Żądanie rekompensaty za opóźnione płatności za bloki betonowe oddalone po dwóch latach

Pozwem z dnia 28 grudnia 2025 roku powód M. B. (1) domagał się zasądzenia od strony pozwanej Zakładu (...).P. (...) Sp. z.o.o. z siedzibą w U. kwoty 8 011,51 zł , w tym kwoty 1770,31 zł. tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych oraz kwoty 6241,20 zł. tytułem rekompensaty za koszty dochodzenia należności wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że strona pozwana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonała zamówienia produktów i usług oferowanych przez powoda w postaci ogólnie rozumianych materiałów budowalnych betonowych, na co został sporządzony dokument księgowy odzwierciedlający dokonane zamówienie. Podniesiono, że strona pozwana otrzymała zamówiony asortyment wraz z dokumentem księgowym w postaci faktury VAT określającym należną kwotę oraz termin zapłaty, który został odroczony, a pomimo odebrania towaru i wykonania usługi przez powoda nie dokonała zapłaty w zakreślonym terminie na dokumencie księgowym. Podkreślono, że strony ustaliły każdorazowo termin zapłaty liczony od dnia wykonania dostawy towaru i oddania do dyspozycji stornie pozwanej, przy czym ostatecznie strona pozwana dokonała płatności po ustalonym terminie zapłaty. Zaznaczono, że powód dokonał kapitalizacji odsetek oraz przeliczenia równowartości kosztów windykacji z ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, po czym wezwał pozwanego do spełnienia świadczenia ubocznego w postaci odsetek oraz kosztów windykacji, które nie zostało przez stronę pozwaną uregulowane (k. 3 – 6).

W dniu 7 stycznia 2026 roku Sąd Rejonowy w Kielcach w sprawie o sygn. akt V GNc 25/26 wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodnie z żądaniem pozwu (k. 100).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu stwierdzono, że żądnie pozwu jest bezpodstawne i bezprzedmiotowe, przy czym zaznaczono, że w okresie współpracy strony ustaliły warunki płatności w terminie 14 dni od dnia doręczenia faktury drogą pocztową. Wskazano, że w okresie współpracy powód nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do terminów płatności realizowanych przez pozwanego, które były realizowane do 14 dni od dnia doręczenia faktury drogą pocztową, przy czym faktury nie były doręczone razem z transportem lub elektronicznie. Pozwany zakwestionował także treść faktur przedłożonych przez powoda, które nie stanowiły kopii faktur sprzedaży. Stwierdził, że powód nie przedstawił zarazem żadnego dowodu doręczenia faktur, na które się powołuje i które by stanowiły podstawę istniejącego roszczenia (k. 107 – 117).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

M. B. (1) na podstawie wpisu do (...) prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą (...) M. B. (1) z siedzibą w E..

Przedsiębiorstwo Zakład (...) Z.P. (...) Sp. z.o.o. z siedzibą w U. prowadzi działalność gospodarczą jako spółka prawa handlowego na podstawie wpisu do KRS.

Dowód: informacja z (...) (k. 10), informacja z KRS (k. 10 – 13).

Współpraca pomiędzy stornami trwała od lutego 2022 roku do kwietnia 2023 roku i polegała na dostarczaniu przez M. B. (1) bloków betonowych, a także usług pompą i betonu na prowadzoną przez pozwanego budowę w C.. W tym okresie współpraca pomiędzy stronami przebiegała prawidłowo i nie dochodziło do żadnych poważnych nieporozumieniem w zakresie realizacji zamówień. W momencie zawierania współpracy strony ustaliły termin 14 dni na opłacanie należności z tytułu nabytego towaru. Doszło do tego poprzez uzgodnienia, które znalazły swoją materialną postać jako oferta na klocki betonowe, podpisaną przez pracownika powoda S. S. w dniu 17 lutego 2022 roku. Na podstawie tej oferty pozwany uiścił 50 % kwoty zamówienia jako przedpłata tj. uiścił w dniu 25 maja 2022r. kwotę 29 710,65 zł. i w dniu 31 maja 2022r. kwotę 29 710,65 zł. na podstawie faktury wystawionej przez powoda w dniu 31 maja 2022r. W ofercie wskazano jako termin płatności 14 dni na podstawie faktury wystawianej raz w tygodniu.

