Skazany twierdził, że dowody były sfabrykowane. SN utrzymał odmowę wznowienia

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 18 października 2023 r. utrzymano

w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z 10 października 2022 r. i

ostatecznie J.W. został uznany za winnego popełnienia zbrodni z art. 148 § 2 k.k. w

zb. z art. 163 § 1 k.k. pkt 1 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w

zw. z art. 64 § 2 k.k. i skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności.

W sprawie wywiedziona została kasacja obrońcy i Sąd Najwyższy,

postanowieniem z 2 października 2024 r., w sprawie o sygn. akt V KK 203/24

oddalił ją jako oczywiście bezzasadną. Postanowieniem z 7 maja 2025 r. Sąd

Najwyższy stwierdził brak podstaw do wznowienia postępowania zakończonego

V KZ 45/25

2

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 18 października 2023 r.,

sygn. akt. II AKa 57/23. Na skutek kolejnego wniosku skazanego, Sąd Najwyższy

postanowieniem z 28 maja 2025 r., sygn. akt V KO 118/24 odmówił przyjęcia

wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, a

wobec złożenia zażalenia, postanowieniem z 27 lutego 2025 r. Sąd Najwyższy

uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek skazanego o wznowienie

postępowania do ponownego rozpoznania Sądowi Najwyższemu w Izbie Karnej, z

powodu przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Postanowieniem z 25 czerwca 2025 r., II KO 98/25 Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności na podstawie art. 545 § 3

k.p.k.

Na powyższe postanowienie, skazany J.W. złożył zażalenie, uzasadniając je

„rażącymi uchybieniami sądu I i II instancji” oraz wskazując, że orzeczenie Sądu

Apelacyjnego w Łodzi w sprawie o sygn. akt AKa 57/23 zostało wydane na

podstawie sfabrykowanych i nieistniających dowodów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie wniesione przez skazanego jest bezzasadne i to w stopniu

oczywistym. Skazany w istocie w złożonym zażaleniu nie przedstawił żadnych

argumentów, które wskazywałyby, iż zaskarżone postanowienie jest błędne.

Na podstawie art. 545 § 2 k.p.k. wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli

nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez obrońcę

albo pełnomocnika. Natomiast § 3 powołanego artykułu stanowi, że sąd odmawia

przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 bez wzywania do

usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności

odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o

wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. W wypadku

zatem stwierdzenia, że treść wniosku świadczy o jego oczywistej bezzasadności,

odmawia się jego przyjęcia z pominięciem procedury uzupełnienia jego braków

formalnych. Taki stan rzeczy bez wątpienia wystąpił w przedmiotowej sprawie.

Sąd Najwyższy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że

w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające wznowienie

postępowania określone w art. 540 k.p.k. i następne. Z uzasadnienia wynika, że

V KZ 45/25

3

Sąd Najwyższy odniósł się do okoliczności, na które we wniosku o wznowienie

postępowania powołał się skazany, a dotyczące tego, że dowody w sprawie

świadczące o tym, że popełnił zarzuconą mu zbrodnię zostały sfabrykowane, nie

zostały potwierdzone żadnym faktem popełnienia domniemanego przestępstwa

w ramach procedowania przez organy wymiaru sprawiedliwości i możliwości

wpływu tego przestępstwa na wydany wyrok skazujący. Trafnie Sąd Najwyższy

wskazał, że wznowienia postępowania skazany oparł na kwestionowaniu ustaleń

faktycznych w sprawie i wyrażeniu niezadowolenia z przeprowadzonej oceny

dowodów zaś podważanie oceny zeznań A.P. było niczym innym, jak zarzutem z

art. 438 pkt 3 k.p.k., będącym już przedmiotem kontroli odwoławczej.

Wskazać należy, że wznowienie postępowania sądowego zakończonego

prawomocnym orzeczeniem może nastąpić wyłącznie na podstawie ściśle

określonych przesłanek, zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k.

oraz art. 542 § 3 k.p.k.

W przypadku przesłanki wznowienia postępowania z art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.,

na którą powołuje się skazany, zgodnie z treścią art. 541 § 1 k.p.k., konieczne jest

odpowiednie udowodnienie faktu popełnienia przestępstwa, poprzez jego ustalenie

prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść

z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 -11 k.p.k. lub w art. 22 k.p.k.,

co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie.

Zdaniem Sądu Najwyższego okoliczności, na które powołuje się skazany, nie

należą do katalogu podstaw wymienionych w rozdziale 56 kodeksu postępowania

karnego. Wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym

orzeczeniem może nastąpić wyłącznie na podstawie ściśle określonych przesłanek,

zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k. oraz art. 542 § 3 k.p.k.

W przypadku przesłanki wznowienia postępowania z art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.,

zgodnie z treścią art. 541 § 1 k.p.k., konieczne jest odpowiednie udowodnienie

faktu popełnienia przestępstwa, poprzez jego ustalenie prawomocnym wyrokiem

skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn

wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 -11 k.p.k. lub w art. 22 k.p.k., co nie miało miejsca

w przedmiotowej sprawie.

V KZ 45/25

4

Z uwagi zatem na niewykazanie uchybień zaskarżonego orzeczenia i brak

zaistnienia jakichkolwiek przesłanek koniecznych do wznowienia postępowania,

złożonego zażalenia nie uwzględniono.

Antoni Bojańczyk Małgorzata Bednarek Ryszard Witkowski

[WB]

[r.g.]