Członek zarządu spółki zapłaci 5586,43 zł, bo egzekucja w firmie okazała się bezskuteczna

A. D. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od P. J. kwoty 8.681,63 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27 marca 2024 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Uzasadniając swoje roszczenie powódka wskazała, że pozwany był członkiem zarządu F. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W sklepie internetowym, prowadzonym przez w/w spółkę powódka złożyła zamówienie na towary o łącznej wartości 7.715,40 zł. Sprzedający wystawił fakturę pro forma, a powódka uiściła cenę. Omyłkowo powódka dwukrotnie zapłaciła kwotę 7.715,40 zł. Od razu po wykonaniu dwóch przelewów powódka zwróciła się do spółki z prośbą o potwierdzenie tego faktu. P. J. – prezes F. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością potwierdził ten fakt i zobowiązał się do zwrotu nadpłaconej należności oraz zrealizowania zamówienia. Z uwagi na przedłużający się czas realizacji umowy - powódka odstąpiła od umowy sprzedaży i zażądała zwrotu całej uiszczonej kwoty. Pomimo kilku miotów ze strony powódki spółka ani nie dostarczyła towaru, ani nie zwróciła kwot uiszczonych przez powódkę. Sąd Rejonowy w G. w sprawie I Nc (...) w sprawie z powództwa powódki przeciwko F. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wydał nakaz zapłaty kwoty 15.430,80 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 26 września 2022 roku d dnia zapłaty i kosztami procesu. Postępowanie egzekucyjne obejmujące kwotę 7.715,40 zł wraz z odsetkami i kosztami procesu zostało ostatecznie umorzone w dniu 15 maja 2023 roku z uwagi na bezskuteczność egzekucji, przy czym przed jego wszczęciem dłużnik uiścił kwotę 7.715,40 zł, a w jego trakcie – powódka otrzymała kwotę 4.000 zł. W toku postępowania egzekucyjnego P. J. deklarował spłatę należności powódki w miesięcznych ratach. W związku z powyższym spełnione zostały przesłanki określone w art. 299 k.s.h. Na kwotę objętą pozwem składają się:

- należność główna 3.715,40 zł,

- ustawowe odsetki za opóźnienie od należności głównej od dnia 26 września 2022 roku do dnia 15 maja 2023 roku – 719,50 zł

- koszty procesu i postępowania egzekucyjnego w kwocie łącznej 4.246,73 zł.

Data naliczania należności odsetkowych to data zakreślona w wezwaniu do zapłaty skierowanym do pozwanego – 26 marca 2024 roku (

pozew - karty: 4-7 akt sprawy).

Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Radomiu w dniu 13 sierpnia 2024 roku wydał w przedmiotowej sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (

nakaz zapłaty - karta 28 akt sprawy).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wskazał, że zaskarża nakaz zapłaty co do kwoty 4.966,23 zł i w tym zakresie wnosi o oddalenie powództwa (

sprzeciw od nakazu zapłaty – karta 34 akt sprawy).

Powódka cofnęła powództwo co do kwoty 3.716 złotych (

pismo procesowe – karta 36 akt sprawy). Wyjaśniła, iż kwota ta została zaliczona: co wysokości 620,80 zł na poczet należności odsetkowych, a w pozostałym zakresie na poczet należności głównej. Wniosła o zasądzenie od pozwanego kwoty 5.586,43 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 listopada 2024 roku i kosztami procesu (

pismo procesowe datowane na 19 grudnia 2024 roku).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny w sprawie:

P. J. był prezesem zarządu F. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. (

dane odpowiadające odpisowi pełnemu z KRS dostępne na stronie tego rejestru).

Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w G. w sprawie prowadzonej pod sygnaturą I Nc (...) w dniu 25 października 2022 roku zasądził od F. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na rzecz A. D. kwoty:

- 15.430,80 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 26 września 2022 roku do dnia zapłaty,

- 3.417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w G. nadał klauzulę wykonalności w/w orzeczeniu w dniu 19 kwietnia 2023 roku (

kserokopia tytułu wykonawczego – karta 11 akt sprawy).

Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w G. – P. M. prowadził pod sygn. akt Km (...) postępowanie egzekucyjne z wniosku A. D. przeciwko F. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na podstawie w/w tytułu wykonawczego - w celu wyegzekwowania:

- należności głównej w kwocie 7.715,40 zł,

- odsetek wg stanu na dzień 11 maja 2023 roku w kwocie 750,95 zł,

- kosztów sądowych w kwocie 3.537 zł,

- kosztów zastępstwa prawnego w egzekucji w kwocie 600 zł (

kserokopia zawiadomienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego z dnia 11 maja 2023 roku – karta 12 akt sprawy).

W toku postępowania egzekucyjnego wierzycielka zawiadomiła organ egzekucyjny o wpłacie kwoty 1.000 zł przez dłużnika (

w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego – karta 13 akt sprawy).

Postanowieniem z dnia 15 maja 2023 roku organ egzekucyjny umorzył postępowanie w sprawie Km (...) wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji, przyznał wierzycielce kwoty:

- 209,73 zł i 600 zł (

kserokopia postanowienia – karty: 13-14 akt sprawy).

P. J. w dniu 27 lipca 2023 roku zaproponował A. D. spłatę zadłużenia w miesięcznych ratach w kwotach 1.000 zł lub 2.000 zł do 3.000 zł, począwszy od 30 września 2023 roku (

wydruk korespondencji mailowej – karty: 25-26 akt sprawy)

P. J. zapłacił A. D. tytułem spłaty zadłużenia:

1.000 zł w dniu 1 września 2023 roku (

potwierdzenie przelewu – karta 24 akt sprawy),

2.000 zł w dniu 23 listopada 2023 roku (

kserokopia potwierdzenia wpłaty – karta 23 akt sprawy),

1.000 zł w dniu 28 grudnia 2023 roku (

potwierdzenie przelewu – karta 22 akt sprawy).

Pismem datowanym na 19 marca 2024 roku A. D. wezwała P. J. do zapłaty kwoty 12.826,12 zł w terminie do dnia 26 marca 2024 roku (

wezwanie – karty: 15-16, dowód nadania – karta 18 i wydruk śledzenia przesyłki – karta 19 akt sprawy).

P. J. zapłacił na rzecz A. D. tytułem spłaty zadłużenia w dniu 14 listopada 2024 roku kwotę 3.716 zł (

potwierdzenie przelewu – karta 45 akt sprawy).

Sąd Rejonowy rozważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 203 § l k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem pozwu połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. W myśl § 4 cytowanego przepisu sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się roszczenia lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. Stosownie do art. 355 k.p.c. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne.

Mając na względzie, iż cofając powództwo częściowo powódka jednocześnie zrzekła się roszczenia w tym zakresie – czynności ta nie wymagało zgody pozwanego, choć nie wywołało żadnego sprzeciwu ze strony pozwanej, przy czym - w ocenie Sądu, akt dyspozycyjny powoda nie pozostaje w sprzeczności z prawem, zasadami współżycia społecznego, ani nie zmierza do obejścia prawa - nie znaleziono podstaw do uznania cofnięcia za niedopuszczalne z przyczyn wymienionych w art. 203 § 4 k.p.c.

Wobec powyższego, częściowe cofnięcie pozwu należało uznać za skuteczne i na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 203 § 1 k.p.c., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowi art. 299 § 1 k.s.h., zgodnie z którym, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna, członkowie zarządu odpowiadają solidarnie za jej zobowiązania. Powód powinien zatem wykazać istnienie określonego zobowiązania spółki w czasie, kiedy pozwany był członkiem zarządu, stwierdzonego w tym czasie lub później tytułem egzekucyjnym wydanym na rzecz powoda oraz bezskuteczność egzekucji tego zobowiązania przeciwko spółce, natomiast pozwany, jeżeli chce się uwolnić od odpowiedzialności, powinien udowodnić jedną z okoliczności egzoneracyjnych określonych w art. 299 § 2 KSH (

uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2008 roku, sygn. akt III CZP 72/08). W niniejszej sprawie powód, stosownie do przedstawionego rozkładu ciężaru dowodu, przedłożył prawomocny nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zasądzający od V. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Radomiu na jego rzecz kwotę objętą pozwem w związku z zobowiązaniem spółki wobec niego, istniejącym w czasie, kiedy pozwany był członkiem zarządu tej spółki. informacje o jednostce

