Nominacja sędzi z KRS z 2017 r. nie wystarczyła do wznowienia wyroku z urzędu

Obrońca skazanego M.G. złożył w dniu 25 kwietnia 2025r. wniosek o

wznowienie postępowania, zważywszy jednak na charakter postawionego w tym

wniosku zarzutu należy potraktować go jako sygnalizację potrzeby wznowienia

postępowania z urzędu w związku z możliwością zaistnienia w sprawie przesłanki

V KO 186/25

2

z art. 439§1 pkt 2 k.p.k., a więc konieczność zbadania przez Sąd Najwyższy,

czy podczas rozpoznawania sprawy przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku doszło

do zaistnienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej związanej z nienależytą

obsadą tego Sądu.

Sednem wniosku jest wskazanie w jego uzasadnieniu, że sąd rozpoznający

sprawę w instancji odwoławczej był nienależycie obsadzony, gdyż w jego składzie

zasiadała osoba, która otrzymała nominację sędziowską na wniosek tzw. Krajowej

Rady Sądownictwa w składzie, który został ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia

2017r. (Dz. U. z 2018r., poz. 3).

Powyższa okoliczność nie jest jednak wystarczająca do wszczęcia z urzędu

postępowania wznowieniowego.

Jak wynika z pkt 2 uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r.,

sygn. akt BSA I-4110-1/20 „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439§1 pkt 2

k.p.k. (…) zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana

na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej

Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8

grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3), jeżeli wadliwość procesu powoływania

prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i

bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.

47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o

ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”.

Uchwała ta w swej treści stanowi zasadę wiążącą wszystkie składy Sądu

Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021 r., I KZ

29/21, OSNK 2021, z. 10, poz. 41).

Podkreślić zatem należy, że odmiennie należy postrzegać sytuację należytej

obsady sądu w zależności od tego czy sąd ten jest Sądem Najwyższym czy sądem

powszechnym. W pierwszym wypadku Sąd zawsze jest nienależycie obsadzony

gdy zasiadają w jego składzie osoby powołane na wniosek tzw. Krajowej Rady

Sądownictwa w składzie, który został ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017r.

V KO 186/25

3

W drugim, ten sam fakt, zaistnienia wadliwego procesu nominacyjnego, powiązać

jednak trzeba z konkretnymi okolicznościami sprawy.

Wnioskodawca w swym wniosku tego nie czyni. Sąd Najwyższy analizując

przebieg kariery zawodowej SSA X.Y. również nie dostrzegł takich okoliczności,

które można by uznać za rzutujące na ocenę jej bezstronności w niniejszej sprawie.

Sędzia X.Y. jest Sędzią o stosunkowo długim stażu zawodowym. Z dniem 1

listopada 1995r. została mianowana asesorem sądowym w Sądzie Rejonowym w

G.. Od 20 lutego 2006 r. do 19 lutego 2008 r. była delegowana do orzekania w

Sądzie Okręgowym w G., a w dniu 9 grudnia 2008r. została powołana do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziego tego Sądu. Od 1 stycznia do 31 marca 2014r. była

delegowana do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie Apelacyjnym w Gdańsku,

a następnie była kilkukrotnie delegowana do pełnienia obowiązków sędziego w tym

Sądzie na podstawie jednorazowych delegacji. Nominację na Sędziego tego Sądu

otrzymała w dniu 1 grudnia 2021r.

Trudno zatem dostrzec, aby jej kariera zawodowa uległa gwałtownemu

przyspieszeniu po „zmianach w sądownictwie”, które nastąpiły po 2015r., co

wskazywałoby na wątpliwości co do jego bezstronności, czy powiązanie z władzą

wykonawczą.

W tej sytuacji podnieść należy, że Sąd Najwyższy nie dostrzegł samodzielnie

zaistnienia żadnej z przesłanek z art. 439§1 k.p.k.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do

stwierdzenia, aby w omawianej sprawie zaistniały jakiekolwiek powody

uzasadniające wznowienie postępowania z urzędu w trybie art. 542§3 k.p.k.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.

[WB]

[a.ł]

V KO 186/25

4