Sprzedawca suszarki nie uniknie zwrotu ceny, bo klient zgłosił wadę telefonicznie

W sprawie wartość przedmiotu sporu nie przekroczyła czterech tysięcy złotych, zatem niniejsze uzasadnienie ograniczać się będzie do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa (art. 505

8 § 4 k.p.c.). W ocenie Sądu, po rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy nie zachodzi konieczność rozszerzenia uzasadnienia o pozostałą treść określoną w art. 327

1 § 1, poza tą, która znajduje się w uzasadnieniu wyroku. W niniejszej sprawie, pełne przytaczanie faktów ustalonych przez Sąd należy uznać za zbyteczne, mając na względzie, że w pewnym zakresie były one między stronami bezsporne. Strony pozostawały w sporze co do tego, czy powód dochował obowiązku niezwłocznego zawiadomienia pozwanego o wadzie urządzenia, zachowując tym samym uprawnienia z tytułu rękojmi, oraz czy dokonane następnie odstąpienie od umowy sprzedaży było skuteczne i uzasadniało żądanie zwrotu uiszczonej ceny.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2026 r. Sąd, działając na podstawie art. 302 § 1 k.p.c., pominął dowód z przesłuchania stron wobec ich niestawiennictwa. Rozstrzygnięcie to odpowiada dyspozycji powołanego przepisu, pozostawiającego Sądowi ocenę celowości dalszego prowadzenia tego dowodu,

z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy. Należy przy tym mieć na względzie szczególny, subsydiarny charakter dowodu z przesłuchania stron. Stosownie do art. 299 k.p.c., jego przeprowadzenie aktualizuje się dopiero wówczas, gdy po wyczerpaniu innych środków dowodowych albo wobec ich braku, pozostają niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia. W judykaturze Sądu Najwyższego konsekwentnie wskazuje się, że dowód ten ma charakter fakultatywny, subsydiarny

i symetryczny, zaś decyzja o potrzebie jego przeprowadzenia należy do Sądu, po dokonaniu oceny kompletności zgromadzonego materiału procesowego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. I USK 473/23, LEX nr 3696152). W realiach niniejszej sprawy, pozostały materiał dowodowy,

w szczególności dokumenty oraz zeznania świadków, był wystarczający do poczynienia ustaleń koniecznych dla rozstrzygnięcia. Nie zachodziła zatem potrzeba dalszego prowadzenia postępowania dowodowego wyłącznie w celu uzupełnienia materiału o dowód mający z natury rzeczy charakter pomocniczy.

Sąd odrzucił również, jako niedopuszczalny, wniosek pozwanego

o przypozwanie (...) sp. z o.o. z siedzibą w V.. Niniejsza sprawa podlegała bowiem rozpoznaniu według przepisów o postępowaniu uproszczonym. Zgodnie z art. 505

1 § 1 k.p.c., w postępowaniu tym, rozpoznaje się sprawy o świadczenie, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza 20.000 zł, zaś w sprawach o roszczenia

z rękojmi lub gwarancji, miarodajna jest wartość przedmiotu umowy. Stosownie natomiast do art. 505

4 § 1 k.p.c., w postępowaniu uproszczonym nie stosuje się m.in. przepisów art. 75 - 85 k.p.c. Ustawowe wyłączenie obejmuje zatem także art. 84 k.p.c., regulujący instytucję przypozwania. Skoro zatem ustawodawca

expressis verbis wyłączył możliwość stosowania w postępowaniu uproszczonym całego zespołu przepisów obejmujących również przypozwanie, brak było podstaw procesowych do zawiadomienia producenta przedmiotowej suszarki o toczącym się procesie w trybie art. 84 k.p.c. Jednocześnie zaznaczyć należy, że powyższa okoliczność pozostaje bez wpływu na ewentualne roszczenia regresowe lub inne roszczenia przysługujące pozwanemu wobec producenta, których dochodzenie może nastąpić w odrębnym postępowaniu.

