Ubezpieczyciel ma zapłacić 13 300 zł za szkody w pojeździe po koszeniu trawnika

Pozwem z dnia 30 lipca 2025 roku, złożonym do Sądu Rejonowego w Sandomierzu, powód P. V., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma (...), wniósł o zasądzenie od strony pozwanej (...) Towarzystwa (...) Spółki (...) w V. kwoty 13 300,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, że w dniu 7 maja 2025 roku miało miejsce zdarzenie, w wyniku którego pojazd marki P. (...) o nr rej. (...), należący do powoda, został uszkodzony w trakcie prowadzenia prac koszenia trawnika. Prace koszenia trawnika wykonywali pracownicy (...) w E.. Zakład posiadał ubezpieczenie u pozwanej o nr polisy (...). Powód podał, iż zgłosił szkodę do pozwanego zakładu ubezpieczeń, który w następstwie likwidacji szkody zaproponował jedynie kwotę 2 500,00 zł. Kolejno wyjaśnił, iż zgłosił pozwanej roszczenie o uzupełnienie odszkodowania wg faktur za naprawę szyby bocznej w wysokości 2 800,00 zł netto, szyby czołowej – 1 000,00 zł netto, uzupełnienie reklamy na szybie – 500,00 zł netto oraz kosztu najmu pojazdu zastępczego – 9 000,00 zł. Pomimo wezwanie do płatności, pozwana pełnego odszkodowania nie zapłaciła. (k. 2-5)

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2025 roku Sąd Rejonowy w Sandomierzu I Wydział Cywilny stwierdził swoją niewłaściwość i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Kielcach V Wydziałowi Gospodarczemu. (k. 32)

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 6 października 2025 roku w sprawie o sygn. akt V GNc 3186/25, Sąd Rejonowy w Kielcach uwzględnił żądanie pozwu. (k. 42)

Od powyższego nakazu zapłaty pozwana wniosła sprzeciw, w którym zaskarżyła nakaz zapłaty w całości oraz wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu sprzeciwu podniosła, iż powód nie udowodnił odpowiedzialności pozwanej za skutki zdarzenia z dnia 7 maja 2025 roku, co do zasady. Zakwestionowała, iż do zdarzenia doszło w opisanych przez powoda okolicznościach. Z ostrożności, zakwestionowała winę ubezpieczonego za zaistnienie szkody, a także zasadność najmu pojazdu zastępczego. Zdaniem pozwanej, uszkodzenia pojazdu poszkodowanego nie wykluczały go z bieżącej eksploatacji. Nawet gdyby pojazd nie mógł być eksploatowany, powód dysponował innymi analogicznymi pojazdami, w związku z tym mógł być zastąpiony przez inne pojazdy należące do powoda, bez konieczności wynajmu pojazdu zastępczego i generowania tym samym zbędnych kosztów. Pozwana zakwestionowała także okres wynajmu pojazdu zastępczego i stawkę za wynajem. (k. 48-48v)

W piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2025 roku powód potrzymał swoje dotychczasowe twierdzenia oraz załączył rozkłady jazdy obowiązujące w czasie wyrządzenia szkody na okoliczność wykazania konieczności najmu pojazdu zastępczego, braku własnego taboru wobec ww. rozkładu jazdy i linii kursowych. (k. 56-56v)

Pismem procesowym z dnia 26 marca 2026 roku powód wniósł o rozszerzenie powództwa o kwotę 5 660,67 zł, tj. do łącznej kwoty 18 960,67 zł. (k. 118)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 7 maja 2025 roku, w wyniku prowadzonych prac koszenia trawnika przez pracowników (...) E., na skutek wyrzutu kamieni spod kosiarek, uszkodzeniu uległ pojazd marki P. (...) o nr rej. (...), stanowiący własność powoda P. V. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma (...) P. V.. Uszkodzeniu uległa szyba czołowa oraz szyba boczna tylna lewa. Przedsiębiorstwo (...) w E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością posiadała ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w (...) Spółce (...) w V.. Szkoda została zarejestrowana pod numerem (...).

Poszkodowany jest płatnikiem podatku VAT i miał możliwość odliczenia 100 % podatku.

