Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy z grzywną ponad limit 200 stawek

Wyrokiem nakazowym z 19 maja 2025 roku, sygn. IV K 631/25, Sąd Rejonowy

dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi uznał oskarżoną H. P. za winną popełnienia

zarzucanego jej czynu wypełniającego dyspozycję art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 61a

V KK 31/26

2

§ 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i za to na podstawie art. 56 §

1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. wymierzył jej karę 500 stawek dziennych grzywny,

ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych. Powyższe orzeczenie nie

zostało zaskarżone i uprawomocniło się 8 sierpnia 2025 roku.

Kasację od powyższego wyroku na niekorzyść skazanej wywiódł Prokurator

Generalny, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art.

23 § 2 k.k.s. w zw. z art. 172 § 1 k.k.s., polegające na wymierzeniu oskarżonej

wyrokiem nakazowym za przypisany jej czyn z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1

k.ks. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. kary w postaci grzywny w

wymiarze 500 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na

kwotę 200 złotych, podczas gdy zgodnie z przepisem art. 23 § 2 k.k.s. górna granica

kary grzywny, możliwej do wymierzenia na mocy wyroku nakazowego, może wynosić

maksymalnie 200 stawek dziennych.

Podnosząc powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku

Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi i przekazanie sprawy temu sądowi

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co pozwoliło na

uwzględnienie jej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Przepis art. 172 § 1 k.k.s. określa rodzaje kar, jakie sąd może orzec w wyroku

nakazowym, natomiast art. 23 § 2 k.k.s. limituje górną granicę kary grzywny

wymierzaną wyrokiem nakazowym, która nie może przekroczyć 200 stawek

dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodniejszą. Tymczasem w

zaskarżonym wyroku wymierzono oskarżonej H. P. karę 500 stawek dziennych

grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych. Bezspornie zatem

rację ma Prokurator Generalny wskazując, że Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia

w Łodzi przekroczył maksymalną dopuszczalną granicę sankcji określoną w art. 23

§ 2 k.k.s. Sąd rejonowy wydając wyrok nakazowy w sposób rażący naruszył w ten

sposób dyspozycję art. 172 § 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s., poprzez

niezastosowanie się do zawartych w nich reguł co do górnej granicy orzeczonej kary

grzywny. Uchybienie to niewątpliwie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego

wyroku nakazowego. W tych okolicznościach należało uchylić zaskarżony wyrok w

V KK 31/26

3

całości i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla

Łodzi-Śródmieścia w Łodzi.

Relewantnego znaczenia w realiach sprawy (uchylenie całości wyroku) nie

posiada błędnie określona przez sąd meriti kwalifikacja prawna czynu przypisanego

oskarżonej, przy czym Prokurator Generalny słusznie wskazał, że powyższy błąd

odczytywać należy w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej. Wskutek

rozstrzygnięcia kasatoryjnego omyłka ta pozbawiona została prawnej doniosłości.

Orzekając ponownie sąd zadba o pełne respektowanie przepisów prawa

materialnego i procesowego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[J.J.]

[r.g.]

Adam Roch Zbigniew Kapiński Stanisław Stankiewicz