Przedsiębiorca wpisany do rejestru przywozu paliw złożył zerowe sprawozdania po roku. Sąd obniżył kary do 5 tys. zł

wyroku z dnia 24 lutego 2026 r. w całości

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia 14 lutego 2025 r., znak: (...).(...)

(...), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12b w związku z art. 56 ust. 2, ust. 4, ust. 6 i 6a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, dalej: Pr.en.) oraz w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) i art. 30 ust. 1 Pr.en., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy: (...) S.A., z siedzibą w I., Szwajcaria, o nr identyfikacji podatkowej: (...), w związku z nieprzekazaniem w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d Pr.en., za miesiące od czerwca do września 2023 r. orzekł, że:

1) że Przedsiębiorca nie zachował terminu na przekazanie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu (dalej „sprawozdanie") za miesiące od czerwca do września 2023 r.,

2) za działanie opisane w pkt 1 wymierzył Przedsiębiorcy cztery kary pieniężne, tj.:

a.

10.000,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za nieprzekazanie w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc czerwiec 2023 r. do Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych,

b.

10.000,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za nieprzekazanie w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc lipiec 2023 r. do Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych,

c.

10.000,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za nieprzekazanie w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc sierpień 2023 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki,

d.

10.000,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za nieprzekazanie w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc wrzesień 2023 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

(decyzja Prezesa URE z dnia 14 lutego 2025 r. k. 6-14 akt sąd.)

Od powyższej decyzji odwołanie złożył przedsiębiorca (...) S.A., z siedzibą w I., Szwajcaria (dalej też: powód, skarżący, przedsiębiorca) zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie, jak też o przyznanie przedsiębiorcy kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Odwołujący zarzucił zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów art. 56 ust. 6a w związku z art. 56 ust. 1 pkt 12b, ust. 2, ust. 4, ust. 6 Pr.en. poprzez nałożenie kar pieniężnych w kwocie po 10.000 zł za każde z uzupełnionych przez przedsiębiorcę po terminie sprawozdań za miesiące czerwiec – wrzesień 2023 r., tj. łącznie 40.000 zł, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia ww. kary, albowiem stopień szkodliwości czynu jest znikomy a podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek,

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1 i 4 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i pominięcie okoliczności, iż żaden interes publiczny w istocie nie został naruszony, niezależnie od tego czy i kiedy przedsiębiorca spełnił ciążący na nim obowiązek,

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 107 k.p.a. w związku z art. 30 Pr.en. poprzez nieuwzględnienie w toku zbierania materiału dowodowego oceny działania przedsiębiorcy oraz uzasadniania decyzji- prawdy obiektywnej jaką jest zerowy uszczerbek dla interesu publicznego (w tym statystyki państwowej), co w konsekwencji doprowadziło organ do przekonania, iż należy w niniejszej sprawie wymierzyć jakąkolwiek karę pieniężną, w sytuacji gdy postępowanie należało umorzyć, a także poprzez pominięcie w uzasadnieniu kwestii, iż przedsiębiorca jest nieaktywną spółką prawa zagranicznego, zatem wymogi wobec profesjonalnych uczestników polskiego obrotu gospodarczego nie mogą być do niej przykładane bez uwzględnienia szerszego kontekstu,

4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie go w sytuacji gdy - po wykonaniu zaległego obowiązku i możliwości stwierdzenia zerowego wpływu wystąpienia bądź braku sprawozdań przedsiębiorcy na interes publiczny - postępowanie należało umorzyć.

(odwołanie powoda z dnia 28 lutego 2025 r. k. 18- 30 akt sąd.)

W odpowiedzi na odwołanie pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o:

1. oddalenie odwołania,

2. dopuszczenie dowodu z:

a) kopii pisma powoda z dnia 25 sierpnia 2023 r. – wniosku o wykreślenie z rejestru podmiotów przywożących,

b) kopii decyzji Prezesa URE z dnia 27 września 2023 r. znak (...).(...)

(...)

3. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

(odpowiedź Prezesa URE na odwołanie z dnia 15 października 2025 r. k. 59- 79 akt sąd.)

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

Przedsiębiorca – (...) S.A. z siedzibą w I., Szwajcaria został wpisany do rejestru podmiotów przywożących prowadzonego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia 7 lutego 2017 r., pod numerem (...) i figurował w tym rejestrze do dnia 27 września 2023 r.

(dowód: decyzja Prezesa URE o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru podmiotów przywożących – kopia k. 69, oryginał k. 151 i n. akt adm.)

Przedsiębiorca nie przekazał sprawozdań o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych za miesiące czerwiec i lipiec 2023 r. do Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych oraz za miesiące sierpień i wrzesień 2023 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, w terminie 20 dni od dnia zakończenia każdego z miesięcy którego dotyczyły sprawozdania.

(okoliczności niesporne)

Począwszy od około 20 lipca 2023 r. pełnomocnik przedsiębiorcy nieskutecznie próbował założyć konto na portalu Platforma (...) umożliwiające następnie przesyłanie sprawozdań o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych do Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych.

(okoliczności niesporne)

Pismem z 25 sierpnia 2023 r. przedsiębiorca wniósł do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o wykreślenie (...) S.A. z rejestru podmiotów przywożących ze względu na zaprzestanie z dniem 1 września 2023 r. wykonywania działalności polegającej na przywozie paliw ciekłych.

(dowód: pismo z dnia 25 sierpnia 2023 r. z załącznikami k. 71- 75 akt sąd.)

Decyzją z 27 września 2023 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki postanowił wykreślić (...) S.A. z siedzibą w I., Szwajcaria z rejestru podmiotów przywożących.

(dowód: decyzja Prezesa URE z 27 września 2023 r. k. 69 akt sąd.)

W dniu 12 czerwca 2024 r. pełnomocnik przedsiębiorcy za pośrednictwem portalu Platforma (...) przekazał zaległe sprawozdania „zerowe” za miesiące od czerwca do września 2023 r. oraz przesłał je Prezesowi URE. Przekazanie sprawozdań po terminie było związane z tym, że przedsiębiorca zaprzestał działalności w Polsce, nie miał personelu zatrudnionego w Polsce ani miejsca działalności, co było utrudnieniem technicznym i administracyjnym w uzyskaniu dostępu do nowych funkcjonalności platformy paliwowej dla podmiotu tylko zagranicznego.

(dowód: pismo z 12 czerwca 2024 r. wraz z załącznikami i poświadczeniami, w tym sprawozdaniami k. 42- 64 akt adm.)

Pismem z dnia 12 marca 2024 r., przedsiębiorca został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia mu kary pieniężnej w związku z nieprzekazaniem w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d ust. 1 Pr.en., za miesiące od czerwca do września 2023 r. Jednocześnie Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wezwał przedsiębiorcę, w terminie 14 dni liczonych od dnia otrzymania pisma do: złożenia wyjaśnień, z rozróżnieniem na poszczególne miesiące sprawozdawcze, na temat przyczyn nieprzekazywania w terminie sprawozdań za miesiące od czerwca do września 2023 r. oraz do przekazania za pośrednictwem portalu Platforma (...) zaległych sprawozdań za miesiące od czerwca do września 2023 r.