Dowód:

zaświadczenie Komendy Powiatowej Policji w E. k. 14, ksero dowodu rejestracyjnego k. 15-15v, oświadczenie powoda k. 16, wydruk (...) powoda k. 23-24, opis zgłoszenia szkody k. 26, odpis KRS pozwanej k. 27-30, akta szkody na płycie CD k. 49, zeznania powoda P. V. k. 138-138v, zeznania świadka C. F. k. 138v-139.

Stan techniczny pojazdu po zdarzeniu z dnia 7 maja 2025 roku, ze względu na charakter i zakres stwierdzonych uszkodzeń szyby czołowej i szyby bocznej tylnej lewej, uniemożliwiał poruszanie się pojazdem w ruchu drogowym i wykonywanie przewozu pasażerskiego.

P. V. potrzebny był pojazd zastępczy do prowadzenia działalności gospodarczej. Powód zgłosił ubezpieczycielowi potrzebę najmu pojazdu zastępczego, jednakże został mu zaoferowany samochód osobowy do 9 osób, niespełniający jego wymagań tj. 23 miejsc siedzących i 10 stojących.

W związku z powyższym w dniu 7 maja 2025 roku poszkodowany P. V., zawarł z firmą (...) (...) z siedzibą w K., umowę najmu pojazdu zastępczego marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) ze stawką czynszu 600,00 zł netto za dobę wynajmu. Najem trwał od dnia 7 maja 2025 roku do 21 maja 2025 roku. Z tytułu najmu pojazdu zastępczego została wystawiona faktura VAT nr (...) na kwotę 9 000,00 zł netto za 15 dni okresu najmu.

Dowód:

faktura VAT k. 10, umowa najmu k. 17-21, rozkłady jazdy linii kursowych k. 57-71, opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej mgr inż. O. U. wraz z kalkulacją naprawy k. 87-111, zeznania powoda P. V. k. 138-138v.

Z tytułu wymiany oraz montażu szyby czołowej i bocznej w uszkodzonym pojeździe po szkodzie z dnia 7 maja 2025 roku, (...) spółka cywilna X. P. z siedzibą w B. wystawiła następujące faktury VAT:

- nr 116/05/25 z dnia 20 maja 2025 roku na kwotę 1 000,00 zł netto, z terminem płatności do dnia 3 czerwca 2025 roku oraz

- nr 115/05/25 z dnia 20 maja 2025 roku na kwotę 2 800,00 zł netto, z terminem płatności do dnia 3 czerwca 2025 roku.

Z tytułu uzupełnienia reklamy na pojeździe marki P. (...) o nr rej. (...), poszkodowany poniósł koszt w wysokości 500,00 zł netto.

Dowód:

faktury VAT nr (...) i (...)/05/25 k. 12-13, faktura VAT nr (...) k.11.

(...) Spółka (...) z siedzibą w V. z tytułu kosztów naprawy pojazdu zaproponowała kwotę 2 500,00 zł netto oraz wskazała, iż może uznać 2 dni najmu pojazdu zastępczego w wysokości 1 200,00 zł netto.

Dowód:

wydruk wiadomości e-mail k. 25.

Pismem z dnia 10 czerwca 2025 roku powód P. V., wezwał pozwaną (...) Towarzystwo (...) Spółkę (...) w V. do wypłaty pełnego odszkodowania za likwidację uszkodzeń pojazdu marki P. (...) o nr rej. (...).

W wiadomości e-mail z dnia 27 czerwca 2025 roku (...) Towarzystwo (...) Spółka (...) w V. skierowała do powoda propozycję zawarcia ugody i zaoferowała wypłatę 1 900,00 zł netto. W odpowiedzi z dnia 30 czerwca 2025 roku, powód nie wyraził zgody na ugodę.

Strona pozwana odmówiła wypłaty odszkodowania.

Dowód:

pismo powoda k. 6, akta szkody na płycie CD k. 49.

Na podstawie analizy akt szkody i związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy okolicznościami powstania szkody, a zakresem stwierdzonych uszkodzeń pojazdu marki P. (...), nie można wykluczyć, iż przedmiotowe uszkodzenia powstały w okolicznościach wskazanych w pozwie.