W niniejszej sprawie, istota sporu sprowadzała się bowiem do oceny, czy powód dochował obowiązku niezwłocznego zawiadomienia pozwanego o wadzie urządzenia, zachowując tym samym uprawnienia z tytułu rękojmi oraz czy dokonane następnie odstąpienie od umowy sprzedaży było skuteczne i uzasadniało żądanie zwrotu uiszczonej ceny.

Bezsporne pozostawało bowiem, że w dniu 26 września 2024 r., powód nabył od pozwanego suszarkę marki A., za cenę 2.099,00 zł. Przedmiotowy zakup nastąpił nadto w ramach prowadzonej działalności gospodarczej,

a urządzenie zostało nabyte w celu wykorzystywania go w salonie fryzjerskim. Stosunek prawny łączący strony miał zatem charakter profesjonalny i podlegał regulacji rękojmi za wady rzeczy sprzedanej, właściwej dla obrotu pomiędzy przedsiębiorcami.

Zgodnie bowiem z normą art. 556 k.c., sprzedawca ponosi odpowiedzialność względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę. Stosownie natomiast do

art. 556

1 § 1 k.c., wada polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową,

w szczególności zaś występuje wtedy, gdy rzecz nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna posiadać ze względu na jej przeznaczenie.

W realiach niniejszej sprawy, przedmiotowe urządzenie całkowicie utraciło swoją funkcjonalność- suszarka przestała działać (k.63). Nie budzi zaś wątpliwości, że zasadniczą i immanentną cechą profesjonalnego sprzętu fryzjerskiego jest zachowanie sprawności umożliwiającej jego normalną, bezpieczną i zgodną

z przeznaczeniem eksploatację. Całkowite zaprzestanie działania urządzenia prowadziło zatem do pozbawienia go podstawowej właściwości użytkowej, determinującej gospodarczy cel jego nabycia. Strona pozwana nie kwestionowała faktu, że suszarka miała wadę.

Wada urządzenia miała zarazem w ocenie niniejszego Sądu charakter istotny, w rozumieniu art. 560 § 4 k.c. Całkowita utrata funkcjonalności rzeczy, której istotą jest bieżące wykorzystywanie jej w działalności zawodowej, pozbawiała powoda możliwości osiągnięcia gospodarczego celu umowy. W orzecznictwie podkreśla się,

że za istotną może zostać uznana nawet wada, która nie wyłącza całkowicie możliwości korzystania z rzeczy, lecz powoduje znaczące zakłócenie jej prawidłowej eksploatacji. Zupełna niesprawność urządzenia tym bardziej odpowiada zatem kwalifikowanej postaci wady z art. 560 § 4 k.c. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2024 r., sygn. II CSKP 2395/22, LEX nr 3872318).

Zasadniczy zarzut pozwanego sprowadzał się przy tym nie tyle do samego faktu niesprawności urządzenia, lecz do twierdzenia, że powód utracił uprawnienia

z rękojmi wskutek niedochowania obowiązku przewidzianego w art. 563 § 1 k.c.

Zgodnie z tym przepisem, przy sprzedaży między przedsiębiorcami kupujący traci uprawnienia z tytułu rękojmi, jeżeli nie zbadał rzeczy w czasie i w sposób przyjęty przy rzeczach tego rodzaju i nie zawiadomił sprzedawcy niezwłocznie

o wadzie, a gdy wada ujawniła się dopiero później – jeżeli nie zawiadomił sprzedawcy niezwłocznie po jej stwierdzeniu. Jest to zatem szczególny akt staranności nałożony na profesjonalnego uczestnika obrotu, którego niedochowanie ustawodawca obwarował dotkliwą sankcją utraty uprawnień z rękojmi.

