Sąd Najwyższy odmówił wznowienia sprawy T. P. skazanego na 10 lat pozbawienia wolności

Sąd Apelacyjny w Gdańsku, wyrokiem z 22 kwietnia 2010 r., po rozpoznaniu

apelacji m.in. obrońcy T. P. utrzymał w mocy, odnośnie tego skazanego, wyrok

Sądu Okręgowego w Słupsku z 5 stycznia 2009 r. i ostatecznie T. P. został skazany

na karę 10 lat pozbawienia wolności za popełnienie czterech czynów zabronionych

z Rozdziału XIX Kodeksu karnego o przestępstwach przeciwko życiu i zdrowiu w

tym z art. 158 § 3 k.k. w zw. z art. 159 k.k. w zb. z art. 263 § 2 k.k.; dwa czyny z art.

158 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 159 k.k. oraz

V KO 37/26

2

jeden czyn z Rozdziału XXXII o przestępstwach przeciwko porządkowi publicznemu

tj. o czyn z art. 258 § 2 k.k. Kasacja w sprawie T. P. nie został wywiedziona.

Na obecnym etapie postępowania skazany domagał się wznowienia

postępowania w jego sprawie argumentując wniosek tym, że zapadłe orzeczenie

skazujące jest niesprawiedliwe, albowiem oparte zostało na fałszywych zeznaniach

świadka.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 540 § 1 pkt 2a k.p.k., postępowanie zakończone

prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się

nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi wskazujące na to, że skazany

nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze.

W judykaturze utrwalony jest pogląd, że wznowienie postępowania propter nova

możliwe jest wyłącznie wtedy, gdy nowe fakty i dowody z bardzo wysokim stopniem

prawdopodobieństwa podważają ustalenia faktyczne dokonane w prawomocnie

zakończonym procesie i rysują perspektywę uniewinnienia skazanego w ponownym

postępowaniu albo skazania go za przestępstwo zagrożone karą łagodniejszą. Co

więcej, ich wartość dowodowa powinna być oceniana w ścisłym powiązaniu z

materiałem dowodowym będącym podstawą orzeczenia kwestionowanego w

postępowaniu wznowieniowym (por. post. SN: z 8 maja 2013r., V KO 21/13, z 16

lipca 2013r., III KO 19/13, z 21 listopada 2012r., IV KO 59/12). Ponadto to na

wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania istnienia podstaw wznowieniowych (por.

post. SN z 21 listopada 2012r., IV KO 62/12).

Wskazanych wymogów nie dopełnił T. P. w osobiście złożonym wniosku

wznowieniowym. Skazany nie wykazał żadnych okoliczności, które mogłyby być

choćby hipotetycznie rozważane jako podstawy wznowienia postępowania. Podane

przez wnioskodawcę uchybienie było próbą zakwestionowania prawidłowości

procedowania organów wymiaru sprawiedliwości i wyrażały niezadowolenie z

zapadłego rozstrzygnięcia. Podważenie przez wnioskodawcę faktu własnego

sprawstwa przez ogólnikowe podanie, że nieskonkretyzowany bliżej świadek

składał fałszywe zeznania, nie mogła się powieść. Uznanie, że T. P. jest winny

zarzucanych mu czynów było efektem badania szerokiego materiału dowodowego,

w tym wyjaśnień samych skazanych, opinii biegłych oraz wielu świadków. Sąd

V KO 37/26

3

Okręgowy na blisko 285 kartach uzasadnienia dokonał oceny bardzo szerokiego

materiału dowodowego zarówno osobowego jak i rzeczowego i wyjaśnił, że T. P.

dopuścił się pięciu opisanych szczegółowo w wyroku przestępstw, a Sąd

Apelacyjny w wyniku kontroli instancyjnej, zainicjowanej m.in. przez obrońcę T. P.,

zaaprobował w całości procedowanie Sądu meriti co do tego skazanego.

W związku ze stwierdzeniem oczywistej bezzasadności wniosku skazanego

odmówiono jego przyjęcia w trybie art. 545 § 3 k.p.k.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[J.J.]

[r.g.]

Michał Laskowski

[r.g.]