Dowody : oferta k. 124 , faktura z dnia 31 maja 2026r. k. 212

Z chwilą dostarczenia towaru M. B. (1) wystawiał na rzecz Zakładu (...).P. (...) Sp. z.o.o. z siedzibą w U. faktury VAT, które były wysyłane drogą pocztową. Każda faktura wystawiona przez M. B. (1) w okresie współpracy na rzecz Zakładu (...).P. (...) Sp. z.o.o. była zaksięgowana. W datach realizowania płatności kwot wynikających z faktur zarówno M. B. (1), jak i żaden z jego pracowników nie informował Zakładu (...).P. (...) Sp. z.o.o., że opóźniają się z terminami, w których faktury powinny być opłacone, przy czym w przypadku wystąpienia przejściowych problemów związanych z płatnością faktur M. B. (2) oraz pracownicy jego firmy byli o tym fakcie informowani, nie czyniąc wówczas problemów, aby faktury zostały opłacone w późniejszym terminie. W trakcie współpracy, w dniu 2 lutego 2023r. powód przesłał dla pozwanego maila, gdzie wskazano, że w związku z podwyżkami cen składników niezbędnych do produkcji betonu zmuszony jest do zwiększenia cen betonów oraz wskazał, że faktury opłacone dłużej niż 10 dni od terminie płatności system automatycznie przekaże do firmy windykacyjnej. Żadna z płatności pozwanego nie została przekazana do firmy windykacyjnej.

M. B. (1) na rzecz Zakładu (...).P. (...) Sp. z.o.o. z siedzibą w U. wystawił następujące faktury VAT, w których oznaczono terminy płatności:

- nr (...) z dnia 10 czerwca 2022 roku na kwotę 8 438,78 zł, z terminem płatności do dnia 17 czerwca 2022 roku, która została opłacona w dniu 21 czerwca 2022 roku;

- nr (...) z dnia 31 sierpnia 2022 roku na kwotę 11 476,15 zł, z terminem płatności do dnia 7 września 2022 roku, która została opłacona w dniu 16 września 2022 roku;

- nr 45/(...) z dnia 7 września 2022 roku na kwotę 37 945,50 zł, z terminem płatności do dnia 14 września 2022 roku, która została opłacona w dniu 23 września 2022 roku;

- nr (...) z dnia 26 września 2022 roku na kwotę 18 130,20 zł, z terminem płatności do dnia 3 października 2022 roku, która została opłacona w dniu 11 października 2022 roku;

- nr FS 27/(...) z dnia 2 grudnia 2022 roku na kwotę 12 201,35 zł, z terminem płatności do dnia 9 grudnia 2022 roku, która została opłacona w dniu 16 grudnia 2022 roku;

- nr FS (...) z dnia 28 listopada 2022 roku na kwotę 6 243,97 zł, z terminem płatności do dnia 5 grudnia 2022 roku, która została opłacona w dniu 7 grudnia 2022 roku;

- nr FS 253/(...) z dnia 30 lipca 2022 roku na kwotę 12 033,46 zł, z terminem płatności do dnia 6 sierpnia 2022 roku, która została opłacona w dniu 9 sierpnia 2022 roku;

- nr FS (...)/(...) z dnia 14 lipca 2022 roku na kwotę 48 569,63 zł, z terminem płatności do dnia 21 lipca 2022 roku, która została opłacona w dwóch ratach w dniach 25 lipca 2022 roku i 1 sierpnia 2022 roku;

- nr FS 238/(...) z dnia 30 czerwca 2022 roku na kwotę 12 129,03 zł, z terminem płatności do dnia 7 lipca 2022 roku, która została w dwóch ratach w dniach 5 lipca 2022 roku i 11 lipca 2022 roku;

- FS 68/(...) z dnia 18 listopada 2022 roku na kwotę 24 121,04 zł, z terminem płatności do dnia 25 listopada 2022 roku, która została opłacona w dniu 12 grudnia 2022 roku;

