Pokrzywdzeni to sędziowie ze Szczecina. Sąd Najwyższy nie przekazał sprawy z Gdyni

Postanowieniem z dnia 20 listopada 2025 r. Sąd Rejonowy w Gdyni wystąpił

do Sądu Najwyższego o rozważenie możliwości przekazania - w trybie art. 37 k.p.k.

- do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy o sygn. akt IX K 159/23.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w rozpatrywanej sprawie -

przekazanej do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gdyni postanowieniem Sądu

Najwyższego z dnia 6 marca 2023 r. z uwagi na fakt, iż pokrzywdzonymi w sprawie

są sędziowie i referendarze Sądu Okręgowego w Szczecinie oraz sędzia Sądu

Rejonowego w Stargardzie - konieczność ponownego przekazania sprawy do

rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, warunkowana jest potrzebą

V KO 218/25

2

przeprowadzenia procesu. Utrudnia to jednak dotychczasowa postawa

oskarżonych C.T. i M.T., którzy nie stawiają się na wyznaczone terminy rozpraw,

składają liczne wnioski i skargi, które powodują zmiany terminów rozpraw,

niestawienie się na badania sądowo-psychiatryczne oraz wnioski wzywanych

świadków o przesłuchanie w ramach pomocy prawnej lub przy użyciu urządzeń

technicznych umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość - z

uwagi na znaczną odległość ok. 400 km pomiędzy Sądem Rejonowym w Gdyni, a

miejscem zamieszkania świadków, którzy mieszkają Szczecinie. Ponadto, co

również wskazano w postanowieniu oskarżeni zamieszkują od Sądu Rejonowego w

Gdyni w odległości ok. 400 km, a biorąc pod uwagę ich wiek, dotarcie do Sądu

Rejonowego w Gdyni może być dla nich znacznie utrudnione.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek jest niezasadny. Przedstawione przez sąd argumenty, które mają

dowodzić potrzeby zastosowania art. 37 § 1 k.pk nie przekonują do przekazania tej

sprawy innemu równorzędnemu sądowi. Przypomnieć wypada, że przepis art. 37

k.p.k. zakłada w swej istocie nadzwyczajność przypadku warunkującego

odstępstwo od zasady rozpoznania sprawy przez miejscowo właściwy sąd,

nakazując przy tym upatrywanie podstaw takiego rozstrzygnięcia także w potrzebie

skutecznego i sprawnego przeprowadzenia procesu. Niewątpliwie dobro wymiaru

sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., musi być rozumiane, jako podjęcie

takich działań, których efektem będzie przeprowadzenie i rozstrzygnięcie sprawy w

rozsądnym czasie. Rzecz jednak w tym, że okoliczności tej sprawy nie wskazują w

żaden sposób na realność obawy co do możliwości skutecznego przeprowadzenia

postępowania w tej sprawie i to w rozsądnym terminie. Właściwy sąd już ponad rok

prowadzi postępowanie w tej sprawie i to, że strona składa określone wnioski

procesowe, nie może stanowić o zaistnieniu przeszkód w rozpoznaniu tej sprawy,

zwłaszcza gdy dostrzec, iż sąd posiada właściwe instrumenty procesowe, które

powinny zapobiec przewlekłości postępowania. Niezależnie od tych uwag trzeba

wskazać, że fakt, iż sąd obecnie rozważa skierowania oskarżonego na badania

psychiatryczne połączone z obserwacją nie uzasadnia przekazania sprawy w trybie

art. 37 k.p.k., albowiem ta sama kwestia musi być w polu widzenia każdego sądu,

który by rozpoznawał sprawę oskarżonego.

V KO 218/25

3

O realizacji postulatu dobra wymiaru sprawiedliwości można mówić wówczas, gdy

dopuszczenie odstępstwa od zasad wyznaczających właściwość sądu doprowadzi

do usunięcia niepożądanej sytuacji. Tymczasem z wniosku wcale nie wynika, że

przekazanie tej sprawy do rozpoznania innemu sądowi położy kres ewentualnym

trudnościom w jej rozpoznaniu. Przewidziane w art. 37 k.p.k. odstępstwo od

zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy ma charakter wyjątkowy. Oznacza

to, że trudności i przeszkody o charakterze przemijającym powinny zostać

pokonane przez Sąd Rejonowy w Gdyni. przy większym zaangażowaniu w

rozpoznanie sprawy, a nie przerzucane na inny sąd. Takie postępowanie nie służy

z pewnością dobru wymiaru sprawiedliwości.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]