Niewyegzekwowane prawomocne orzeczenie zasądzające wierzytelność wobec spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wiąże z mocy art. 365 § 1 k.p.c. w sprawie z powództwa dochodzonego na podstawie art. 299 § 1 k.s.h. (

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2007 roku, sygn. akt II CSK 452/06). Natomiast zgodnie z art. 353

2 k.p.c - do nakazów zapłaty stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli kodeks nie stanowi inaczej. Z powyższego wynika zatem iż w sprawie z powództwa opartego na art. 299 § 1 k.s.h. nie można zatem skutecznie zakwestionować tego zobowiązania, podnosząc, że w ogóle ono nie powstało, upadło z mocą wsteczną lub wygasło wskutek wykonania przed wydaniem orzeczenia, ani też skutecznie powołać się na to, iż dochodzenie od spółki roszczenia, odpowiadającego temu zobowiązaniu, stanowiło nadużycie prawa (art. 5 k.c.) albo, że roszczenie to uległo przedawnieniu. Znaczenie w sprawach z powództwa opartego na art. 299 § 1 k.s.h. może mieć natomiast wygaśnięcie zobowiązania spółki wobec powoda wskutek zaspokojenia przez spółkę swego zobowiązania po uprzedniej jego bezskutecznej egzekucji wobec niej, przez zapłatę. Uzyskanie tytułu egzekucyjnego przeciwko spółce jest niezbędne do zgłaszania żądania spłaty długu spółki wobec członków jej zarządu.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż powódka jest wierzycielką F. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na mocy prawomocnego nakazu zapłaty, a zatem wierzytelność powódki nie budzi wątpliwości.

Spoczywający na wierzycielu spółki wymóg wykazania przesłanki istnienia wierzytelności i bezskuteczności jej egzekucji z majątku spółki, na co zasadnie zwrócił uwagę m.in. Sąd Najwyższy w powołanej powyżej uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2008 roku, sygn. akt III CZP 72/08, zmierza do wykazania doznania przez wierzyciela szkody w wysokości niewyegzekwowanej wierzytelności i kosztów związanych z bezskutecznością egzekucji. Doświadczenie życiowe - jak trafnie argumentuje Sąd Najwyższy w przywołanej uchwale - dowodzi, że na ogół z niewyegzekwowaniem zaspokojenia wierzytelności przez będącą dłużnikiem spółkę łączy się właśnie doznanie przez wierzyciela uszczerbku we wspomnianej wysokości. Wykazanie przez wierzyciela bezskuteczności egzekucji wierzytelności przysługującej mu względem spółki kreuje domniemanie prawne wzruszalne, że poniósł on szkodę w wysokości niewyegzekwowanej od spółki należności. Bezskuteczność egzekucji to stan majątkowy spółki, w którym wiadomo, że egzekucja z majątku nie doprowadzi do zaspokojenia wierzycieli. Ustalenie przesłanki bezskuteczności egzekucji może nastąpić na podstawie każdego dowodu, z którego wynika, że spółka nie ma majątku pozwalającego na zaspokojenie wierzyciela pozywającego członków zarządu. W przedmiotowej sprawie powódka tę okoliczność wykazała przedkładając postanowienie organu egzekucyjnego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji.