(dowód: zawiadomienie o wszczęciu postępowania k. 1- 2 akt adm., z.p.o. k. 3 akt adm.)

W dniu 29 marca 2024 r. na adres skrzynki (...) Urzędu wpłynęło pismo pełnomocnika przedsiębiorcy – radcy prawnego F. F., z dnia 29 marca 2024 r., którym wystąpił z wnioskiem o prolongatę terminu o 60 dni na złożenie wyjaśnień z uwagi na to, że:

„1. adresat - spółka - jest podmiotem zagranicznym, który nie posiada w Polsce przedstawicielstwa ani oddziału, a obieg korespondencji w obcym języku uniemożliwił do tej pory merytoryczne zajęcie się tematem,

2. adresat wedle mojej wiedzy od dłuższego czasu nie dokonuje już wwozu / wewnątrzwspólnotowej dostawy jakichkolwiek towarów, w tym objętych obowiązkiem koncesyjnym, na terytorium RP,

3. z uwagi na pkt. 1 i 2, spółka nie ma możliwości technicznych logowania się i składania oświadczeń na platformach elektronicznych w Polsce, takich jak (...) czy Platforma (...), co znacznie utrudnia jej dokonanie najprostszych czynności, jak chociażby wyrejestrowania czy złożenia deklaracji zerowych,

4. wedle mojej wiedzy spółka została wyrejestrowana w Polsce z wszelkich ewidencji, gdzie figurowała jeszcze do połowy 2023 roku, niemniej sprawa wymaga wyjaśnienia, bo jak widać - tut. Organ nadal ma ją w swoim rejestrze”.

Do pisma pełnomocnik załączył: pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej, dokument weryfikacji podpisów elektronicznych, wypis z szwajcarskiego rejestru przedsiębiorców dotyczący przedsiębiorcy.

(dowód: pismo z 29 marca 2024 r. wraz z załącznikami i poświadczeniami k. 4- 14 akt adm.)

W dniu 2 kwietnia 2024 r. na adres skrzynki (...) Urzędu wpłynęło pismo pełnomocnika przedsiębiorcy, przy którym przesłał „(…) tłumaczenie poświadczone wypisu z rejestru przedsiębiorcy (spółki (...)) na język polski” oraz ponownie wniósł o „(…) udzielenie możliwie jak najdłuższego terminu na złożenie wyjaśnień, w tym ew. dosłanie brakujących formularzy”.

(dowód: pismo z 29 marca 2024 r. wraz z załącznikami i poświadczeniami k. 15- 24 akt adm.)

Pismem z dnia 10 kwietnia 2024 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki przychylił się do wniosku pełnomocnika przedsiębiorcy i wyznaczył nowy termin nadesłania wyjaśnień do dnia 27 maja 2024 r. Jednocześnie, z uwagi na stanowisko pełnomocnika przedsiębiorcy wyrażone w piśmie z dnia 29 marca 2024 r., Prezes Urzędu Regulacji Energetyki odwołując się do przepisów ustawy – Prawo energetyczne wyjaśnił pełnomocnikowi, iż z tytułu figurowania w rejestrze podmiotów przywożących w okresie od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia 27 września 2023 r., przedsiębiorca był obciążony obowiązkiem sprawozdawczym, o którym mowa w art. 43d Pr.en.

(dowód: pismo Prezesa URE z 10 kwietnia 2024 r. k. 25- 26 akt adm.)

W dniu 24 maja 2024 r. na adres skrzynki (...) Urzędu wpłynęło pismo pełnomocnika przedsiębiorcy z dnia 23 maja 2024 r., w treści, którego wskazał, iż „Spółka upoważniła przedstawiciela firmy (...) sp. z o.o., panią W. W., do dokonania zgłoszenia podmiotu na Platformie (...) oraz dalszych czynności na tej platformie (…)”, gdzie „(…) mimo upływu wielu miesięcy RARS nie udzielił wskazanej (…) osobie dostępów do Platformy (...)”. Dalej pełnomocnik argumentował, iż „(…) spółka bez swojej winy, a jedynie na skutek opieszałości RARS lub problemów z dostarczeniem korespondencji - nie otrzymała dotąd dostępu do Platformy (...), za pośrednictwem której mogłaby m.in. złożyć brakujące puste deklaracje przywozowe dla URE, za miesiące VI-IX 2023 roku”. Na koniec pisma pełnomocnik wniósł, o „(…) o wydłużenie terminu na dokonanie brakujących zgłoszeń (…)”, ponieważ „Wymaga to bowiem nie tylko upoważnienia nowej osoby, na nowo, ale też złożenia analogicznych formularzy w RARS i otrzymania dostępu do Platformy (...).” Jednocześnie pełnomocnik zadeklarował, że „(…) spółka podjęła już działania w tym kierunku.” Do pisma dołączono: skan temporalnego pełnomocnictwa dla W. W., upoważaniającego ją do działania w imieniu przedsiębiorcy w okresie od dnia 7 listopada 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r., które wpłynęło do Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (dalej: „RARS”) w dniu 15 grudnia 2023 r. oraz skan oświadczenia wyżej wymienionej z dnia 23 maja 2024 r. z treści którego wynika, iż pomimo złożenia do RARS pełnomocnictwa w dniu 15 grudnia 2023 r., nie otrzymała dostępu do Portalu.

(dowód: pismo z 23 maja 2024 r. wraz z załącznikami i poświadczeniami k. 30- 37 akt adm.)

Pismem z dnia 3 czerwca 2024 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki po raz ostatni wezwał przedsiębiorcę do przekazania zaległych sprawozdań za miesiące od czerwca do września 2023 r., w terminie 7 dni licznych od dnia otrzymania wezwania. Jednocześnie poinformował, iż równocześnie z rzeczonym pismem wystąpi do Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych z wnioskiem o przekazanie: kopii wszystkich dokumentów złożonych przez przedsiębiorcę, w związku z wystąpieniem z wnioskiem o założenie konta na portalu Platforma (...), w tym: datę złożenia wniosku o założenie konta, datę jego założenia, termin w jakim przedsiębiorca miał możliwość zalogowania się do systemu Platforma (...), zakres umocowania dla poszczególnych jego pracowników, informacji czy przedsiębiorca kontaktował się w sprawie braku konta, bądź braku możliwości zalogowania, ewentualnej kopii zarejestrowanej rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z pracownikiem Infolinii Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych.

(dowód: pismo Prezesa URE z 3 czerwca 2024 r. k. 38 akt adm.)

Pismem z dnia 3 czerwca 2024 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, wystąpił z wnioskiem do Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych we wskazanym wyżej zakresie.

(dowód: pismo Prezesa URE z 3 czerwca 2024 r. k. 40 akt adm.)