- FS 225/(...)/(...) z dnia 31 października 2022 roku na kwotę 21 255,14 zł, z terminem płatności do dnia 7 listopada 2022 roku, która została opłacona w dniu 10 listopada 2022 roku;

- FS 228/(...) z dnia 31 sierpnia 2022 roku na kwotę 11 476,15 zł, z terminem płatności do dnia 7 września 2022 roku, która została opłacona w dniu 16 września 2022 roku;

- FS 48/(...) z dnia 17 lutego 2023 roku na kwotę 80 328,23 zł, z terminem płatności do dnia 24 lutego 2023 roku, która została zapłacona w dwóch ratach w dniach 9 marca 2023 roku i 16 marca 2023 roku;

- FS/12/(...)/(...) z dnia 9 stycznia 2023 roku na kwotę 27 026,42 zł, z terminem płatności do dnia 16 stycznia 2023 roku, która została opłacona w dniu 23 stycznia 2023 roku;

- (...) z dnia 27 marca 2023 roku na kwotę 9 686,25 zł, z terminem płatności do dnia 3 kwietnia 2023 roku, która została opłacona w dniu 5 kwietnia 2023 roku;

- FS (...) z dnia 13 stycznia 2023 roku na kwotę 71 161,65 zł, z terminem płatności do dnia 20 stycznia 2023 roku, która została opłacona w dniu 30 stycznia 2023 roku;

- FS (...) z dnia 14 kwietnia 2023 roku na kwotę 3 616,20 zł, z terminem płatności do dnia 21 kwietnia 2023 roku, która została opłacona w dniu 4 maja 2023 roku;

- FS 19/(...) z dnia 2 czerwca 2022 roku na kwotę 5 228,24 zł, z terminem płatności do dnia 9 czerwca 2022 roku, która została opłacona w dniu 17 czerwca 2022 roku;

- FS 45/(...) z dnia 7 września 2022 roku na kwotę 37 945,50 zł, z terminem płatności do dnia 14 września 2022 roku, która został opłacona w dniu 26 września 2022 roku;

- FS 52/(...) z dnia 9 sierpnia 2022 roku na kwotę 8 211,97 zł, z terminem płatności do dnia 16 sierpnia 2022 roku, która został opłacona w dniu 24 sierpnia 2022 roku;

- FS 155(...) z dnia 24 sierpnia 2022 roku na kwotę 15 049,05 zł, z terminem płatności do dnia 31 sierpnia 2022 roku, która została opłacona w dniu 6 września 2022 roku;

- (...) z dnia 30 maja 2022 roku na kwotę 2 592,47 zł, z terminem płatności do dnia 6 czerwca 2022 roku, która została opłacona w dniu 10 czerwca 2022 roku;

- 274/(...) z dnia 31 maja 2022 roku na kwotę 59 421,30 zł, która została opłacona w dwóch ratach w dniach 25 maja 2022 roku i 31 maja 2022 roku.

W dniu 13 października 2025 roku M. B. (2) skierował do Zakładu (...).P. (...) Sp. z.o.o. z siedzibą w U. ostateczne wezwanie do zapłaty kwoty 8 011,51 zł tytułem należności świadczeń ubocznych w postaci odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych w nieprzekraczającym terminie 3 dni od dnia odebrania wezwania, które pozostało bez odpowiedzi.

