § 1 k.p.k. i 42a § 3

p.u.s.p. są rozłączne, zaś zgłoszenie w ramach wniosku składanego na podstawie

V KB 140/25

6

art. 42 § 1 k.p.k. okoliczności, które w rzeczywistości odnoszą się do kwestii

związanych z powołaniem sędziego i jego postępowaniem po powołaniu, stanowi

de facto próbę obejścia trybu przewidzianego w prawie o ustroju sądów

powszechnych. Każdy ze wskazanych trybów charakteryzuje się bowiem znaczną

odrębnością proceduralną.

Jednocześnie Sąd Najwyższy wskazał, że w każdym postępowaniu

sądowym, w tym także w postępowaniu karnym, obowiązuje zasada

niekonkurencyjności środków ochrony prawnej, określana jako zasada

jednotorowości obrony swych praw. Zgodnie z nią podmiotowi znajdującemu się w

określonej sytuacji procesowej przysługuje tylko jeden środek prawny.

Ustawodawca przewidział dwie podobne instytucje prawne (z odesłaniem w

przypadku instytucji testu niezawisłości i bezstronności do odpowiedniego

stosowania przepisów o wyłączeniu sędziego), które w prewencyjny sposób

umożliwiają kontrolę bezstronności sędziego. Z uwagi jednak na to, że instytucje te

różnią się zarówno zakresem przedmiotowym, jak i procedurą stosowania, powinny

być one stosowane w odmiennych okolicznościach, w żadnym zaś razie nie

powinny być stosowane zamiennie.

Z uwagi na rozłączny charakter trybów postępowania w przedmiocie

wyłączenia sędziego (wynikającego z Kodeksu postępowania karnego) i tzw.

postępowania testowego (wynikającego z ustawy – Prawo o ustroju sądów

powszechnych) sygnalizacja sędziego ze składu orzekającego została

potraktowana – w sposób ewidentnie sprzeczny z przepisami prawa – jako

„wniosek” dotyczący wyłączenia sędziego. Tymczasem podmiotem mogącym

zainicjować postępowanie w przedmiocie badania spełnienia przez sędziego

wymogów niezawisłości i bezstronności, w tym postępowaniu jest jedynie strona

(art. 42a § 6 pkt 4 p.u.s.p.), nie zaś członek składu orzekającego.

W okolicznościach analizowanej sprawy nie ulega wątpliwości, że u podstaw

wyłączenia sędziego objętego wnioskiem legły przesłanki, o których mowa w art.

42a § 3 p.u.s.p. Prowadzi to do wniosku, że pod pozorem postępowania, o którym

mowa w art. 42 k.p.k., Sąd Apelacyjny, bez stosownego wniosku, z rażącym

naruszeniem przepisów prawa, dokonał tzw. testu spełnienia przez sędziego

wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności

V KB 140/25

7

towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu (tak też Sąd

Najwyższy w postanowieniu z 27 maja 2025 r., V KB 72/25).

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że wniosek o tzw. test

niezawisłości i bezstronności winien czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla

pisma procesowego, a ponadto zawierać żądanie stwierdzenia, że w danej sprawie

zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 42a § 3 p.u.s.p. oraz przytoczenie

okoliczności uzasadniających żądanie wraz z dowodami na ich poparcie (art. 42a §

7 p.u.s.p.). Sygnalizacja złożona w analizowanej sprawie (przez członka składu

orzekającego) bezsprzecznie nie spełniała również wskazanych warunków

formalnych.

Odnotować ponadto należy, że autorka sygnalizacji nie starała się nawet

uprawdopodobnić podstaw wyłączenia sędziego, tj. wykazać okoliczności

tego rodzaju, że mogłyby wywoływać uzasadnioną wątpliwość co do braku

niezależności i bezstronności sędziego w konkretnej sprawie, biorąc pod uwagę

okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego objętego sygnalizacją i jego

postępowania po powołaniu na stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego.

W sygnalizacji podniesiono jedynie wątpliwości, czy udział w sprawie sędziego

objętego wnioskiem, powołanego do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku na wniosek

Krajowej Rady Sądownictwa w składzie i trybie przewidzianym ustawą z 2017 r.,

zapewnia stronom prawo do rozpoznania sprawy przez „sąd ustanowiony ustawą,

bezstronny i niezależny” w rozumieniu art. 6 EKPCz oraz czy zachodzą wątpliwości

co do instytucjonalnej bezstronności sędziego w związku z okolicznościami

uzyskania przez niego nominacji na stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego w

Gdańsku.

W kontekście powyższego podkreślenia wymaga, że abstrakcyjnie

sformułowane zarzuty dotyczące systemowej nieprawidłowości powoływania

sędziów, której autorka sygnalizacji upatrywała w ukształtowaniu Krajowej Rady

Sądownictwa na podstawie powołanej wyżej ustawy z 2017 r., nie mogą odnieść

skutku w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 42a p.u.s.p., gdyż celem

przewidzianej tam instytucji nie jest umożliwienie kwestionowania przewidzianego

przez ustawodawcę systemu powoływania sędziów, ale ocena indywidualnych

okoliczności dotyczących powołania konkretnego sędziego oraz jego zachowania

V KB 140/25

8

po powołaniu, przy czym ocena ta powinna nastąpić w kontekście konkretnej

sprawy.