Technicznie i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy uszkodzeń pojazdu marki P. (...) o nr rej. (...), pozwalające na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, z uwzględnieniem średniej stawki rynkowej stosowanej przez warsztaty naprawcze nieposiadające autoryzacji producenta pojazdu z rynku lokalnego, zgodnie z technologią naprawy producenta i zastosowaniem nowych oryginalnych części zamiennych sygnowanych logiem producenta pojazdu w tzw. klasie jakości „O” wyniesie 9 960,67 zł netto.

Tak przeprowadzona naprawa nie spowoduje ubytku wartości rynkowej pojazdu z powodu utraty cechy bezwypadkowości.

E. za wynajem autobusu zastępczego w wysokości 600,00 zł netto za dzień, mieściła się w zakresie stawek uzyskanych od firm oferujących najem autobusów lub przewozy pasażerskie z terenu województwa (...) i okolic w okresie I półrocza 2025 roku i była niższa od ustalonej stawki średniej.

Urealniony technologiczny czas naprawy ww. pojazdu określono na 3 dni robocze, natomiast ekonomicznie uzasadniony okres najmu to 15 dni kalendarzowych i wyniósł 9 000,00 zł netto.

Dowód:

opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej mgr inż. O. U. wraz z kalkulacją naprawy k. 87-111

Sąd dokonał powyższych ustaleń faktycznych na podstawie wymienionych wyżej dokumentów, zeznań powoda i świadka C. F. oraz opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej O. U.. W ocenie Sądu dowody te, w zakresie w jakim stanowiły podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, tworzą spójny i niebudzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę materiał dowodowy. Stwierdzić należy, że żadna ze stron nie poddawała w wątpliwość wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów, również Sąd nie dopatrzył się w nich niczego, co uzasadniałoby powzięcie wątpliwości w tym zakresie. Sąd ocenił pisemną opinię biegłego z zakresu techniki samochodowej jako jasną, pełną i jednoznaczną. Wnioski opinii biegłego w sposób logiczny, pełny i wyczerpujący pozwoliły ustalić w sprawie okoliczności wymagające wiedzy specjalistycznej. Podkreślić należy, iż wnioski opinii nie były kwestionowane przez strony. Ponadto Sąd uwzględnił zeznania powoda oraz świadka C. F., albowiem były one spójne, konsekwentne i korespondowały w pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Brak było podstaw do podważenia ich wiarygodności.

Wskazać również należy, iż zgodnie z treścią art. 229 i 230 k.p.c., okoliczności bezsporne w ogóle nie wymagały wykazywania ich prawdziwości za pomocą dowodów, albowiem zostały przez strony wprost przyznane, bądź też nie zostały zaprzeczone, co zostało przez Sąd ocenione zgodnie z regułami wskazanymi w powołanych przepisach.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Podstawę roszczenia powoda stanowił przepis art. 415 k.c. Do przesłanek odpowiedzialności deliktowej należą: działanie lub zaniechanie sprawcy, z którym związana jest odpowiedzialność, szkoda oraz normalny związek przyczynowy pomiędzy działaniem bądź zaniechaniem a szkodą. Podkreślić również trzeba, iż odpowiedzialność określona w art. 415 k.c. oparta jest na zasadzie winy.

W pierwszej kolejności, pomimo, iż nie stanowiło to przedmiotu sporu w przedmiotowej sprawie, należy odnieść się pokrótce do zagadnienia legitymacji biernej pozwanej z uwagi na szczególną podstawę jej odpowiedzialności.

Wskazać należy, że na podstawie art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony, przy czym co do zasady umowa obejmuje szkody będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (art. 822 § 1 i 2 k.c.). Zgodnie z art. 822 § 4 k.c. uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

Podstawą odpowiedzialności ubezpieczyciela jest łącząca go z (...) w E. Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Z powołanej regulacji wynika, że ubezpieczyciel odpowiada za szkodę w takich samych granicach, w jakich odpowiadałby sprawca szkody, przy czym odpowiedzialność ta dotyczy nie tylko szkody majątkowej, lecz także pozbawionej charakteru majątkowego krzywdy.

