Opinia o urazie ramienia nie otworzyła wznowienia skazanej za zabójstwo nożem

Skazana wystąpiła do Sądu Najwyższego z wnioskiem o wznowienie

postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 maja 2016 r., sygn. II AKa 113/16, z

powołaniem się na dołączoną do wniosku opinię lekarską, z której - w jej

przekonaniu - miałoby wynikać, że z uwagi na określone, ustalone w sprawie

uwarunkowania jej zdrowia fizycznego i warunki przestrzenne miejsca zdarzenia,

przypisanie jej przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. było dowodowo niezasadne.

V KO 164/25

2

Wniosła też o ustanowienie obrońcy z urzędu dla sporządzenia formalnie

dopuszczalnego wniosku o wznowienie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k. postępowanie sądowe zakończone

prawomocnym orzeczenie wznawia się, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się

nowe fakty lub dowody wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu albo czyn

jego nie stanowi przestępstwa albo skazany nie podlega karze. Wskazana

podstawa wznowienia zachodzi dopiero wtedy, gdy zaprezentowane nowe dowody

w wysokim stopniu uprawdopodabniają wadliwość wydanego orzeczenia i z tym

samym prawdopodobieństwem wskazują, że po wznowieniu postępowania

zapadnie rozstrzygnięcie diametralnie odmienne od poprzedniego, w tym

uniewinnienie skazanego.

Zdaniem Sądu Najwyższego, dowód rzeczowy wskazany we wniosku o wznowienie

w postaci opinii sądowo - lekarskiej, choć formalnie dowód nowy, nie daje podstawy

do stwierdzenia, że zostały zrealizowane przesłanki umożliwiające wznowienie

postępowania na wskazanej powyżej podstawie prawnej. Z opinii tej mimo, że

oparta została ( co lojalnie wskazano w opinii) na ograniczonym materiale

dowodowym ( bez uwzględnienia istotnych dowodów osobowych w postaci pełnych

wyjaśnień oskarżonej, a przede wszystkim uzupełniającej opinii biegłej co do

możliwości zadania przez skazaną ciosu nożem, w określonych warunkach

fizyczno-przestrzennych zdarzenia ( uwzględniających również wzrost tych osób i

stan psychofizyczny skazanej), nie wynikają wnioski, które mogłyby z dużym

prawdopodobieństwem zmienić podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, zgodnie z

oczekiwaniem skazanej.

Z dowodu tego mimo jego niepełnej podstawy dowodowej wynika, że nawet w

ustalonym stanie zdrowia fizycznego skazanej (wynikającym z doznanego w

przeszłości urazu stawu ramiennego), istniało prawdopodobieństwo, iż zakres

ruchów w tym stawie mógł być nieco ograniczony, lecz nie do tego stopnia, aby w

oparciu o analizowany materiał, kategorycznie wykluczyć możliwość zadania przez

skazaną ciosu nożem.

Rozważając zasadność wniosku, Sąd Najwyższy nie pominął również wypowiedzi

zawartej w pkt 3 opinii. Analiza tej wypowiedzi w płaszczyźnie ustaleń faktycznych

V KO 164/25

3

sprawy prowadzi do wniosku, że założenie o „bardzo bliskiej odległości skazanej od

pokrzywdzonego” niewynikające z ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd

pierwszej instancji, nie wykluczyło (choć wskazano, że mogło to być znacznie

utrudnione) możliwości przyjęcia, zadania przez skazaną pokrzywdzonemu ciosu

nożem w sposób ustalony w orzeczeniu tego sądu. Zatem mając na uwadze, że

kwestia możliwości zadania przez skazaną pokrzywdzonemu ciosu nożem, z

uwzględnieniem przebytego przez nią urazu stawu ramiennego była przedmiotem

postępowania toczącego się przez oboma sądami, co znalazło odbiciem w

uzasadnieniach orzeczeń ( na co wskazano w postanowieniu SN z 30.10.2024 r.,

V KO 67/24 odmawiającym przyjęcia wniosku o wznowienie z powodu jego

oczywistej bezzasadności), a przedstawiona opinia, nie pozwala na

zakwestionowanie ustalenia o możliwości zachowania skazanej - w omawianym

zakresie - w sposób ustalony w orzeczeniach sądów obu instancji, należało

stwierdzić, że wniosek o wznowienie, który nie wymaga dalszego badania, nie

może obiektywnie doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia i

wydania orzeczenia diametralnie innego od orzeczenia już zapadłego. W tej

sytuacji wniosek taki jako oczywiście bezzasadny musiał się spotkać z odmową

jego przyjęcia. Wobec takiego rozstrzygnięcia wniosek o ustanowienie obrońcy z

urzędu stał się bezprzedmiotowy.

Z tych względów postanowiono jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]