Dowód: ostateczne wezwanie do zapłaty (k. 14), faktury VAT (k. 16, 20, 27, 31, 38, 43, 47, 51, 55, 61, 65, 69, 73, 77, 81,85, 89, 93, 126 – 128, 212), potwierdzenia przelewów (k. 17, 21, 24, 28, 32 – 34, 39 – 40, 44, 48, 52, 56 – 57, 62, 66, 70, 74, 78, 82, 86, 90, 94), zestawienie faktur (k. 123 i 194 – 196), mail k. 125, zeznania świadka D. B. (k. 198 – 198v), zeznania świadka K. O. (k. 198v – 199), zeznania świadka B. M. (k. 199), zeznania pozwanego E. M. (k. 223 – 224).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych dowodów z dokumentów, a także zeznań świadków D. B., K. O. i B. M. oraz zeznań pozwanego E. M.. W ocenie Sądu dowody z dokumentów, w zakresie w jakim stanowiły podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, tworzą spójny i niebudzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę materiał dowodowy. Stwierdzić należy, że żadna ze stron nie poddawała w wątpliwość ich wiarygodności i mocy dowodowej, również Sąd nie dopatrzył się w nich niczego, co uzasadniałoby powzięcie wątpliwości w tym zakresie. Jako wiarygodne spójne i rzeczowe Sąd ocenił zeznania w/wym. świadków oraz zeznania pozwanego w zakresie dotyczącym współpracy stron i realizowaniem płatności kwot na rzecz powoda z tytułu nabytego towaru jako wiarygodne. Podkreślić należy, że świadek D. B., pracownik powoda ocenił współpracę stron jako prawidłową. Nie przypominał sobie jakichkolwiek problemów z płatnościami pozwanego. Przyznał, że faktury były wysyłane droga mailową i poprzez pocztę. Wskazał, że treść ofert na dostawę, zarówno bloczków jak i betonu, była uzgadniana z właścicielem firmy. Świadek B. M. przyznał, że faktury były wysyłane na jego maila, jednak z powodu filtru faktury te nie dochodziły i dlatego informował pracownika powoda B. B., że rozliczanie następować będzie na podstawie faktur dostarczanych pocztą. B. B., w ciągu całej współpracy nie podnosił faktu opłacania faktur po terminie płatności. Zeznania świadków i pozwanego E. M. stworzyły jasny, pełny i uporządkowany logicznie ciąg wydarzeń, i dlatego Sąd na ich podstawie ustalał stan faktyczny dając im w pełni wiarę.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 353 § 1 k.c., zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. W taki sam sposób powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania wierzyciel (art. 354 § 1 i 2 k.c.).

Bezsporne w niniejszej sprawie było, że strony współpracowały ze sobą w zakresie sprzedaży towarów w postaci materiałów budowlanych, jakie zostały wyszczególnione w fakturach VAT. Ponadto bezspornym jest to, że wszelkie należności z tytułu wystawionych faktur przez powoda zostały przez pozwanego w całości opłacone.

W przedmiotowej sprawie powód domagał się zapłaty od pozwanego zapłaty kwoty 8 011,51 zł z tytułu skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych oraz tytułem rekompensat. Strona powodowa wskazała, że kwota ta wynikała z opóźnień płatności należności przez pozwanego z tytułu wystawionych faktur na jego rzecz. Od skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych oraz kosztów odzyskiwania należności strona powodowa żądała także zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu, tj. od dnia 28 grudnia 2025 roku do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 482 § 1 k.c. od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy. Zgodnie z regulacją art. 481 § 1 i 2 k.c., jeśli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednak, gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o transakcjach handlowych wierzycielowi od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty:

1) 40 euro – gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5.000 złotych;

2) 70 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych;

przeliczonej na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne, stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskiwania należności.

Wątpliwości nie budzi, iż rekompensata za koszty odzyskiwania należności w wysokości 40 euro, przewidziana w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie o rekompensatę w wysokości 40 euro powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 tej ustawy (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. III CZP 94/15, OSNC 2017/1/5).

Zgodnie zaś z art. 7 ust.1 powołanej ustawy, w transakcjach handlowych – z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny – wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

Celem wprowadzenia możliwości dochodzenia rekompensaty za opóźnienie w zapłacie było z jednej strony motywowanie dłużników do dotrzymywania umówionych terminów, a z drugiej danie wierzycielom możliwości prostszego (bo bez wykazywania poniesionych kosztów) instrumentu dochodzenia ich zwrotu od dłużnika. Docelowo zaś - skrócenie terminów zapłaty i polepszenie płynności finansowej przedsiębiorców. Miało to też na celu stworzenie mechanizmów ochronnych dla podmiotów gospodarczych dokonujących dostaw towaru oraz świadczących usługi, ochrona rynku wewnętrznego i zapewnienie wzrostu konkurencyjności. Samo nazewnictwo powyższej regulacji jako rekompensaty za koszty odzyskiwania należności daje podstawę do przyjęcia, że miała ona prowadzić do wynagrodzenia wierzycielom strat poniesionych w związku z nieterminową spłatą, w tym polegających na konieczności przeprowadzenia działań windykacyjnych. Nie miała ona jednak stanowić dodatkowego zarobku w związku z zawieranymi transakcjami handlowymi.