W dniu 12 czerwca 2024 r. pełnomocnik przedsiębiorcy za pośrednictwem portalu Platforma (...) przekazał zaległe sprawozdania za miesiące od czerwca do września 2023r. Nadto w dniu 12 czerwca 2024 r. na adres skrzynki (...) organu wpłynęło pismo pełnomocnika przedsiębiorcy, którym poinformował o powyższym, na koniec którego wskazał: „Mam nadzieję, że wypełnienie obowiązku pozwoli umorzyć niniejsze postępowanie.” Do pisma dołączono wydruki przekazanych sprawozdań wraz z urzędowymi potwierdzeniami odbioru.

(dowód: pismo z 12 czerwca 2024 r. wraz z załącznikami i poświadczeniami, w tym sprawozdaniami k. 42- 64 akt adm.)

W dniu 20 czerwca 2024 r. na adres skrzynki (...) URE wpłynęło pismo RARS z dnia 19 czerwca 2024 r., znak: (...)

(...), przy którym przekazano korespondencję e-mail infolinii Portalu prowadzoną z pełnomocnikiem przedsiębiorcy – (...) Sp. z o.o. oraz informację o utworzeniu przedsiębiorcy konta użytkowania na Portalu, dla pełnomocnika radcy prawnego F. F.. Nadto, w tym samym dniu na adres poczty elektronicznej organu RARS przesłał nagrania rozmów telefonicznych z infolinii Platformy z dni: 31 lipca 2023r., 2 sierpnia 2023 r., 27 września 2023 r., 16 października 2023 r., 10 czerwca 2024 r., skany dokumentów. tj.: zakres umocowania dla pełnomocnika w Platformie (...) dla W. W. z dnia 7 listopada 2023 r. wraz pełnomocnictwem i klauzulą informacyjną RARS (data wpływu do RARS: 15 grudnia 2023 r.), wypis z szwajcarskiego rejestru przedsiębiorców dotyczący przedsiębiorcy wraz z tłumaczeniem, pełnomocnictwo dla radcy prawnego F. F. wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej, pismo Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 10 kwietnia 2024 r., znak: (...).(...)

(...), pismo Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 13 maja 2024 r., znak: (...).(...)

(...), wniosek radcy prawnego F. F. z dnia 7 czerwca 2024 r. o założenie konta użytkowania na Portalu wraz Urzędowym Poświadczeniem z dnia 7 czerwca 2024 r., pismo radcy prawnego z dnia 7 czerwca 2024 r., zakres umocowania dla pełnomocnika w Platformie (...) dla radcy prawnego F. F., datowany na dzień 27 marca 2024 r. wraz pełnomocnictwem i klauzulą informacyjną RARS.

(dowód: pismo RARS z załącznikami k. 65- 91 akt adm.)

Z uwagi na to, iż według URE, RARS przy rzeczonym piśmie nie przekazał wszystkich wniosków przedsiębiorcy o złożenie konta na Portalu, pismem z dnia 16 lipca 2024 r., Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wystąpił z wnioskiem do Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych o przekazanie rzeczonych wniosków wraz z wszelką korespondencją, w tym z wiadomościami e-mail, kierowaną do pełnomocników przedsiębiorcy w związku z procesem zakładania konta na Portalu.

(dowód: pismo Prezesa URE z 16 lipca 2024 r. k. 94 akt adm.)

W dniu 31 lipca 2024 r. na adres skrzynki (...) Urzędu wpłynęło pismo RARS z dnia 30 lipca 2024 r., w którym poinformowano, że cała korespondencja prowadzona pomiędzy RARS a pełnomocnikami przedsiębiorcy została przekazana do Urzędu Regulacji Energetyki za pismem z dnia 19 czerwca 2024 r., znak (...), za pośrednictwem platformy (...).

(dowód: pismo RARS z 30 lipca 2024 r. z pismem przewodnim i poświadczeniami k. 96 akt adm.)

Z uwagi na powyższe, pismem z dnia 2 sierpnia 2024 r., Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wezwał przedsiębiorcę do nadesłania w terminie 14 dni liczonych od dnia otrzymania pisma, wszelkiej korespondencji kierowanej przez przedsiębiorcę oraz jego pełnomocników (w szczególności przez osoby działające w ramach podmiotu: (...) Sp. z o.o., z siedzibą w T., posiadającego numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...)) do Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych w sprawie założenia konta użytkownika na portalu Platforma (...) oraz wszelkiej korespondencji adresowanej na przedsiębiorcę lub jego pełnomocników, nadesłaną przez Rządową Agencję Rezerw Strategicznych związaną z wyżej wymiennym procesem.

(dowód: wezwanie Prezesa URE z 2 sierpnia 2024 r. k. 102 akt adm.)

W dniu 3 września 2024 r. na adres skrzynki (...) Urzędu wpłynęło pismo pełnomocnika przedsiębiorcy, w treści, którego wskazał, iż we wcześniejszej korespondencji przedstawił „(…) oświadczenie podmiotu (...) sp. z o.o. z/s w T. oraz kopię wniosku dostępowego z prezentatą RARS z ub. roku.”, oraz, że „Nie dysponuję inną korespondencją ze wspomnianą instytucją w tej sprawie.”

(dowód: pismo z 3 września 2024 r. wraz z poświadczeniami, k. 104- 107 akt adm.)

Pismem z dnia 16 września 2024 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zawiadomił przedsiębiorcę o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie wymierzenia mu kary pieniężnej, a także o tym, co składa się na zebrany materiał dowodowy oraz poinformował o możliwości złożenia w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania zawiadomienia, ewentualnych dodatkowych uwag i wyjaśnień do zgormadzonego materiału dowodowego.

(dowód: zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego k. 108 akt adm.)

W odpowiedzi na powyższe pismo, w dniu 26 września 2024 r. na adres skrzynki (...) Urzędu wpłynęło pismo pełnomocnika przedsiębiorcy, w którym poinformował, iż „W zawiadomieniu o zakończeniu postępowania dowodowego mowa jest o piśmie pełnomocnika przedsiębiorcy z dnia 23 maja 2024 r., nie ma zaś wzmianki o piśmie z 12 czerwca 2024 r.” Z uwagi na to, iż pismo z dnia 12 czerwca 2024 r., „(…) zawiera dowody wypełnienia obowiązku złożenia zerowych deklaracji.”, pełnomocnik przedsiębiorcy w załączeniu ponownie przekazał w formacie .pdf pisma z dnia 23 maja 2024 r. oraz 12 czerwca 2024 r. Nadto załączono również zrzut ekranu zawierający widok modułu „Sprawozdania i informacje” z Portalu potwierdzający przekazanie zaległych sprawozdań.

(dowód: pismo z 26 września 2024 r. wraz z załącznikami i poświadczeniami, k. 110- 120 akt adm.)

Z uwagi na to, iż ponowna analiza zgromadzonego materiału dowodowego przez URE wykazała, iż zachodzi konieczność włączenia do materiału dowodowego dalszych dowodów, podjęto zakończone postępowanie dowodowe i poinformowano przedsiębiorcę o włączeniu powyższego materiału do akt postępowania.