Przyjmuje się domniemanie istnienia szkody w wysokości niewyegzekwowanego zobowiązania spółki. Za szkodę uważa się stratę stanowiącą różnicę pomiędzy tym, co wierzyciel mógłby w wyniku wszczęcia postępowania upadłościowego uzyskać, a rzeczywistym stanem zaspokojenia jego roszczeń. Dla skutecznej obrony członka zarządu przed odpowiedzialnością za długi spółki, winien on wykazać, że kwota jakiej dochodzi wierzyciel nie przedstawia mniejszej wartości niż ta, którą uzyskałby, gdyby członkowie zarządu dopełnili obowiązku ustawowego. Ciężar wykazania, że zaistniała jedna z trzech sytuacji z art. 299 § 2 k.s.h. uwalniająca od odpowiedzialności członka zarządu spoczywa na stronie pozwanej. Kontradyktoryjność procesu cywilnego nakłada na strony obowiązek aktywności dowodowej, ograniczając aktywność sądu do szczególnych sytuacji procesowych. Rzeczą sądu nie jest bowiem zarządzenie dochodzenia w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń strony i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Na pozwanym spoczywał zatem obowiązek wykazania za pomocą środków dopuszczalnych według przepisów kodeksu postępowania cywilnego jako dowody, że zachodzą przesłanki egzoneracyjne. Pozwany wnosząc o oddalenie powództwa nie przedstawił żadnego uzasadnienia swojego stanowiska.

Wskazać także należy, iż w świetle regulacji art. 299 k.s.h. domniemany jest także związek przyczynowy między szkodą wierzyciela a niezłożeniem we właściwym czasie przez członka zarządu wniosku o ogłoszenie upadłości lub podania o wszczęcie postępowania układowego oraz zawinienie przez niego niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości i niewszczęcia postępowania układowego. Taki rozkład ciężaru dowodu wskazanych okoliczności jest uzasadniony tym, że wierzyciele na ogół nie znają stanu interesów spółki, wiedzy w tym zakresie można natomiast wymagać od członków zarządu. Mimo wspomnianej specyfiki tej odpowiedzialności odszkodowawczej należy przyjąć, że odpowiedzialność z art. 299 k.s.h. jest sankcją za kierowanie przez zarząd sprawami spółki w sposób niekorzystny dla wierzycieli, który doprowadził do bezskuteczności egzekucji jej zobowiązań. Ostatecznym zaś przejawem tego nieprawidłowego, nagannego postępowania zarządu jest zaniechanie złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęcia postępowania układowego (obecnie ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu, tak również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 stycznia 2008 roku, sygn. akt IV CSK 430/07).

Pozwany nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych, a biorąc pod uwagę jego postawę wobec powódki udokumentowaną korespondencją mailową z czerwca – lipca 2023 roku oraz częściową spłatę zadłużenia także po wniesieniu pozwu – uznać należy, iż nie kwestionował obowiązku zapłaty.

Odpowiedzialność członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie art. 299 k.s.h. obejmuje zasądzone w tytule wykonawczym wydanym przeciwko spółce: koszty procesu, koszty postępowania egzekucyjnego umorzonego z powodu bezskuteczności egzekucji i odsetki ustawowe od należności głównej (

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 07 grudnia 2006 roku, sygn. akt III CZP 118/06, OSNC 2007/9/136). Odsetki te powódka skapitalizowała zgodnie z art. 482 k.p.c.

W związku z niespełnieniem świadczenia należnego powódce, które było wymagalne - pozwany pozostawał w opóźnieniu w zapłacie. Tym samym zobowiązany jest do zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie z tego tytułu (art. 481 § 1 i 2 k.c.). Odsetki ustawowe należą się - między innymi - wówczas gdy dłużnik opóźnia się z wykonaniem zobowiązania pieniężnego i przysługują wierzycielowi bez potrzeby wykazywania jakiejkolwiek szkody i bez względu na winę dłużnika (art. 481 § 1 k.c.), co nie pozbawia wierzyciela możliwości żądania dodatkowego odszkodowania na zasadach ogólnych (art. 481 § 3 k.c.). U podstaw instytucji odsetek należnych od dłużnika leży bowiem założenie, że każde opóźnienie wykonania zobowiązania pieniężnego naraża wierzyciela na szkodę, skoro sam fakt posiadania pieniędzy może stanowić źródło korzyści majątkowych. Z uwagi na fakt, iż zobowiązanie odszkodowawcze ma charakter bezterminowego, dla postawienia go w stan wymagalności niezbędne jest wezwanie dłużnika do zapłaty (art. 455 k.c.). Termin zakreślony w wezwaniu do zapłaty, które zostało wysłane na prawidłowo adres pozwanego – upłynął z dniem 26 marca 2023 roku.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł w punktach I i II wyroku na podstawie art. 299 § 1 k.s.h., art. 365 § 1 k.p.c., art. 232 k.p.c., art. 3 k.p.c. i art. 6 k.c. oraz art. 481 § 1 k.c. i art. 455 k.c.