Nie budzi wątpliwości fakt, że pozwany uregulował na rzecz powoda wszelkie należności finansowe związane z nabytym towarem. Ponadto należy podkreślić, że cały okres współpracy stron przebiegał prawidłowo, zaś powód nie kierował do pozwanego żadnych zastrzeżeń, w tym dotyczących nieterminowego wywiązywania się z terminów płatności na jego rzecz. Powód nie zdołał przede wszystkim wykazać, by płatności pozwanego dokonywane były po terminie. Pomiędzy stronami uzgodniono bowiem, jeszcze przed podjęciem dostaw, że termin zapłaty wynosi 14 dni. Terminu tego w trakcie współpracy nigdy nie zmieniono, choć powód zmienił oznaczenie tego terminu na dokumentach faktur. Jednak faktury nie były doręczane razem z dostawą, lecz wysyłane pocztą. Mimo zobowiązania Sądu, powód nie dostarczył żadnego dowodu na termin ich doręczenia pocztą. Tymczasem wskazywane przez powoda opóźnienia, na podstawie terminów płatności, oznaczonych na fakturach, były niewielkie, najwyżej kilkudniowe, To uprawdopodabnia twierdzenia pozwanego, że płatność następowała w terminie 14 dni od daty dostarczenia pocztą dokumentów płatności. Podkreślić należy że, zgodnie z ofertą, pozwany uiścił na początku współpracy, dużą sumę tytułem 50 % wartości dostaw. Powód nie wykazał w toku sprawy, by płatność ta miała inną podstawę niż uzgodnione przedpłaty zgodnie z ofertą. Ta okoliczność pozwala ustalić, że faktury pozwany uiszczał w terminie uzgodnionym. Twierdzeniom tym nie zaprzeczył D. B., który wskazał, że współpraca pomiędzy stronami przebiegała prawidłowo.

Podkreślić też należy, że powód nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność, by zaistniała konieczność wzywania pozwanego do zapłaty czy też płatność tego podmiotu kierowana była do windykacji.

Nawet gdyby przyjąć, iż zachodziły przesłanki do tego, by strona powodowa naliczyła rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, pozwany skuteczne podniósł zarzut nadużycia prawa podmiotowego wskazując, że kwota dochodzona tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności stanowi kwotę kilkukrotnie wyższą od wyliczonych i należnych powodowej spółce odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych.

Zgodnie z art. 5 k.c. nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Zasady współżycia społecznego rozumiane jako powszechnie akceptowane w społeczeństwa reguły uczciwego, rzetelnego, lojalnego postępowania, zasady słuszności, dobrych obyczajów, etycznego zachowania wobec drugiego człowieka, umożliwiają dostosowanie ogólnych norm prawa do konkretnego stanu faktycznego przy uwzględnieniu systemu ocen lub zasad postępowania o charakterze pozaprawnym.