(dowód: postanowienie Prezesa URE z 9 października 2024 r. k. 121- 123 akt adm., włączony materiał dowodowy k. 125- 132 akt adm.)

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2024 r., znak: (...).(...)

(...) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki sprostował omyłki pisarskie w postanowieniu z dnia 9 października 2024 r., znak: (...).(...)

(...).

(dowód: postanowienie Prezesa URE z 6 listopada 2024 r. k. 142- 143 akt adm.)

Pismem z dnia 29 listopada 2025 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zawiadomił przedsiębiorcę o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, a także o tym, co składa się na zebrany materiał dowodowy oraz poinformował o możliwości złożenia w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania zawiadomienia, ewentualnych dodatkowych uwag i wyjaśnień do zgormadzonego materiału dowodowego.

(dowód: zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego k. 147 akt adm.)

W dniu 14 lutego 2025 r. Prezes URE wydał zaskarżoną decyzję.

(dowód; decyzja k. 151- 159 akt adm.)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu sądowym, które nie były przez żadną ze stron niniejszego postępowania kwestionowane, jak też w ocenie Sądu nie budziły wątpliwości. Sąd stosownie do treści art. 233 § 1 k.p.c. dokonując ich oceny w ramach swobodnej oceny dowodów uznał je za wiarygodne i przydatne do ustalenia stanu faktycznego. Sąd dokonał ustaleń faktycznych również w oparciu o niekwestionowane twierdzenia stron.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje.

Odwołanie okazało się częściowo zasadne i skutkowało koniecznością zmiany zaskarżonej decyzji.

Wstępnie należy sprecyzować, że podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 56 ust. 1 pkt 12b w zw. z art. 56 ust. 2, ust. 3, ust. 6 i 6a oraz art. 30 ust. 1 Pr.en.

Zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 pkt 12b Pr.en., karze pieniężnej podlega ten kto nie przekazuje w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d Pr.en.

Z kolei zgodnie z art. 43d Pr.en., przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych lub koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą, a także podmiot przywożący stosownie do swojej działalności przekazuje Prezesowi URE, Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz ministrowi właściwemu do spraw energii miesięczne sprawozdanie o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu - w terminie 20 dni od dnia zakończenia miesiąca, którego dotyczy sprawozdanie.

W myśl natomiast art. 75 ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1495, ze zm.) nie wszczyna się postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niezłożenie w terminie, do organów innych niż Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, sprawozdań, o których mowa w art. 4ba ust. 4 lub art. 43d ust 1 Pr.en.

Jak wynika z dokumentów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych w sprawie, to cztery (4) sprawozdania w 2023 r., których zaniechano złożenia w ww. terminie, ostatecznie przedsiębiorca wysłał do Prezesa URE w dniu 12 czerwca 2024 r., a więc po wszczęciu postępowania o wymierzenie kary pieniężnej zawiadomieniem z dnia 12 marca 2024 r. Powyższe oznacza, że powód przekazał organowi sprawozdanie za miesiące objęte postępowaniem tj. za czerwiec-wrzesień 2023 r. prawie rok i mniej po upływie terminu na przekazanie każdego z tych sprawozdań. We wszystkich tych przypadkach powód dopuścił się więc przekroczenia terminu ale też podjął właściwe działania na skutek interwencji organu, nie negując tych działań.

Szczegółowy wykaz paliw ciekłych, objętych obowiązkiem koncesyjnym oraz których przywóz wymaga wpisu do rejestru podmiotów przywożących określa rozporządzenie Ministra Aktywów Państwowych z dnia 27 listopada 2019 r.

w sprawie szczegółowego wykazu paliw ciekłych, których wytwarzanie, magazynowanie lub przeładunek, przesyłanie lub dystrybucja, obrót, w tym obrót z zagranicą, wymaga koncesji oraz których przywóz wymaga wpisu do rejestru podmiotów przywożących (Dz.U. 2019 r., poz. 2332).

Należy stwierdzić, że szczegółowy wykaz paliw ciekłych, objętych obowiązkiem koncesyjnym oraz których przywóz wymaga wpisu do rejestru podmiotów przywożących określało uchylone już rozporządzenie Ministra Energii z dnia 15 grudnia 2016 r.

w sprawie szczegółowego wykazu paliw ciekłych, których wytwarzanie, magazynowanie lub przeładunek, przesyłanie lub dystrybucja, obrót, w tym obrót z zagranicą, wymaga koncesji oraz których przywóz wymaga wpisu do rejestru podmiotów przywożących (Dz.U. 2016 r., poz. 2039). Aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Aktywów Państwowych z dnia 27 listopada 2019 r.

w sprawie szczegółowego wykazu paliw ciekłych, których wytwarzanie, magazynowanie lub przeładunek, przesyłanie lub dystrybucja, obrót, w tym obrót z zagranicą, wymaga koncesji oraz których przywóz wymaga wpisu do rejestru podmiotów przywożących (Dz.U. 2019 r., poz. 2332) zostało zmienione rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 7 sierpnia 2020 r. zmieniającym rozporządzenie

w sprawie szczegółowego wykazu paliw ciekłych, których wytwarzanie, magazynowanie lub przeładunek, przesyłanie lub dystrybucja, obrót, w tym obrót z zagranicą, wymaga koncesji oraz których przywóz wymaga wpisu do rejestru podmiotów przywożących (Dz.U. 2020 r., poz. 1431).

Odnosząc się do zakresu zaskarżenia decyzji, co dalej determinuje zakres orzekania, to jakkolwiek treść odwołania wskazuje, że co do zasady decyzja z dnia 14 lutego 2025 r. zaskarżona została w całości, to jednakże wskazano jasno żądanie uchylenia decyzji w zakresie kary rozumianej w całości i umorzenie postępowania w związku z realizacją obowiązku i zdaniem powoda brakiem naruszenia jakiegokolwiek interesu publicznego, gdy podmiot złożył zaległe sprawozdania „zerowe”.

Powodowa spółka nie kwestionowała zatem rozstrzygnięcia Prezesa URE, zawartego na wstępie zaskarżonej decyzji, tj. w zakresie, w jakim stwierdzono dopuszczenie się przez powoda deliktu administracyjnego. Najdalej idący zarzut odwołania odnosił się do naruszenia prawa materialnego tj. art. 56 ust. 6a Pr.en. poprzez jego niezastosowanie będące skutkiem niewłaściwej oceny przesłanek odstąpienia od nałożenia karty pieniężnej, w szczególności w kontekście tego, że podmiot zaprzestał naruszenia.

