Skazany sam napisał wniosek o wznowienie. SN utrzymał uznanie go za bezskuteczny

W związku z informacją wyznaczonego przez Sąd Najwyższy obrońcy z

urzędu skazanego W. R. - o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w

Gdańsku z 17 lutego 2021 r., sygn. akt II AKa 352/20, , zarządzeniem sędziego

Sądu Najwyższego z 17 września 2025 r. wezwano skazanego W. R. do

przedłożenia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego i podpisanego

przez adwokata lub radcę prawnego z wyboru, w terminie 7 dni od daty otrzymania

wezwania pod rygorem odmowy przyjęcia jego osobistego wniosku.

V KZ 59/25

2

Wezwanie to W. R. osobiście odebrał 23 września 2025 r.

W zakreślonym terminie skazany nie uzupełnił braków formalnych, do

których usunięcia został wezwany, w związku z czym zaskarżonym zarządzeniem

uznano za bezskuteczny wniosek o wznowienie postępowania sporządzony przez

skazanego W. R. .

Powyższe zarządzenie zostało zaskarżone przez skazanego, który nie

formułując żadnych zarzutów, domaga się jak to ujął „uznania wniosku o

wznowienie postępowania” sporządzonego przez niego i wyznaczenie lub

sporządzenie tegoż wniosku przez adwokata z urzędu.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Wniesione zażalenie nie jest zasadne.

Analiza akt sprawy wskazuje, że - wobec złożenia przez wyznaczonego

skazanemu obrońcy z urzędu opinii o braku podstaw do wniesienia wniosku

o wznowienie postępowania – skazany został prawidłowo wezwany w trybie art.

120 § 1 k.p.k. do przedłożenia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego

i podpisanego przez adwokata lub radcę prawnego z wyboru, w terminie 7 dni od

daty otrzymania wezwania pod rygorem uznania osobistego wniosku skazanego za

bezskuteczny. Wezwanie to skazany odebrał osobiście, jednak w zakreślonym mu

terminie wskazanych braków nie uzupełnił.

Przepis art. 120 § 2 k.p.k. przesądza bowiem wyraźnie, że w razie

nieuzupełnienia przez wnoszącego pismo braku formalnego tego pisma

w zakreślonym mu w wezwaniu terminie, pismo takie uznaje się za bezskuteczne,

co w realiach niniejszej sprawy oznaczało de facto odmowę przyjęcia osobistego

wniosku skazanego o wznowienie postępowania. O powyższym skutku skazany

został pouczony w wezwaniu. W tej sytuacji w pełni prawidłowo w zaskarżonym

zarządzeniu zastosowano unormowanie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1

k.p.k., nakazujące właśnie uznanie za bezskuteczne złożenie wniosku o

wznowienie postępowania, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 120

§ 2 k.p.k. Wniesione zażalenie tej oceny zmienić nie może, skoro nie przedstawia

ono jakichkolwiek argumentów wskazujących na nietrafność zaskarżonego

zarządzenia, przy czym wskazać należy, że Sąd Najwyższy jest uprawniony jedynie

do badania trafności decyzji o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie

V KZ 59/25

3

postępowania a nie badania merytorycznych podstaw do wznowienia postępowania

– do czego zmierza we wniesionym środku zaskarżenia skazany.

Mając powyższe okoliczności na uwadze orzeczono jak w części

dyspozytywnej niniejszego postanowienia.

[J.J.]

[a.ł]

Małgorzata Bednarek