Wniosek o wstrzymanie kary roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności oddalony

Na skutek kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w

Gdańsku z dnia 13 marca 2025 r., V Ka 2306/24, utrzymującego w mocy wyrok

Sądu Rejonowego w Kartuzach z dnia 31 maja 2024 r., II K 989/21, przed Sądem

Najwyższym zawisła sprawa A.R. Został on uznany za winnego czynu z art. 174 § 1

k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. w zb. z art. 178b k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który

wymierzono mu karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności.

Pismem procesowym z dnia 3 listopada 2025 r. obrońca skazanego złożył

wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku. Uzasadniając go

wskazał, że wobec skazanego została wymierzona krótkoterminowa kara

pozbawienia wolności, która może zostać wykonana do czasu rozpoznania kasacji

V KK 464/25

2

w zasadniczej części. Podkreślił, że w przypadku kary izolacyjnej skutki

niesłusznego jej odbycia są co do zasady nieodwracalne. Wskazał, że ewentualne

odszkodowanie za niesłuszne skazanie i pozbawienie wolności ma charakter

wyłącznie rekompensacyjny, a jednocześnie nie jest czymś, na czym zależy

skazanemu. Podkreślił, że ze względu na wymiar orzeczonej kary pozbawienia

wolności i prognozowany czas rozpoznania kasacji, wykonanie kary może uczynić

kasację iluzoryczną i spowodować daleko idące, ciężkie skutki, także w przypadku

uwzględnienia kasacji. Obrońca podkreślił, że wstrzymanie wykonania orzeczenia

pozostanie obojętne dla realizacji funkcji postępowania wykonawczego, zwłaszcza

że skazany w żaden sposób nie utrudni późniejszego wykonania wyroku. Obrońca

zaakcentował to, że skazany niezmiennie przebywa w Polsce, pracuje, prowadzi

ustabilizowany tryb życia, nie wchodzi w konflikty z prawem, obecnie zmaga się z

problemami zdrowotnymi i przebywa w szpitalu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek okazał się niezasadny.

W ocenie Sądu Najwyższego nie ziściły się przesłanki do wstrzymania

wykonania wyroku. W orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że Sąd Najwyższy

może skorzystać z tej instytucji wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za

podjęciem takiej decyzji muszą przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo

uwzględnienia kasacji, nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że

wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego

wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się

więc, że można wstrzymać wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli

wyraźnie rysuje się perspektywa uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia

wobec niego postępowania na skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 21 lipca 2025 r., II KK 83/25). Ocena zarzutów podniesionych

w nadzwyczajnym środku zaskarżenia powinna od razu pozwalać na stwierdzenie

wysokiego prawdopodobieństwa ich zasadności. Niezbędne jest więc ustalenie, że

postawione orzeczeniu sądu odwoławczego zarzuty (i argumentacja

zaprezentowana na ich poparcie) dają asumpt do przyjęcia poglądu o niemal

pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego (por. postanowienia

V KK 464/25

3

Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia 2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r.,

III KK 84/25). W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i

jednoznaczność uchybień sygnalizowanych w kasacji obrońcy. Ocena jej

zasadności wymagać będzie analizy dokonywanej na etapie merytorycznego jej

rozpoznania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie

zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej

instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać należy, że decyzja w tym

względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii

zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w

Gdańsku.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek

[WB]

[a.ł]