Odpowiedzialność cywilna przedsiębiorstwa, a w konsekwencji i pozwanego ubezpieczyciela, który ponosi odpowiedzialność w granicach odpowiedzialności ubezpieczonego na podstawie art. 822 § 1 k.c., ma charakter deliktowy i opiera się na zasadzie winy, na co wskazuje brzmienie przepisu art. 415 k.c. w zw. z art. 416 k.c., zgodnie z którym kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę obowiązany jest do jej naprawienia. Przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej są: zaistnienie szkody, wystąpienie zdarzenia, z którym przepis prawny łączy odpowiedzialność odszkodowawczą oraz adekwatny związek przyczynowy między czynem niedozwolonym a szkodą, zawinienie i bezprawność działania sprawcy szkody.

Ciężar dowodu co do wszystkich tych okoliczności obciąża poszkodowanego. Zachowanie, za które podmiotowi można przypisać odpowiedzialność deliktową na podstawie art. 415 k.c., może przyjąć postać działania, jak i zaniechania. Zaniechanie polega na niepodjęciu określonego działania, gdy na podmiocie ciążyła powinność i możliwość jego podjęcia.

Nadto, na względzie należy mieć również treść art. 361 § 1 k.c., który stanowi, iż zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność jedynie za normalne następstwa działania lub zaniechania z którego szkoda wynikła, oraz treść art. 363 § 1 k.c. który stanowi, że co do zasady naprawienie szkody winno nastąpić według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie do stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej, przy czym gdyby przywrócenie do stanu poprzedniego pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Jednocześnie z treści art. 361 § 2 k.c. wynika, iż naprawienie szkody obejmuje straty, które poniósł poszkodowany.

Pozwana (...) Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna (...) w V. zakwestionowała swoją odpowiedzialność z tytułu zaistniałej w dniu 7 maja 2025 roku szkody w pojeździe powoda, wskazując na brak podstaw do przypisania winy ubezpieczonemu przedsiębiorstwu. Zdaniem pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeniowego do zdarzenia nie doszło w opisanych przez powoda okolicznościach.

Zdaniem Sądu jednakże tak przyjęte stanowisko pozwanej nie mogło podlegać uwzględnieniu.

W myśl sporządzonej na potrzeby przedmiotowego postępowania opinii biegłego sądowego mgr inż. O. U., na podstawie analizy akt szkody i związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy okolicznościami powstania szkody, a zakresem stwierdzonych uszkodzeń pojazdu marki (...), nie można wykluczyć, iż przedmiotowe uszkodzenia powstały w okolicznościach wskazanych w pozwie.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę powyższe, w tym w szczególności wnioski opinii biegłego mgr inż. O. U., które Sąd w pełni podziela w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające przyjęcie, iż wina przedsiębiorstwa, a w konsekwencji odpowiedzialność pozwanej została wykazana i udowodniona. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, w pojeździe powoda, wskutek wyrzutu kamieni spod kosiarek pracowników przedsiębiorstwa, uszkodzeniu uległa szyba czołowa oraz szyba boczna tylna lewa, co bezsprzecznie doprowadziło do powstania po jego stronie szkody. W tym przypadku odpowiedzialności pozwanej należy upatrywać w art. 415 k.c. tj. braku zachowania należytej staranności. W szczególności z zeznań świadka C. F. wynika, że koszący trawę popełnili błąd kosząc kosami ręcznymi zamiast kosiarką z napędem, a nadto przyjęty przez nich błędny sposób koszenia powodował, ze koszona trawa i wyrzucane siłą rozpędu elementu koszącego kamienie wylatywały z dużą prędkością w stronę zaparkowanych samochodów. Przyjęcie odwrotnego kierunku koszenia spowodowałoby, że kamienie wyrzucane w przeciwną stronę nie stanowiłyby zagrożenia dla zaparkowanych pojazdów. Biorąc powyższe pod uwagę, wykazaną winę przedsiębiorstwa, pozwana jako jego ubezpieczyciel zobowiązana była do zapłaty odpowiedniego odszkodowania na rzecz poszkodowanego.