Zdaniem skarżącego w sprawie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w całości za ww. delikty (rozwiniecie zarzutu 1. odwołania) Przed odniesieniem przywołanego zarzutu do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego pokrótce wyjaśnić należy zasady stosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, a także jej cel i zakres kontroli sądowej. Sąd bowiem miał na uwadze treść uzasadnienia odwołania, w którym powołuje się argumentację przemawiającą za odstąpieniem od nałożenia kary.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że odstąpienie od wymierzenia kary stanowi wyraz tzw. uznania administracyjnego, rozumianego jako uprawnienie organu do wyboru konsekwencji prawnej. Uznanie to stanowi zatem sferę dyskrecjonalności, w ramach której organ władzy publicznej ma swobodę wyboru skutku prawnego, jaki w konkretnej sprawie będzie wiązał się z zaistnieniem danych okoliczności. Co istotne Prezes Urzędu nie ma obowiązku skorzystania z odstąpienia od wymierzenia kary, nawet wówczas gdy spełnione są przesłanki określone w przywołanym przepisie art. 56 ust.6a Pr.en. Wynika to z wykładni literalnej normy, która wskazuje, że prezes urzędu jedynie „może” odstąpić od wymierzenia kary pieniężnej. Nie jest to więc tzw. decyzja związana, do której wydania obligują obowiązujące przepisy prawa (

por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt I NSK 95/18, opubl. system Legalis, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 09 grudnia 2021 r. sygn. akt VII AGa 1040/20, z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt VIIAGa 763/18, z dnia 07 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 974/15).

Pozostawienie oceny spełnienia przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej organowi regulacyjnemu, nie oznacza jednak, że ocena zasadności i legalności skorzystania z tej instytucji wyłączona jest spod kompetencji sądu (

zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt III SK 47/13, z dnia 06 lutego 2018 r. sygn. akt III SK 7/17). Należy jednak mieć tu na uwadze, że celem ustawodawcy umieszczającego decyzję w sferze uznania administracyjnego jest poszerzenie władzy organu, a w konsekwencji kontrola sądowa w tym wypadku nie może sięgać głęboko, gdyż w innym wypadku instytucja uznania administracyjnego stałaby się iluzoryczna. Jak szeroko uzasadnił to Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. akt I NSK 95/18 (

op.cit), należy tu pamiętać że to Prezes Urzędu kształtuje politykę wymiaru kar wobec przedsiębiorców popełniających delikty administracyjne. Dlatego przepis art. 56 ust. 6a

ustawy należy interpretować z uwzględnieniem zasady sprawności i rzetelności działania instytucji publicznych, a także zasad równowagi i podziału władzy. Dlatego też interwencja sądu w treść decyzji organu regulacyjnego powinna następować dopiero wtedy, gdy nosi ona znamiona dowolności tj. opiera się na arbitralnych przesłankach, zawiera zdawkowe i ogólnikowe uzasadnienie, odwołuje się do nieudowodnionych informacji itp. Dla takiej ingerencji konieczne jest zatem nie tylko wykazanie, że zachodzą przesłanki spełnione w omawianym przepisie, ale również że organ przekroczył zasady uznania administracyjnego. Szerzej ujmując oznacza to, że Sąd rozpoznający odwołanie od decyzji organu, co prawda jest władny zmienić tę decyzję, jakkolwiek ku temu konieczne jest wykazanie, że podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek, stopień społecznej szkodliwości czynu jest znikomy, a nadto że pozwany organ przekroczył zasady uznania administracyjnego. Należy przy tym pamiętać, że omawiana instytucja stanowi wyjątek, który powinien być stosowany jedynie wówczas, gdy nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej na jakimkolwiek poziomie z podstawowymi funkcjami kary, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia.

Odnosząc się do podstaw odstąpienia od wymierzenia kary, zgodnie z treścią art. 56 ust 6a Pr.en. pierwszymi, mogącymi występować alternatywnie przesłankami, jest zaprzestanie naruszania prawa lub realizacja obowiązku przez adresata kary.

W przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy odwołujący nie wykonał w terminie obowiązków sprawozdawczych wyjaśnić należy, że na gruncie drugiej z wymienionych podstaw odstąpienia od wymierzenia kary, tj. realizacji obowiązku, odróżnić należy pojęcie niedopełnienia obowiązku jako przesłanki ogólnej do nałożenia kary pieniężnej, od niewłaściwej realizacji obowiązków ustawowych, co wiążę się m.in. z nieterminowym lub niepełnym ich wykonaniem.

Samo niedopełnienie obowiązków ustawowych uruchamia postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej i obliguje prezesa urzędu do jej nałożenia, natomiast późniejsze zrealizowanie tych obowiązków stanowi uprawnienie do odstąpienia od wymierzenia kary, którą w innym przypadku organ byłby obowiązany nałożyć (

zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt III SK 47/13, sygn. akt III SK 47/13, z dnia 06 lutego 2018 r. sygn. akt III SK 7/17, Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 842/15, z dnia 07 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 974/15).

W niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze dobrowolne zrealizowanie obowiązku (po terminie) już po wszczęciu przedmiotowego postępowania, jednak w sprawie nie została spełniona także druga z przesłanek umożliwiająca odstąpienie od wymierzenia kary. Należy również podkreślić, że powód nie wykazywał spełnienia żadnej z przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary w rozumieniu powołanych regulacji i kognicji organu oraz SOKiK.

Sąd miał na uwadze istotny fakt, że powód złożył sprawozdania zerowe i zaprzestał działalności związanej właśnie z obowiązkiem sprawozdawczym, co z kolei było podstawą do złożenia wniosku z dnia 25 sierpnia 2023 r. (k. 71) o wykreślenie z rejestru podmiotów przywożących i wykreślenia powoda z rejestru podmiotów przywożących przez Prezesa URE decyzją z 27 września 2023 r. (k. 69). Zdarzenie to – wykreślenie z ww. rejestru – miało miejsce długo przed wszczęciem tego postępowania dotyczącego realizacji obowiązków sprawozdawczych (wstecznie) i w efekcie nałożenia kary, co do którego uprzednio i z tych samych powodów zakończono postępowanie o wykreślenie z urzędu z rejestru podmiotów przywożących.

Powód natomiast zaprzestał składania sprawozdań wcześniej niż wniosek o wykreślenie, bo od czerwca do września 2023 r. a wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło zawiadomieniem o jego wszczęciu w dniu 12 marca 2024 r. Z kolei powód zrealizował obowiązek złożenia sprawozdań za czerwiec-wrzesień 2023 r. dopiero po tym wszczęciu, bo w dniu 12 czerwca 2024 r. Należy jednak dodatkowo wskazać, że powód wówczas miał świadomość, że wszczęte zostało postępowanie o wykreślenie go z rejestru podmiotów przywożących z powodu zaprzestania z dniem 1 września 2023 r. wykonywania działalności polegającej na przywozie paliw ciekłych, a we wrześniu 2023 r. powód został z tego rejestru wykreślony. Co prawda, nie zmienia to faktu, że w okresie objętym przedmiotowym postępowaniem powód był nadal zobowiązany do składania sprawozdań, choćby zerowych, ponieważ dopiero we wrześniu 2023 r. został wykreślony z rejestru podmiotów przywożących. Jednakowoż okoliczność wykreślenia i nałożenia kar za różne delikty ale z tych samych powodów powinna z racji proporcjonalności mieć znaczenie choćby dla wysokości kary, jeśli nie dla odstąpienia, jak już wyjaśniono. Natomiast, bez wątpienia sprawozdania za czerwiec, lipiec i sierpień 2023 r. były zerowe więc nie sposób uznać racji pozwanego, że działalność związana z przywozem paliw ciekłych została zakończona dopiero z dniem 1 września 2023 r. Informacja taka, ujęta we wniosku o wykreślenie z rejestru podmiotów przywożących była wyłącznie w celu wskazania daty na potrzeby danych w rejestrze.