W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy prowadził jednak do jednoznacznego wniosku, że powód uczynił zadość przedmiotowemu obowiązkowi. Świadek M. M. w sposób stanowczy wskazał, że po stwierdzeniu niesprawności urządzenia, powód w pierwszej kolejności skontaktował się telefonicznie z pozwanym, wykorzystując numer telefonu wskazany na fakturze sprzedaży i zgłosił wadliwość zakupionego sprzętu. Dopiero w następstwie tego kontaktu, pozwany skierował powoda do producenta urządzenia i polecił przeprowadzenie dalszej procedury, bezpośrednio z tym właśnie podmiotem. Relacja powyżej wskazanego znajdowała przy tym pośrednie, lecz szczególnie doniosłe potwierdzenie w zeznaniach I. U. – pracownika pozwanego. Świadek ta wprawdzie nie posiadała wiedzy o konkretnym zgłoszeniu powoda, jednak potwierdziła praktykę funkcjonującą u pozwanego, zgodnie z którą, klient informujący sprzedawcę telefonicznie, że urządzenie marki A. nie działa, kierowany był bezpośrednio do producenta. Opisany przez pracownika pozwanego model postępowania pozostawał zatem w pełnej zgodności z przebiegiem konkretnego zdarzenia przedstawionym przez pracownika powoda. Tym samym to sama strona pozwana pozbawiła się możliwości zbadania urządzenia i podjęcia działań jakie na niej ciążą jako na sprzedawcy. To pozwana ponosi odpowiedzialność za tak przyjętą politykę rozpoznania zgłoszeń z rękojmi produktów marki A..

Nie można było natomiast nadawać rozstrzygającego znaczenia temu,

że I. U. nie pamiętała reklamacji powoda, skoro sama wskazała,

iż nie zajmuje się obsługą reklamacji, za które to odpowiada inna komórka organizacyjna pozwanego. Brak osobistej wiedzy świadka o jednostkowej sprawie nie stanowił zatem dowodu tego, że zgłoszenia nie dokonano. Z kolei świadek potwierdziła, że strona pozwana odsyła w przypadku zgłoszenie z rękojmi do gwaranta czyli (...).

Co istotne, pojęcie „niezwłoczności” użyte w art. 563 k.c. nie oznacza przy tym sztywnego, abstrakcyjnie oznaczonego terminu. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lutego 2008 r., V CSK 410/07 (Lex nr 457907), wyjaśnił, że chodzi o zawiadomienie dokonane bez nieuzasadnionej zwłoki, zaś ocena zachowania wymaganego standardu powinna być dokonywana

ad casum, z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Skoro powód po ujawnieniu się niesprawności, bez zbędnej zwłoki zwrócił się właśnie do pozwanego, jako sprzedawcy, nie sposób przypisać mu uchybienia aktom staranności wymaganym przez art. 563 § 1 k.c.

Nie zasługiwała przy tym na aprobatę konstatacja pozwanego, zgodnie

z którą, późniejszy kontakt powoda z producentem miał dowodzić,

że reklamacja była realizowana wyłącznie w ramach gwarancji, a sam sprzedający nie został zawiadomiony o wadzie. Materiał dowodowy wykazał bowiem odwrotną sekwencję zdarzeń: to pozwany został powiadomiony jako pierwszy i to z jego inicjatywy, powód skierował przedmiotowe urządzenie bezpośrednio do producenta.

W tym miejscu konieczne jest zatem ścisłe rozgraniczenie dwóch, autonomicznych reżimów odpowiedzialności –sprzedawcy oraz odpowiedzialności gwaranta. Zgodnie bowiem z normą art. 579 § 1 k.c., kupujący może wykonywać uprawnienia związane z niezgodnością rzeczy sprzedanej z umową, niezależnie od uprawnień wynikających z gwarancji, zaś § 2 tego przepisu

expressis verbis stanowi o tym, iż wykonanie uprawnień gwarancyjnych nie wpływa na odpowiedzialność sprzedawcy. Ustawodawca w § 3 przewidział nadto zawieszenie biegu terminu do wykonywania uprawnień wobec sprzedawcy w okresie wykonywania uprawnień gwarancyjnych. Konstrukcja normatywna tego przepisu jednoznacznie potwierdza zatem autonomiczność obu stosunków prawnych oraz dopuszczalność sekwencyjnego korzystania przez kupującego z instrumentów ochronnych wobec gwaranta i sprzedawcy.

