Pobicie pałką teleskopową. Kasacja na niekorzyść umorzona po śmierci skazanego

K. K. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 10

czerwca 2025 r., sygn. akt II K 746/24, na karę roku pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby 2 lat oraz na karę grzywny

w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł każda za to, że w dniu 21 kwietnia

2024 r., w miejscowości W. w gm. G., wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną

osobą dokonał pobicia P. N. poprzez kilkukrotne uderzanie go pałką teleskopową w

okolice pleców, uderzanie pięścią w okolice tyłu głowy oraz kopanie po plecach w

V KK 431/25

2

wyniku czego doznał on dolegliwości bólowych, licznych otarć naskórka na skórze

całego ciała, niewielkich ran dłoni lewej w okolicy kłębika oraz grzbietu dłoni prawej,

czym pokrzywdzony został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo

nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub w art. 157 § 1 k.k., tj. za czyn

z art. 158 § 1 k.k.

Ponadto, wyrokiem tym Sąd Rejonowy w Inowrocławiu: zobowiązał

oskarżonego do informowania Sądu o przebiegu okresu próby w formie pisemnych,

kwartalnych sprawozdań (pkt 4), orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa

dowodu rzeczowego w postaci pałki koloru czarnego ze sprężyną (pkt 5), a na

podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwrócił oskarżonemu inne dowody rzeczowe,

wymienione w pkt 6 wyroku, po stwierdzeniu ich zbędności dla postępowania

karnego.

Wyrok powyższy, niezaskarżony przez żadną ze stron, uprawomocnił się z

dniem 18 czerwca 2025 r.

W dniu 23 września 2025 r. Prokurator Generalny wniósł w trybie art. 521 § 1

k.p.k. kasację od tego wyroku, zaskarżając go co do braku orzeczenia o

obligatoryjnym środku karnym z art. 43a § 4 k.k. na niekorzyść skazanego i

zarzucając: „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa

karnego materialnego, a mianowicie art. 43a § 4 k.k. polegające na zaniechaniu

orzeczenia wobec oskarżonego K. K. , pomimo uznania go w pkt 1. części

dyspozytywnej wyroku za winnego popełnienia występku z art. 158 § 1 k.k., i nie

orzeczenia obowiązku lub nawiązki na podstawie art. 46 § 1 lub § 2 k.k., środka

karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy

Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, podczas gdy stosownie do treści

powołanego przepisu art. 43a § 4 k.k., orzeczenie tego środka w wysokości co

najmniej 5000 zł było w tym przypadku obligatoryjne”.

Podnosząc powyższy zarzut, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie

wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu w zaskarżonej części i przekazanie

sprawy w tym zakresie temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W dniu 21 października 2025 r. skazany zmarł (zaświadczenie z systemu

PESEL-SAD, nr aktu zgonu […] – k. 24-25 akt SN).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

V KK 431/25

3

W postępowaniu wszczętym kasacją Prokuratora Generalnego, wniesioną

na niekorzyść K. K. , wystąpiła ujemna przesłanka procesowa określona w art. 17 §

1 pkt 5 k.p.k., jako że skazany zmarł w dniu 21 października 2025 r., a więc po

wniesieniu kasacji, ale przed jej rozpoznaniem.

W tej sytuacji konieczne stało się umorzenie postępowania kasacyjnego,

bowiem śmierć skazanego tamuje rozpoznanie kasacji wniesionej na jego

niekorzyść (art. 529 k.p.k. a contrario), a brak było podstaw do zmiany jej kierunku i

orzeczenia na korzyść skazanego.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, wydatkami

postępowania kasacyjnego obciążając Skarb Państwa.

[J.J.]

[a.ł]

Andrzej Tomczyk Waldemar Płóciennik Eugeniusz Wildowicz