Zauważyć należy, że skorzystanie z klauzuli generalnej z art. 5 k.c. ma na celu zapobieganie sytuacji, w której wykorzystanie uprawnień wynikających z przepisów prawa prowadziłoby do skutków nieaprobowanych ze względu na zasady współżycia społecznego czy też skutków dalekich w sposób zasadniczy od celu danej regulacji prawnej, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Istotnym przy tym jest, że strona powodowa nie podjęła żadnych czynności windykacyjnych wobec pozwanego, jednocześnie kontynuując współpracę stron. Pozwany uiścił wszystkie kwoty dobrowolnie. Zauważyć przy tym należy nadto, że strona powodowa naliczyła i wezwała pozwanego do zapłaty żądanych rekompensat dopiero po upływie ok. 2 lat od daty powstania opóźnień w zapłacie. Zaakcentować również wypada, iż pozwany regulował wynikające ze współpracy ze stronę powodową należności bez potrzeby wzywania do ich zapłaty. Nie sposób w ocenie Sądu pominąć faktu, iż niniejsze powództwo dotyczy żądania w zakresie rekompensaty, nie jest zaś w żadnym zakresie materialnym połączone z roszczeniem o zapłatę należności z tytułu faktur VAT, gdyż wymienione wyżej faktury VAT zostały opłacone przez pozwanego o wiele wcześniej aniżeli wystąpienie strony powodowej z przedmiotowym powództwem. Samo naliczenie przedmiotowych rekompensat nastąpiło po upływie ok. 2 lat od wystąpienia opóźnień w zapłacie, co bez wątpienia budzi wątpliwości Sądu w zakresie słuszności i intencji strony powodowej.

Analizując zatem współpracę stron, Sąd doszedł do wniosku, że strona powodowa wyrażała zgodę na istnienie niewielkich opóźnień w płatności – jeżeli zaistniały- i nie miały one dla niej znaczenia, albowiem nie odnosiła się ona do nich w żaden sposób. W zakresie oceny zgodności żądania strony powodowej z zasadami współżycia społecznego, Sąd wziął pod uwagę fakt, że strona powodowa nie poniosła wymiernej szkody na skutek działania pozwanego. Okoliczności te wskazują, że strona powodowa albo nie miała wówczas wątpliwości co do dokonania płatności przez pozwanego w terminie, albo nie wyrażała woli ich dochodzenia. Powszechnym jest przy tym, że racjonalny przedsiębiorca w wypadku opóźnienia w płatności, nie zwleka kilkunastu miesięcy z dochodzeniem przysługujących mu roszczeń, a czyni to zwyczajowo już przy wystawieniu kolejnej faktury VAT.

Choć zasadniczym celem regulacji z art. 10 ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych jest niewątpliwie motywacja dłużnika do terminowej zapłaty należności, to nie może ona stanowić źródła osiągania dodatkowych dochodów, do czego zdaje się zmierza powódka, a co ocenić należy jako niedopuszczalne w świetle art. 5 k.c. Wykorzystywanie obowiązujących przepisów i ich literalne, dosłowne, bezrefleksyjne stosowanie między stale współpracującymi podmiotami wskazuje na naruszenie zasad współżycia społecznego. Jeśli uchybienie terminowi płatności nie wpływa w jakikolwiek sposób na funkcjonowanie przedsiębiorstwa sprzedawcy, to nie zachodzą podstawy do rygorystycznego żądania rekompensat przewidzianych w ustawie. ochrony. Uwzględnienie żądania pozwu w całości byłoby nie tylko rażąco niesprawiedliwie, ale przede wszystkim sprzeczne z zasadą uczciwości kupieckiej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał powództwo za niezasadne i tym samym podlegało ono oddaleniu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zasądzając od powoda M. B. (1) jako strony przegrywającej na rzecz pozwanego Zakład (...).P. (...) Sp. z.o.o. z siedzibą w U. kwotę 1817 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Omyłkowo w wyroku wskazano kwotę 1880 zł opisana jako jeden tysiąc osiemset osiemnaście złotych). Na kwotę kosztów składa się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w kwocie 1800 zł. na podstawie § 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości sprawie opłat za czynności radców prawnych, oraz kwota 17 zł. jako opłata skarbowa od pełnomocnictwa poniesiona w sprawie .Jednocześnie w postanowieniu z dnia 9 września 2026r. nakazano pobrać od powoda jako przegrywającego sprawę na podstawie art. 113 ust.1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych kwotę 402,50 zł. tymczasowo wyasygnowaną przez Skarb Państwa jako wynagrodzenie przyznane świadkowi D. B..

Sędzia Anna Jermak

Zarządzenie; odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć dla pełn. powoda.