Kolejną, konieczną, przesłanką odstąpienia od wymierzenia kary jest znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu. Przesłanka ta nawiązuje do dyrektywy wymiaru kary w koncepcji prawa karnego, dlatego też powszechnie przyjmuje się, że przy jej interpretacji konieczne jest odwołanie się do sposobu weryfikacji stopnia szkodliwości czynu wypracowanego na gruncie art. 115 k.k. Oznacza to konieczność odniesienia się do rodzaju i charakteru naruszonego dobra, rozmiaru wyrządzonej szkody, sposobu i okoliczności popełnienia czynu, wagi naruszonych obowiązków, postaci zamiaru, motywacji sprawcy oraz rodzaju naruszonych reguł ostrożności i stopnia ich naruszenia. Wszystkie te kryteria powinny zostać uwzględnione, albowiem konieczna jest ocena całościowa, odnosząca się do całokształtu okoliczności sprawy. Niemniej jednak w orzecznictwie wskazuje się, że jednym z podstawowych czynników mających istotne znaczenie dla dokonania właściwej oceny czynu sprawcy jest rodzaj i charakter naruszonego dobra chronionego prawem (

zob. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 09 grudnia 2021 r. sygn. akt VII AGa 1040/20, z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt VIIAGa 763/18, z dnia 07 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 974/15). Powszechnie także przyjmuje się, że przy ocenie przesłanki znikomej szkodliwości społecznej czynu Prezes Urzędu dysponuje pewnym luzem decyzyjnym, a dalej nawet w przypadku stwierdzenia jej ziszczenia się, uznaniem administracyjnym przy wyborze wariantu rozstrzygnięcia tj. nałożenia kary lub odstąpienia od jej wymierzenia.

Przechodząc do stanu faktycznego sprawy, to odwołujący zarzucając Prezesowi Urzędu naruszenie art. 56 ust. 6a Pr.en. powołał się na okoliczności, iż dobrowolnie złożył sprawozdania za okresy wsteczne oraz że nie miał świadomości co do obowiązków sprawozdawczych wynikających z art. 43d Pr.en. w okresie zaniechania składania sprawozdań, co jest szczególnie uzasadnione w sytuacji gdy stosownie do art. 32d ust. 3 Pr.en. Prezes URE, w drodze decyzji wykreśla z rejestru podmiot przywożący, który w okresie kolejnych 6 miesięcy nie dokonał przywozu paliw ciekłych lub zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 32b ust. 1, lub w przypadku naruszenia przez podmiot przywożący obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 43d ust. 1 przez 6 kolejnych następujących po sobie okresów sprawozdawczych.

Jak sam wskazał powód miał poważne problemy w związku z realizacją opisanych obowiązków sprawozdawczych przez podmiot zagraniczny, który zaprzestał działalności w Polsce, a brak tej działalności wynika z samych „zerowych” sprawozdań ostatecznie złożonych.

Wobec tego w pierwszej kolejności wskazać należy, że przy weryfikacji stopnia społecznej szkodliwości czynu (w tym przy odwołaniu się do oceny wypracowanej na gruncie prawa karnego), w ogóle nie uwzględnia się okoliczności, które pojawiły się po popełnieniu czynu. Nie mieszczą się one w omawianej regulacji (

zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w z dnia 07 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 974/15 wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt III SK 47/13, opubl. OSNP 2016/8/112). Złożenie zaległych sprawozdań do Prezesa Urzędu jest więc rozpatrywane tylko w omówionym już wyżej zakresie „zrealizowania obowiązku” (art. 56 ust. 6a

ustawy in fine).

Sąd miał na względzie fakt zerowej ilości przywożonych paliw ciekłych przez przedsiębiorcę. Niemniej jednak opisane naruszenie prawa, którego dopuścił się powód, który był wpisany do rejestru podmiotów przywożących w okresie objętym tym postępowaniem (jakkolwiek w czasie, gdy był już wykreślony), musi prowadzić do wniosku, że zarzucany czyn miał większą niż znikomą szkodliwość.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że powód podlegał obowiązkowi wynikającemu z art. 43d ust. 1 Pr.en. W okresie objętym obowiązkiem sprawozdawczym powód był bowiem podmiotem przywożącym, o jakim mowa w art. 3 pkt 12c Pr.en, ponieważ formalnie był wpisany do rejestru podmiotów przywożących, choć nie dokonywał przywozu paliw ciekłych, jednakże miał świadomość a w zasadzie powinien mieć, że sprawozdania zerowe należy składać. Pomimo, że powód nie sprowadzał paliw ciekłych, ale w dalszym ciągu podlegał obowiązkowi wynikającemu z art. 43d ust. 1 Pr.en. Nawet dłuższe niewykonywanie przywozu paliw przez taki podmiot nie wyłącza potrzeby składania organowi regulacyjnemu sprawozdań, zwłaszcza, że w myśl art. 32d ust. 3 Pe. Prezes URE, w drodze decyzji, wykreśla z rejestru podmiot przywożący, który dopiero w okresie kolejnych 6 miesięcy nie dokonał przywozu paliw ciekłych, a może to uczynić kierując się składanymi przez przedsiębiorcę, na podstawie art. 43d ust. 1 Pr.en., sprawozdaniami wskazującymi na zerowe wartości przywiezionych paliw ciekłych. Przedmiotowe zapatrywanie, iż przedsiębiorca wpisany do rejestru podmiotów przywożących powinien wypełniać obowiązek raportowania nawet jeśli nie sprowadza paliw ciekłych, ma oparcie w bogatym orzecznictwie SOKiK i Sądu wyższej instancji.

Wobec bezspornego nieprzekazania przez powoda w ustawowym terminie sprawozdań, o których mowa w art. 43d Pr.en. za okres od czerwca 2023 r. do września 2023 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki zastosowanie znalazł zatem art. 56 ust. 1 pkt 12b Pr.en.

Powyższe przemawia zdaniem Sądu za uznaniem, że Prezes Urzędu słusznie stwierdził, że okoliczności sprawy nie dawały podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, a już na pewno niezasadne byłoby przyjęcie, że doszło do naruszenia granic uznania administracyjnego. Natomiast jeszcze raz przypomnieć należy, że tylko w takim przypadku Sąd byłby uprawniony ingerować w treść wydanej decyzji – poprzez zmianę decyzji i odstąpienie od wymierzenia kary w całości.

Należy w tym miejscu wskazać, że art. 56 ust. 6 Pr.en. zawiera ogólną dyrektywę, wskazującą, że ustalając wysokość kary pieniężnej, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego możliwości finansowe.

