SN oddalił kasację obrońcy K.Ż., a kasację za R.Ż. pozostawił bez rozpoznania

V KK 196/25

2

Niniejsze uzasadnienie tłumaczy rozstrzygnięcia dotyczące R.Ż. zawarte w

pkt 2 i 3 postanowienia. Należy zatem wskazać, że Sąd Rejonowy w Świeciu

wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 206/23, oskarżonych K.Ż. i R.Ż.

uznał za winnych popełnienia przestępstwa z art. 181 § 2 k.k. w zb. z art. 278 § 1

k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023

r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i wymierzył:

- K.Ż. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;

- R.Ż. karę 2 lat ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej,

kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Wyrok

zawiera jeszcze inne rozstrzygnięcia, w tym dotyczące naprawienia szkody i

nawiązek.

Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych Sąd

Okręgowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka

870/24, utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji.

Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca

aktualnie skazanych K.Ż. i R.Ż. Zaskarżył wyrok w całości, zarzucając rażące

naruszenia prawa procesowego, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia,

mianowicie art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z

art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k.

W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Świeciu wniósł o jej

oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

W Sądzie Okręgowym w Bydgoszczy kasacja została przyjęta i wraz z

aktami sprawy przedstawiona do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Do wniesienia kasacji od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego

uprawnione są strony (art. 520 § 1 k.p.k.) Chociaż obrońca skazanych K.Ż. i R.Ż.

złożył jedno pismo określone jako „Kasacja”, to procesowo rzecz ujmując, w istocie

wniósł dwie kasacje, z których każda dotyczyła innego skazanego i została osobno

opłacona (k. 545, 546 akt sprawy). Autor kasacji, ale też prokurator udzielający na

nią odpowiedzi, jak również Przewodniczący Wydziału, który stwierdził, że kasacja

„odpowiada warunkom formalnym” i na podstawie art. 530 § 1 k.p.k. zarządził jej

przyjęcie (k. 548), najwyraźniej nie dostrzegli, że art. 523 § 2 k.p.k. stanowi, iż

V KK 196/25

3

kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za

przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez

warunkowego zawieszenia jej wykonania. Z kolei art. 523 § 4 k.p.k. wyłącza spod

tego ograniczenia kasację wniesioną z powodu uchybień określonych w art. 439

k.p.k. oraz przez podmiot wymieniony w art. 521 k.p.k. O ile K.Ż. za przypisane mu

przestępstwo został skazany na bezwzględną karę pozbawienia wolności, o tyle

R.Ż. skazany został na karę ograniczenia wolności. Zatem warunkiem

dopuszczalności kasacji złożonej na rzecz R.Ż. było podniesienie przez skarżącego

zarzutu, że w sprawie zaistniało uchybienie o randze bezwzględnej przyczyny

uchylenia orzeczenia; takiego zarzutu kasacja jednak nie zawiera.

Mając zatem na uwadze, że kasacja autorstwa strony wniesiona na rzecz

R.Ż. jest niedopuszczalna z mocy ustawy, wobec czego jej przyjęcie w Sądzie

Okręgowym w Bydgoszczy było nieprawidłowe, Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt 1

postanowienia, co skutkowało w pkt 2 obciążeniem skazanego przypadającymi na

niego kosztami procesu za postępowanie kasacyjne, zgodnie z art. 637a k.p.k. oraz

art. 637 § 1 w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.

Zbigniew Puszkarski

[WB]

[a.ł]