SN wyłączył sędziego I.Z. od rozpatrywania wniosku obrony o wyłączenie innego sędziego

Po wyłączeniu w trybie art. 41 § 1 k.p.k. SSN A.B., SSN Z.K. i SSN A.D. od

rozpoznania sprawy kasacyjnej o sygn. akt V KK 64/25, do jej rozpoznania

wyznaczony został SSN P.K.

V KK 64/25

2

Obrońca skazanego D.Ś. złożył wniosek o wyłączenie SSN P.K. od

rozpoznania przedmiotowej sprawy, do rozpoznania którego to wniosku

wyznaczono SSN R.W.

W stosunku do SSN R.W. obrońca skazanego D.Ś. złożył wniosek o jego

wyłączenie od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN P.K., do rozpoznania

którego wyznaczony został SSN I.Z.

Następnie obrońca skazanego D.Ś. złożył wniosek w trybie art. 41 § 1 k.p.k.

o wyłączenie SSN I.Z. od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN R.W. od

rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN P.K. od rozpoznania sprawy kasacyjnej o

sygn. akt V KK 64/25.

W uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku obrońca podniósł, że SSN I.Z.

orzekałby de facto we własnej sprawie, jako że zastrzeżenia dotyczące powołania

SSN R.W. z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa, której skład został

ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., o zmianie ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz.

3), które legły u podstaw złożenia wniosku o wyłączenie SSN R.W., a wynikające z

niespełnienia przez tego sędziego wymogów instytucjonalnej bezstronności,

dotyczą również SSN I.Z.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślić bowiem trzeba, że również w toku incydentalnego postępowania

w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziego strona musi mieć zapewnione

gwarancje związane z rozpoznaniem tej sprawy przez bezstronnego sędziego.

Słusznie już wywodzono, że nie powinna mieć miejsca sytuacja, w której wniosek o

wyłączenie sędziego rozpoznaje sędzia, co do którego można sformułować taki

sam zarzut w kwestii jego bezstronności, jak w przypadku sędziego, którego

wniosek dotyczy (por. uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 13 czerwca 2023

r., I KZP 22/22, w której przyjęto, że pojęcie „sprawy”, o jakim mowa w art. 40 i 41 §

1 k.p.k., odnosi się nie tylko do sprawy głównej, ale również postępowań

incydentalnych).

Nie budzi wątpliwości, że również SSN I.Z. został powołany na stanowisko

sędziego Sądu Najwyższego w wyniku rekomendacji wydanej przez Krajową Radę

V KK 64/25

3

Sądownictwa w składzie określonym przywołaną wcześniej ustawą z dnia 8 grudnia

2017 r. Na wadliwość tej procedury wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Sądu

Najwyższego, Trybunału Sprawiedliwości UE oraz Europejskiego Trybunału Praw

Człowieka.

Skoro zatem obrońca skazanego we wniosku o wyłączenie SSN R.W. od

rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN P.K. formułował zastrzeżenia związane z

niespełnieniem przez ww. sędziego wymogów instytucjonalnej bezstronności z

uwagi na fakt powołania go na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego w wyniku

uchwały kwestionowanej Krajowej Rady Sądownictwa, a tożsame zastrzeżenia

wynikające z faktu powołania z udziałem tejże KRS dotyczą również SSN I.Z.,

konieczność wyłączenia tego ostatniego sędziego od rozpoznania wniosku o

wyłączenie SSN R.W. jawi się jako oczywista. Trafnie podnosi bowiem obrońca w

rozpatrywanym aktualnie wniosku, że rozpoznanie sprawy o wyłączenie sędziego

przez SSN I.Z. mogłoby zostać odebrane jako postąpienie nie zapewniające stronie

wymaganego obiektywizmu i bezstronności, skoro sędzia ten miałby decydować

odnośnie do okoliczności i jego dotyczących.

W konsekwencji, kierując się koniecznością zapewnienia, aby wniosek o

wyłączenie sędziego nie był rozpoznawany przez sędziego, którego również

dotyczą okoliczności wskazywane w tym wniosku, należało wyłączyć od

rozpoznania przedmiotowej sprawy sędziego SN I.Z.

Z tych wszystkich względów, orzeczono jak na wstępie.

Dariusz Świecki

[WB]

[r.g.]