Miarkowanie kary w oparciu o powyższe kryteria możliwe jest jednak tylko w przypadkach, w których wysokość kary pieniężnej pozostawiona została przez ustawodawcę uznaniu administracyjnemu (np. art. 56 ust. 2g Pr.en.). Chodzi tu zatem o sytuację, w której ustawodawca określił górną lub dolną granicę wysokości kary (

por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt III SK 47/13, opubl. OSNP 2016/8/112). Natomiast kara za naruszenie obowiązku określonego w art. 43d

ustawy określona została w sposób sztywny. W myśl art. 56 ust. 2h pkt 4 Pr.en. kara ta wynosi 10.000 zł. Oznacza to, że Prezes URE nie ma możliwości miarkowania tej kary skoro została ona

expressis verbis wyrażona w ustawie. Stwierdzając niedopełnienie przez przedsiębiorcę obowiązku sprawozdawczego, Prezes Urzędu jest zatem zobowiązany do nałożenia na dany podmiot kary pieniężnej w stałej wysokości określonej na kwotę 10.000 zł. Dla wymierzenia kary nie ma więc znaczenia ocena stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, dotychczasowego zachowania powoda, czy jego możliwości finansowych.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 12 b) Pr.en., karze pieniężnej podlega ten, kto nie przekazuje w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d. Na podstawie art. 56 ust. 2h pkt 4) Pr.en., wysokość kary w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 12b wynosi 10.000 zł. Natomiast w myśl art. 43d Pr.en. przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych lub koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą, a także podmiot przywożący stosownie do swojej działalności, przekazuje Prezesowi URE miesięczne sprawozdanie o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu - w terminie 20 dni od dnia zakończenia miesiąca, którego dotyczy sprawozdanie.

Zdaniem SOKiK brak jest jakichkolwiek podstaw do miarkowania kary w łącznej wysokości, ponieważ wysokość kary pieniężnej musi być bezpośrednio skorelowana z konkretnym czynem wymienionym w art. 56 ust. 1 Pr.en., a jak wyżej wskazano niezłożenie w każdym ze wskazanych miesięcy sprawozdania, stanowi odrębny delikt administracyjny. W sytuacji, gdy Prezes Urzędu w jednym postępowaniu stwierdza dopuszczenie się przez przedsiębiorcę różnych czynów sankcjonowanych karą pieniężną na podstawie art. 56 ust. 1 Pr.en. musi zrelatywizować kryteria wymiaru kary podane w art. 56 ust. 6 Pr.en. do każdego zindywidualizowanego naruszenia stwierdzonego w wydanej przez siebie decyzji (tak też Sąd Najwyższy na gruncie kar pieniężnych wymierzanych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na podstawie art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w postanowieniu z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt III SK 31/12). Innymi słowy, nie sposób przyjąć, że przy kilku deliktach i osobnych karach jest możliwe zastosowanie swoistej instytucji „kary łącznej” i kolejno potencjalne jej obniżenie. Wniosek powoda dotyczący odstąpienia od nałożonej kary łącznej i kar po 10.000 zł można interpretować wyłącznie, jako miarkowanie kary w każdym z opisanych wymiarów za konkretny delikt.

Odnośnie wskazywanej przez powoda, a płynącej z zasady sprawiedliwości społecznej, jak i prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywatela do organów Państwa, zasady proporcjonalności, Sąd zważył co następuje. Dotychczas przyjęte było, że nie ma możliwości oceny adekwatności nałożonej kary. Tym samym każde naruszenie wiązało się z nałożeniem kary w wysokości 10.000 zł, jako adekwatnej oraz proporcjonalnej. Wyłączało to badanie kary pod względem subiektywnym. W konsekwencji samo naruszenie obowiązku powodowało nałożenie kary w wysokości 10.000 zł, niezależnie od winy podmiotu zobowiązanego (tak też: postanowienie z 28 czerwca 2022 r., sygn. P 8/19, OTK ZU A/2022, poz. 43). Jednakże w kontekście zasady proporcjonalności należy zważyć, że nałożona na powoda kara a tym samym jej dolegliwość - nie jest proporcjonalna do wagi zidentyfikowanego naruszenia, uchybień powoda oraz wagi naruszenia w stanie faktycznym tej sprawy.

W związku z powyższym należy przypomnieć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 października 2024 r. w sprawie P 3/23 stwierdził, że art. 56 ust. 2h pkt 4 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 12b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. — Prawo energetyczne w zakresie, w jakim uniemożliwia sądowi powszechnemu miarkowanie kary pieniężnej za złożenie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d ust. 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W powyższym kontekście zasadne i dopuszczalne było rozważanie możliwości miarkowania kary pieniężnej wymierzonej powodowi. Zgodnie bowiem z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Trzeba jednocześnie przypomnieć, że analogiczne stanowisko Trybunał Konstytucyjny wydawał w sprawach wcześniej przez niego rozpoznawanych w których orzeczenia zostały opublikowane zgodnie z art. 190 ust. 2 Konstytucji RP. Należy przywołać choćby wyrok Trybunał Konstytucyjny z dnia 20 grudnia 2022 r., SK 66/21, w którym stwierdzono, że art. 9xb pkt 2, art. 9zc ust. 1 oraz art. 9zf ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2519), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. do 8 sierpnia 2022 r., w zakresie, w jakim przewidują obowiązek nałożenia przez właściwy organ samorządu terytorialnego administracyjnej kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o powołanej ustawy, w sztywno określonej wysokości, bez względu na okoliczności tego czynu, są niezgodne z art. 20, art. 22, art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Także Sąd Najwyższy kilkakrotnie potwierdził, że sądy powszechne posiadają kompetencję do odmowy zastosowania przepisu ustawy uznawanego przez nie za niekonstytucyjny i mogą wyrokować z pominięciem takiego przepisu, stosując bezpośrednio Konstytucję (por. postanowienie z dnia 26 maja 1998 r., III SW 1/98, wyrok z dnia 19 kwietnia 2000 r., II CKN 272/2000).

Dodać należy ponadto, że zgodnie z art. 10 ust. 1 Konstytucji RP ustrój Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na podziale i równowadze władzy ustawodawczej, władzy wykonawczej i władzy sądowniczej, przy czym w myśl art. 10 ust. 2 Konstytucji RP władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą

sądy i trybunały. Natomiast art. 175 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe.