Analogiczny kierunek wykładni od dawna prezentowany jest także

w judykaturze Sądu Najwyższego. Gwarancja nie stanowi modyfikacji odpowiedzialności z rękojmi, lecz odrębną i dodatkową formę zabezpieczenia interesów kupującego, która nie uszczupla jego ustawowych uprawnień wobec sprzedawcy (zob. m.in. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt I CK 599/03, OSNC 2005/5/82, LEX; Wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. II CSKP 1614/22, OSNC – ZD 2024/3/30, LEX).

W tym stanie rzeczy, odesłanie powoda przez pozwanego do producenta nie mogło być utożsamiane ani z wygaśnięciem odpowiedzialności pozwanego z tytułu rękojmi, ani z rezygnacją powoda z przysługujących mu wobec sprzedawcy uprawnień. Skorzystanie z ochrony gwarancyjnej pozostaje bowiem autonomiczne względem uprawnień wynikających z rękojmi i nie prowadzi do obowiązku uprzedniego wyczerpania procedury gwarancyjnej, przed podjęciem przez kupującego środków ochrony prawnej przysługujących mu wobec sprzedawcy.

Co więcej, stanowisko pozwanego prowadziłoby do wewnętrznej sprzeczności. Jeżeli bowiem producent suszarki wykonywał obowiązki wynikające z własnej, autonomicznej gwarancji, jego późniejsze czynności, nie mogły zostać utożsamione

z wykonaniem obowiązków sprzedającego z tytułu rękojmi. Jeżeli natomiast pozwany chciałby utrzymywać, że podmiot (...) sp. z o.o. realizował naprawę lub wymianę

w jego imieniu, jako podmiot, któremu sprzedający powierzył wykonanie własnego zobowiązania, wówczas zastosowanie znajdowałaby ogólna reguła art. 474 k.c., zgodnie z którą dłużnik odpowiada jak za własne działanie lub zaniechanie za osoby, przy pomocy których zobowiązanie wykonuje albo którym jego wykonanie powierza. W takim wariancie, kilkumiesięczne opóźnienie producenta obciążałoby zatem pozwanego, a nie powoda.

Zasadnicze znaczenie dla oceny skuteczności oświadczenia

o odstąpieniu miał zatem art. 560 § 1 k.c. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego, wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Ustawodawca wyraźnie zastrzega przy tym, że ograniczenie to nie znajduje zastosowania m.in. wówczas, gdy sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady. Z kolei

art. 561 § 2 k.c. nakłada na sprzedawcę obowiązek dokonania naprawy lub wymiany w rozsądnym czasie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego.

Norma art. 560 § 1 k.c. konstruuje zatem po stronie kupującego prawo podmiotowe kształtujące, któremu przeciwstawione zostało swoiste kontruprawnienie sprzedawcy, pozwalające zapobiec odstąpieniu poprzez rzeczywistą, efektywną i niezwłoczną wymianę rzeczy albo skuteczne usunięcie wady. Nie wystarcza w tym zakresie sama deklaracja, wskazanie innego podmiotu czy abstrakcyjna możliwość naprawienia rzeczy. W judykaturze Sądu Najwyższego podkreśla się, że możliwość zablokowania odstąpienia jest związana z rzeczywistym

i skutecznym usunięciem wady; sama gotowość do podjęcia czynności, które nie prowadzą do osiągnięcia tego rezultatu, nie pozbawia kupującego prawa do odstąpienia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. II CSK 399/08, LEX nr 484675). W niniejszej sprawie pozwany ze wskazanego kontruprawnienia jednakże nie skorzystał.

Pozwany, pomimo zgłoszenia wady, nie podjął czynności zmierzających do jej usunięcia ani do wymiany rzeczy, ograniczając się do odesłania powoda do producenta. W konsekwencji, przez około sześć miesięcy powód pozostawał bez sprawnego urządzenia, a pozwany, również po otrzymaniu oświadczenia

o odstąpieniu od umowy, nie podjął niezwłocznych działań odpowiadających obowiązkom wynikającym z rękojmi.