O możliwości wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy nie decyduje

samo subiektywne przekonanie o braku bezstronności sędziego, ale wystąpienie w

konkretnej sprawie okoliczności uzasadniających to odczucie. Tych okoliczności

sygnalizująca nie wskazała i nie uprawdopodobniła. Należy również w pełni

podzielić argumentację Sądu Najwyższego, zawartą w uzasadnieniu postanowienia

z 27 maja 2025 r., V KB 72/25, że nie można sędziemu objętemu sygnalizacją

czynić zarzutów z tego, że posiadał własną, odmienną od sygnalizującej i części

środowiska sędziowskiego ocenę prawną zmian w wymiarze sprawiedliwości,

o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Bezzasadne

i logiczne niespójne jest przy tym wyprowadzanie z faktu posiadania określonego

poglądu prawnego wniosków odnoszących się do sfery moralności lub etyki

zawodowej. W rozumowaniu przyjętym przez Sąd Apelacyjny doszło niewątpliwie

do przesunięcia kategorialnego.

Konkludując, należy stwierdzić, że Sąd Apelacyjny pod pozorem

rozstrzygania o bezstronności sędziego, o której mowa w art. 41 k.p.k., w

postępowaniu uregulowanym w art. 42 k.p.k., z oczywistym i rażącym naruszeniem

przepisów zbadał - w sposób nieprzewidziany przepisami prawa - spełnienie przez

sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności

towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, o którym mowa

w art. w art. 42a § 3 p.u.s.p., co już samo w sobie powodowało, że doszło do

naruszenia tych przepisów, a więc zaskarżone postanowienie nie mogło się ostać.

Z kolei wynik tego badania nie znajduje uzasadnienia zarówno w prawie,

jak i okolicznościach faktycznych sprawy, nie odnosi się do nich, a oparty pozostaje

na błędnej ocenie prawnej i publicystycznych, generalnych opiniach. Nadto wywód

Sądu Apelacyjnego oraz jego postanowienie, wbrew zawartej w nim deklaracji,

pozostaje w oderwaniu od zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy

i doświadczenia życiowego.

Wymaga także podkreślenia, że żaden sąd powszechny nie jest uprawniony

do kontroli merytorycznej orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Artykuł 190 ust. 1

Konstytucji RP jednoznacznie stanowi, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego

V KB 140/25

9

mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Słusznie przy tym wskazuje

się, że przyznanie orzeczeniom Trybunału mocy powszechnie obowiązującej

powoduje, że nikt – a w szczególności żaden organ władzy publicznej – nie może w

kwestii rozstrzygniętej przez Trybunał zająć stanowiska odmiennego niż wyrażone

w orzeczeniu (zob. np. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., I OPS 9/09, ONSAiWSA 2010, nr 2, poz. 16;

wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 23 września 2014 r., II FSK 2328/12;

z 16 lutego 2010 r., I FSK 2075/08; uchwałę Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001

r., III ZP 30/00, OSNAPiUS 2001, nr 23, poz. 685; wyrok Sądu Najwyższego z 25

kwietnia 2007 r., IV CSK 34/07). Co więcej, jak zauważa się w orzecznictwie,

art. 190 ust. 1 Konstytucji wyraża normę prawną nadającą się do bezpośredniego

stosowania, z której wynika, że sądy są zobowiązane do uwzględnienia zmiany

stanu prawnego wywołanej negatywnym wyrokiem Trybunału, a w rezultacie – do

uwzględnienia z urzędu jego orzeczeń w toku rozpoznawanej sprawy (zob. uchwałę

Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., I OPS 9/09; wyroki

Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 22 lutego 2008 r., II OSK 1004/06; z 17

czerwca 2009 r., II OSK 1750/07; z 29 stycznia 2015 r., II FSK 3046/12). Na

powyższe bez wypływu pozostają więc poglądy prawne trybunałów

międzynarodowych, na które powołuje się Sąd w zaskarżonym postanowieniu. Co

zaś się tyczy uchwały Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20,

to na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2020 r. została ona

wyeliminowana z porządku prawnego.

Stosownie do art. 42a § 13 zd. 3 p.u.s.p. Sąd Najwyższy utrzymuje w mocy

postanowienie o wyłączeniu sędziego albo uchyla to postanowienie i oddala

wniosek. Z uwagi na przedstawioną wyżej argumentację nie ulega wątpliwości,

że postanowienie Sądu Apelacyjnego należało uchylić. Podejmując decyzję

następczą, Sąd Najwyższy miał na uwadze, że po pierwsze wniosek został złożony

przez podmiot nieuprawniony, a dodatkowo wniosek (a jak wynika z komparycji

zaskarżonego postanowienia tak właśnie została potraktowana sygnalizacja)

niewątpliwie nie spełniał wymogów formalnych określonych w art. 42a § 7 p.u.s.p.

We wniosku nie przywołano bowiem jakichkolwiek argumentów wskazujących na to,

jak w realiach tej konkretnej sprawy, okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego

V KB 140/25

10

objętego wnioskiem i jego postępowanie po powołaniu mogłyby wpływać na

naruszenie standardu niezawisłości lub bezstronności oraz na jej wynik, przy

uwzględnieniu okoliczności oraz charakteru sprawy. Tym samym wniosek ten

podlegał odrzuceniu, na podstawie art. 42a § 8 p.u.s.p

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji.

Joanna Lemańska

Paweł Czubik

Oktawian Nawrot

Robert Stefanicki

Tomasz Szanciło

[WB]

[r.g.]