Zasadą jest, że odszkodowanie należne poszkodowanemu powinno obejmować wszystkie straty, które poszkodowany poniósł wskutek zaistnienia szkody, stanowiące normalne następstwo działania z którego szkoda wynikła (art. 361 § 1 k.c.). Poszkodowanemu należy się zatem zwrot wszelkich celowych i ekonomicznie uzasadnionych wydatków, poniesionych w celu przywrócenia stanu poprzedniego. Do tych celowych i ekonomicznie uzasadnionych wydatków związanych z likwidacją skutków szkody zaliczyć należy konieczność czasowego wynajęcia pojazdu zastępczego. Poszkodowany może bowiem żądać zrekompensowania uszczerbku majątkowego polegającego na niemożliwości korzystania z uszkodzonego pojazdu. W jego ramach poszkodowany może żądać pokrycia kosztów najmu pojazdu zastępczego za okres, w którym nie było możliwe korzystanie z pojazdu, który uległ uszkodzeniu.

Co do zasady poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania najtańszej oferty najmu pojazdu zastępczego na rynku. Ma on możliwość wyboru dowolnej oferty spośród takich, w których stawka czynszu za najem nie odbiega od cen ofertowanych na rynku lokalnym. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ubezpieczyciel (we współpracy z przedsiębiorcą wynajmującym pojazdy) przedstawi poszkodowanemu propozycję najmu pojazdu zastępczego. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt III CZP 20/17 (LEX nr 2340475), wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione.

Jak wynika z opinii biegłego mgr inż. O. U. - stawka za wynajem autobusu zastępczego w wysokości 600,00 zł netto za dzień, mieściła się w zakresie stawek uzyskanych od firm oferujących najem autobusów lub przewozy pasażerskie z terenu województwa (...) i okolic w okresie I półrocza 2025 roku i była niższa od ustalonej stawki średniej, a ekonomicznie uzasadniony okres najmu to 15 dni kalendarzowych.

W niniejszej sprawie pozwana nie udowodniła, że zaproponowała poszkodowanemu ofertę wynajmu pojazdu zastępczego, w szczególności zaś jaka była stawka czynszu za dobę najmu u współpracującego z nim przedsiębiorcy, choć to na nim spoczywał w tym zakresie ciężar dowodu (art. 6 k.c., art. 232 k.p.c.). Należało zatem przyjąć, że poniesienie przez poszkodowanego kosztów najmu pojazdu zastępczego w kwocie odpowiadającej realiom rynkowym stanowiło wydatek celowy i ekonomicznie uzasadniony. W konsekwencji przyjąć należało, że zastosowana w niniejszej sprawie stawka za najem pojazdu zastępczego w kwocie 600,00 zł netto za dobę mieściła się w granicach stawek rynkowych, a zatem stanowiła podlegający uwzględnieniu koszt poszkodowanego.

Jedynie na marginesie wskazać należy, że Sąd uznał za bezskuteczne rozszerzenie powództwa, zawarte w piśmie strony powodowej z dnia 26 marca 2026 roku (k. 118), zgodnie z którym powód wniósł o rozszerzenie powództwa o kwotę 5 660,67 zł, tj. do łącznej kwoty 18 960,67 zł, albowiem rozszerzenie powództwa w postępowaniu w sprawach gospodarczych jest niedopuszczalne (art. 458

8 par. 1 k.p.c.).

Niezależnie od powyższego poszkodowany naprawił pojazd i poniósł koszty naprawy w wysokości odpowiadającej kwotom wskazanym w fakturach VAT, więc brak jest podstaw faktycznych i prawnych do rozszerzenia powództwa o dalszą kwotę ustaloną wyłącznie w oparciu o hipotetyczny koszt naprawy wynikający z opinii biegłego. Opinia biegłego nie może prowadzić do zwiększenia wysokości odszkodowania ponad rzeczywiście poniesioną szkodę, jeżeli jej wysokość została już ostatecznie ustalona przez wykonane naprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 13 300,00 zł zgodnie z żądaniem pozwu.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1

1 i 3 k.p.c. w zw. w zw. § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2026r. poz. 215). Na koszty procesu poniesione przez powoda w łącznej kwocie 5 067,00 zł złożyły się: opłata sądowa od pozwu – 750 zł, koszty zastępstwa procesowego – 3 600,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł, zaliczka na poczet biegłego – 700,00 zł.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.

Sędzia Grzegorz Szyba

ZARZĄDZENIE

Odpisy wyroku doręczyć pełnomocnikom stron.