Nie sposób uznać takiego sposobu postępowania za realizację obowiązków przewidzianych w art. 560 § 1 i art. 561 § 2 k.c. Pojęcia „niezwłoczności”, „rozsądnego czasu” i „braku nadmiernych niedogodności” mają charakter klauzul ocennych, jednak okres wielomiesięcznego pozbawienia przedsiębiorcy możliwości korzystania

z profesjonalnego urządzenia służącego wykonywaniu jego działalności, w sposób oczywisty wykracza poza standard ochrony sprzedawcy przewidziany tymi przepisami. Oświadczenie powoda o odstąpieniu od umowy było zatem skuteczne.

Powyższej konstatacji nie podważała okoliczność, że już po skutecznym wykonaniu przez powoda prawa odstąpienia od umowy, producent suszarki wydał mu urządzenie.

Po pierwsze, czynność ta została podjęta przez gwaranta w ramach odrębnego stosunku prawnego i nastąpiła dopiero po wykonaniu przez powoda, prawa kształtującego względem pozwanego. Po drugie, nawet gdyby hipotetycznie traktować czynności producenta jako podejmowane na rzecz pozwanego, rezultat osiągnięty po około sześciu miesiącach od przekazania urządzenia, nie odpowiada kryterium niezwłocznego wykonania kontruprawnienia z art. 560 § 1 k.c. Po trzecie zaś, późniejsze zdarzenie faktyczne, nie prowadzi samo przez się do unicestwienia skutków wcześniej skutecznie dokonanego odstąpienia, ani też do restytucji wygasłego stosunku kontraktowego. W tym kontekście bez doniosłości dla zasadności dochodzonego przeciwko pozwanemu roszczenia pozostawało rozstrzyganie, czy producent odesłał powodowi uprzednio zakupiony egzemplarz po dokonaniu jego naprawy, czy też przekazał egzemplarz nowy. Okoliczność ta dotyczyła przede wszystkim sfery wykonywania stosunku gwarancyjnego i nie determinowała oceny skuteczności wcześniejszego oświadczenia złożonego pozwanemu przez powoda.

Co istotne, nadmienić należy, że skuteczne odstąpienie od umowy sprzedaży rzeczy ruchomej wywołuje daleko idące skutki zarówno w sferze obligacyjnej, jak

i rzeczowej. Stosownie bowiem do art. 494 § 1 k.c., strona odstępująca od umowy wzajemnej obowiązana jest zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała na podstawie umowy, a zarazem może żądać zwrotu własnego świadczenia. Współgra to z art. 561[2] § 1 kc w myśl którego, kupujący, który wykonuje uprawnienia z tytułu rękojmi, jest obowiązany na koszt sprzedawcy dostarczyć rzecz wadliwą do miejsca oznaczonego w umowie sprzedaży, a gdy takiego miejsca nie określono w umowie - do miejsca, w którym rzecz została wydana kupującemu. Stosownie do § 3 przepisy § 1 i 2 stosuje się do zwrotu rzeczy w razie odstąpienia od umowy i wymiany rzeczy na wolną od wad. Z chwilą skutecznego wykonania prawa odstąpienia, dotychczasowy stosunek kontraktowy ulega zatem przekształceniu w stosunek likwidacyjny, którego zasadniczą treść stanowią wzajemne obowiązki restytucyjne stron. Po stronie pozwanego powstał w konsekwencji obowiązek zwrotu otrzymanej ceny w kwocie 2.099,00 zł. Po stronie powodowej powstał obowiązek zwrotu suszarki (uszkodzonej, od której sprzedaży strona powodowa odstąpiła).

W odniesieniu do rzeczy ruchomych, odstąpienie wywołuje ponadto skutek rzeczowy. W uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2003 r., III CZP 80/02 (OSNC 2003/11/141, LEX), jednoznacznie przesądzono,

że odstąpienie od umowy sprzedaży rzeczy ruchomej powoduje przejście jej własności z powrotem na zbywcę. Rozstrzygnięcie to znajduje uzasadnienie w kauzalnym charakterze czynności rozporządzającej oraz zobowiązująco - rozporządzającym modelu przeniesienia własności ruchomości. Odpadnięcie

causae przysporzenia

na skutek skutecznego wykonania ustawowego prawa odstąpienia, prowadzi zatem również do odwrócenia skutku rzeczowego umowy.