Odnośnie kosztów procesu - wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 203 § 2 k.p.c. cofnięcie pozwu niweczy skutki zarówno procesowe, jak i materialnoprawne wywołane jego wniesieniem, zaś pozwany jest traktowany jako strona wygrywająca proces. W związku z czym należy mu się zwrot kosztów postępowania. Pozwanemu jednakże należą się koszty procesu tylko wtedy, jeśliby nie dał powodu do wytoczenia procesu. Taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie, bowiem przyczyną częściowego cofnięcia powództwa było częściowo spełnienie świadczenia po wniesieniu pozwu, przy czym zapłata nastąpiła wg uznania pozwanego, na odmiennych zasadach niż proponowane przez niego w ramach ugody.

Przepis art. 98 § 1 i 3 k.p.c. statuuje podstawowe zasady rozstrzygania o kosztach procesu:

- zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, zgodnie z którą strona przegrywająca (merytorycznie albo formalnie i niezależnie od tego, czy ponosi winę w prowadzeniu procesu) zobowiązana jest zwrócić swojemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu,

- zasadą kosztów celowych (niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw i celowej obrony).

W tym zakresie należy ustalić, czy czynność wywołująca koszty była obiektywnie wymagana dla realizacji praw strony, czy i w jakiej wysokości poniesione koszty stanowiły konieczny wydatek. Termin "koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i obrony" nie jest precyzyjny. Celowość kosztów ustawodawca łączy z czynnością dochodzenia praw (przez stronę powodową) i celowej obrony (przez stronę pozwaną). Jakkolwiek pojęcie "niezbędności" podlega ocenie sądu, to jednak kosztów wymienionych w art. 98 nie można uznać za zbędne. Pod pojęciem kosztów postępowania cywilnego należy rozumieć więc wszelkie koszty ponoszone przez podmioty postępowania (względnie Skarb Państwa) w związku z jego tokiem. Koszty postępowania cywilnego obejmują: koszty sądowe, na które składają się opłaty sądowe (opłata i opłata kancelaryjna), podlegające zwrotowi wydatki sądowe, koszty mediacji, koszty związane z udziałem strony występującej osobiście lub reprezentowanej przez pełnomocnika niewykwalifikowanego, na które składają się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, koszty zastępstwa procesowego strony przez pełnomocnika wykwalifikowanego, na które składają się jego wynagrodzenie i poniesione wydatki, w tym opłata skarbowa od pełnomocnictwa (

uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 roku, w sprawie III CZP 2/03). Mając na uwadze powyższe za koszty spełniające wskazane warunki, a poniesione przez powódkę, która spór wygrała Sąd uznał: opłatę od pozwu w kwocie 500 zł, opłatę za czynności adwokackie ustaloną na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 roku, poz. 1934) - 3.600 zł oraz opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Opłatę za czynności adwokackie Sąd ustalił na poziomie stawek minimalnych. Sąd podziela bowiem stanowisko orzecznictwa i doktryny prawniczej, że ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników za poszczególne czynności lub za udział w postępowaniach rozważył i uwzględnił wszelkie okoliczności charakterystyczne dla danego typu spraw. Tym samym w stawkach minimalnych odzwierciedlona została swoista wycena koniecznego nakładu pracy pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił sądom orzekającym możliwość uwzględnienia nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pomocnika procesowego. Brak jest przesłanek zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w przedmiotowej sprawie, gdyż wskazane powyżej okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika powódki pozostawała na przeciętnym poziomie.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku na podstawie powołanych przepisów obciążając pozwanego, który spór przegrały obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda poniesionych przez niego kosztów procesu.