Tym samym fizyczne znajdowanie się urządzenia w sferze władztwa powoda już po odstąpieniu od zobowiązania nie oznacza, że umowa sprzedaży nadal obowiązuje ani, że roszczenie o zwrot ceny wygasło. Władztwo faktyczne nad rzeczą

i przysługiwanie prawa własności są odrębnymi kategoriami jurydycznymi. Obowiązek wzajemnego zwrotu świadczeń stanowi konsekwencję skutecznego odstąpienia od umowy i element powstałego w jego następstwie stosunku restytucyjnego, nie zaś przesłankę powstania roszczenia o zwrot ceny.

Nie sposób było zatem podzielić stanowiska pozwanego, którego istota sprowadzała się do twierdzenia, że skoro powód ostatecznie otrzymał od producenta urządzenie, powinien uznać swoje interesy za zaspokojone. Argumentacja taka abstrahuje od prawnej konstrukcji odpowiedzialności z rękojmi i skutków wykonania prawa odstąpienia. O zasadności roszczenia nie decyduje bowiem następcza, ekonomiczna ocena satysfakcji jednej ze stron, lecz wystąpienie przesłanek ustawowych skutecznego wykonania prawa podmiotowego i wynikające z tego konsekwencje obligacyjne oraz rzeczowe. Powód wystąpił telefonicznie do pozwanej z żądaniem naprawy lub wymiany suszarki i został odesłany do gwaranta. Sprzedawca nie wykonał swoich obowiązków „w rozsądnym czasie” (art. 561 § 2 kc), ponieważ natychmiast odesłał do gwaranta. Sprzedawca nie wymienił suszarki ani jej nie naprawił do czego miał prawo zgodnie z art. 560 § 1 kc. Dało to stronie powodowej uprawnienie do odstąpienia od umowy sprzedaży opisanego w art. 560 § 1 kc.

Na marginesie wskazać należało, że Sąd nie podzielił jedynie tej części argumentacji powoda, zgodnie z którą brak odpowiedzi pozwanego na reklamację miałby sam przez się oznaczać jej ustawowe uznanie. Fikcja prawna przewidziana

w art. 561

5 k.c. odnosi się do kupującego będącego konsumentem, podczas gdy przedmiotowa umowa została zawarta w profesjonalnym obrocie gospodarczym

i dotyczyła rzeczy pozostającej w zawodowym związku z działalnością powoda. Błędność tej cząstkowej argumentacji nie miała jednak wpływu na wynik sprawy, skoro powód wykazał przesłanki odpowiedzialności pozwanego na podstawie art. 556, art. 560 i art. 563 k.c.

Nie prowadziła do odmiennego rozstrzygnięcia również wskazywana przez pozwanego rozbieżność pomiędzy datą zakupu wpisaną w dokumentacji serwisowej, a datą wynikającą z faktury VAT. Pojedyncza nieścisłość w dokumentacji prowadzonej przez podmiot trzeci nie mogła sama przez się podważyć całokształtu spójnego materiału dowodowego, wskazującego na związek postępowania reklamacyjnego,

z urządzeniem zakupionym od pozwanego. Szczególnego znaczenia nabierało przy tym to, że sam pozwany powoływał się na przebieg postępowania przed (...) sp.

z o.o. oraz na zaoferowaną przez producenta wymianę urządzenia. Nie sposób równocześnie wywodzić skutków prawnych z rezultatu tego postępowania na własną korzyść i negować jego związku z przedmiotem sprzedaży, gdyby miałoby to służyć, zakwestionowaniu odpowiedzialności z rękojmi.

Reasumując, zgromadzony materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie,

że sprzedana powodowi rzecz była dotknięta wadą istotną, o której pozwany został niezwłocznie zawiadomiony, wobec czego powód zachował uprawnienia z tytułu rękojmi. Pozwany nie usunął przy tym wady ani nie wymienił rzeczy na wolną od wad, w sposób odpowiadający wymaganiu niezwłoczności i braku nadmiernych niedogodności po stronie kupującego. W tym stanie rzeczy, powód był uprawniony do wykonania przewidzianego w art. 560 § 1 k.c. prawa odstąpienia od umowy, zaś konsekwencją skutecznego wykonania tego prawa było powstanie po stronie pozwanego obowiązku zwrotu ceny na podstawie art. 494 § 1 k.c. Obecnie strona powodowa wskutek odstąpienia od umowy sprzedaży powinna zwrócić stronie pozwanej tę samą suszarką (wadliwą), która była przedmiotem rękojmi.

Na koniec należy przypomnieć, że żadna ze stron nie przedłożyła warunków gwarancji (...) niemożliwe jest zbadanie tego czy zwrot lub naprawa suszarki nastąpiły w terminach warunków gwarancji czy też choćby w ramach dobrych relacji biznesowych (czyli poza gwarancją). Nie przedłożono również żadnej decyzji (...) w zakresie żądania reklamacyjnego. Stosownie do treści art. 580 § 2 kc gwarant jest obowiązany wykonać swoje obowiązki w terminie określonym w treści oświadczenia gwarancyjnego, a gdy go nie określono - niezwłocznie, ale nie później niż w terminie czternastu dni, licząc od dnia dostarczenia rzeczy przez uprawnionego z gwarancji, oraz dostarczyć mu rzecz na swój koszt do miejsca wskazanego w § 1. Chronologia w okolicznościach sprawy była taka, że w dniu 26 września 2024 roku powód kupił suszarkę, po około dziewięciu miesiącach (około czerwca 2025 roku) suszarka uległa uszkodzeniu (nie działa) i powód żąda od sprzedawcy jej wymiany lub naprawy, a ten odsyła go do (...) Powód rozpoczyna procedurę zgłoszenie gwarancyjnego (niezależnego od rękojmi) w (...), która trwa bardzo długo. Po trzech miesiącach (co wynika z zeznań świadka M.; k. 63) strona powodowa odstępuje od umowy sprzedaży suszarki z dnia 26 września 2024 roku (k.10,13- poprawione oświadczenie o odstąpieniu od umowy). Wywołało to skutek rzeczowy w dacie doręczenia oświadczenia o odstąpieniu. Ewentualne wykonanie roszczeń z gwarancji po pół roku od wysłania suszarki czyli w grudniu 2025 roku nie miało znaczenia, abstrahując od tego, że nie przedłożono żadnej decyzji od gwaranta i warunków gwarancji.

Wobec powyższego, na podstawie art. 560 § 1 k.c. w zw. z art. 6 k.c. w zw.

z art. 494 § 1 k.c., Sąd w pkt I sentencji wyroku, zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.099,00 zł.

Zasadne było również żądanie zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 455 k.c., jeżeli termin spełnienia świadczenia nie wynika z treści zobowiązania, świadczenie powinno zostać spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Stosownie natomiast do art. 481 § 1 k.c. wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego niezależnie od tego, czy poniósł szkodę i niezależnie od przyczyn opóźnienia. Skoro pozwany został wezwany do zwrotu ceny jeszcze przed wszczęciem postępowania, a mimo to świadczenia nie spełnił, to w dacie wniesienia pozwu pozostawał już w opóźnieniu. Żądanie odsetkowe, sformułowane dopiero od tej daty, zasługiwało zatem na uwzględnienie w całości.

W sprawie kosztów orzeczono na podstawie art. 98 w zw. z art. 99 k.p.c. przesądzając o obowiązku zwrotu przez pozwanego, jako przegrywającego

w całości, wydatków poniesionych przez powoda w łącznej wysokości

1.117,00 zł na co składały się: koszty opłaty sądowej od pozwu w kwocie 200,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900,00 zł (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118) oraz kwotę 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Nadto zgodnie z art. 98 § 1

1 k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie

w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

W związku z powyższym Sąd zasądził od kwoty 1.117,00 zł odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sędzia Tadeusz Górka