Odnosząc się wprost do zastosowanej regulacji, w sytuacji, w której przepis ustawowy wprost (a nie z zastosowaniem dolnej i górnej granicy) określa karę pieniężną, która może być wymierzona podmiotowi przywożącemu trudno uznać, że to Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a następnie Sąd Apelacyjny sprawują jakiś ograniczony wymiar sprawiedliwości w danej sprawie, który nie może zdecydować o tym jaka kara jest odpowiednia z uwagi na okoliczności popełnienia czynu. Narusza to jednak zarówno konstytucyjną zasadę podziału i równowagi władz (art. 10 ust. 1 Konstytucji RP) oraz jak również sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez sądy (art. 175 ust. 1 w zw. z art. art. 10 ust. 2 Konstytucji RP). Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z art. 479

46 pkt 1 k.p.c. to do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów należy rozpatrywanie odwołań od decyzji Prezesa URE. W sytuacji jednak, w której ustawodawca określa karę pieniężną za delikt administracyjny w jednej tylko wysokości, rozpatrywanie odwołań od decyzji Prezesa URE ma charakter jedynie fasadowy, zwłaszcza gdy dotyczą one, tak jak w niniejszej sprawie, jedynie wysokości kary.

Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela ponadto pogląd Sądu Apelacyjnego w Warszawie wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 maja 2017 r., sygn. VI ACa 1909/15. Sąd Apelacyjny wskazał, że sąd orzekający w pierwszej i drugiej instancji w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa URE sprawuje pełną merytoryczną kontrolę nad wymiarem kary pieniężnej. Sąd jest także władny samodzielnie dostosować poziom ostatecznie wymierzanej kary pieniężnej do ustalonych w sprawie okoliczności, z uwzględnieniem funkcji kar pieniężnych oraz przesłanek wymiaru kary określonych w ustawie, bądź wynikających z ogólnych zasad prawa, regulacji konstytucyjnych, czy zobowiązań prawnomiędzynarodowych. Sąd nie jest przy tym związany praktyką Prezesa Urzędu i wypracowanym przez niego sposobem dochodzenia do ustalenia wysokości kary pieniężnej. W zależności od okoliczności sprawy może inaczej rozłożyć akcenty, a nawet przypisać większe lub mniejsze znaczenie poszczególnym elementom wpływającym na ostateczny wymiar kary pieniężnej.

Sąd uwzględnił także stosowaną już przez sądy powszechne praktykę miarkowania kar, podzielając w tym zakresie m.in. stanowisko wyrażone przez Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie o sygn. akt. VII AGa 579/24 (niepubl.).

W kontekście rozważenia możliwości miarkowania nałożonej na powoda kary pieniężnej należy ponownie przywołać art. 56 ust 6 Pr.en., zgodnie z którym ustalając wysokość kary pieniężnej, Prezes URE uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego możliwości finansowe. Zdaniem Sądu w świetle regulacji art. 56 ust. 6 Pr.en. zasadne było zmiarkowanie kary pieniężnej nałożonej na powoda z uwzględnieniem okresów opóźnienia - do kwot po 5.000 zł za każde naruszenie tak samo, ponieważ realizacja obowiązku nastąpiła na skutej jednej interwencji organu wobec przedsiębiorcy i nie była rozmaita w stosunku do każdego naruszenia a nadto miała związek w aspekcie powiększającego się opóźnienia z problemami w korzystaniu z nowych funkcjonalności Platformy (...) i brakiem realnej możliwości działania przez organy (członków organów) zagranicznej osoby prawnej, która już nie prowadziła działalności w Polsce.

Badając czy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do miarkowania kary nałożonej na powoda przede wszystkim należy zwrócić uwagę na społeczną szkodliwość czynu powoda, która co prawda nie jest znikoma, niemniej nie może być uznana również za wysoką. Powyżej przytoczone okoliczności bez wątpienia stanowiły te względy, które przemawiają za miarkowaniem kar. Co więcej, powód zrealizował obowiązek po terminie i w konsekwencji zaprzestał naruszenia prawa co ma znaczenie dla oceny stopnia szkodliwości czynu. Należy przypomnieć, że wielkość paliwa przywożonego przez powoda była zerowa. Powód nie osiągnął żadnego zysku z tytułu działalności jako podmiot przywożący. Powód został ostatecznie na jego wniosek wykreślony z rejestru podmiotów przywożących nawet w okresie objętym niniejszym postępowaniem, ponieważ jeszcze we wrześniu 2023 roku, a zatem za sprawą nałożenia kary pieniężnej za delikt administracyjny, spełniony został ponadto charakter wychowawczy kary, który ma za zadanie zapewnić, aby w przyszłości nie pojawiały się ze strony adresata takie same uchybienia a co istotnie kara po zsumowaniu kar za cztery delikty jest obiektywnie wysoka więc zapewnia realizację funkcji odstraszającej od działań naruszeniowych. Powód bowiem może w przyszłości ponownie zostać wpisany do rzeczonego rejestru.

Zakładanym rezultatem art. 43d ust. 1 Pr.en. jest także skuteczne zwalczenie nadużyć w sektorze paliw poprzez ograniczenie możliwości prowadzenia działalności w sposób nielegalny, a z drugiej strony umożliwienie szybkiej identyfikacji i karania takiej działalności, co ma przełożyć się m.in. na lepszą ściągalność danin publicznych (tak uzasadnienie projektu ustawy dostępne na stronie internetowej Sejmu RP, druk 653). Bezspornym jest natomiast, że powód nie dopuszczał się tak określonych nadużyć.

Trzeba zatem rozróżnić sytuację, w której przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych lub koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą i zajmujące się np. przywozem znacznej ilości klasycznych paliw ciekłych (takich jak np. benzyny), nie dopełnia obowiązku złożenia sprawozdania, o jakim nowa w art. 43d ust. 1 Pr.en., od sytuacji przedsiębiorcy wpisanego jedynie do Rejestru Podmiotów Przewożących, przy której wykazuje zerowe ilości sprowadzanych paliw ciekłych. Sąd miał również na uwadze to, że przedsiębiorca złożył zaległe sprawozdania. Jednocześnie jednak nie sposób uznać racji powoda odnośnie do umorzenia postępowania tak administracyjnego jak i postępowania odwoławczego przed SOKiK. W sprawie, w postępowaniu administracyjnym nie miał zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. i słusznie Prezes URE regulacji tej nie zastosował, ponieważ wykonanie zaległego obowiązku sprawozdawczego jak wskazano wyżej nie eliminuje popełnionego deliktu administracyjnego. Delikty opisane wyżej z pewnością miały miejsce i SOKiK podziela stanowisko organu w tym zakresie w całości, z resztą lakoniczne odwołanie nie formułuje żadnych zarzutów, które mogłyby te ocenę wzruszyć zarówno w aspekcie faktycznym jak i prawnym. W konsekwencji nałożenie kar znajdowało oczywiste uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym SOKiK uznał za zasadne te argumenty odwołania, które przemawiają za odstąpieniem od wymierzenia kar w zakresie wpływu na wymiar kary.

Należy w tym miejscu wskazać, że kara powinna odstraszać powoda od popełnienia w przyszłości deliktu administracyjnego. Powód zrozumiał swój błąd i usunął skutki, które powstały w wyniku naruszenia przez niego obowiązku określonego w art. 43d ust. 1 Pr.en. Ponadto już we wrześniu 2023 r. powód został wykreślony z rejestru. Co do zasady, kara ma bowiem na celu ukaranie za niewłaściwe postępowanie tak, aby nie powtórzyło się ono w przyszłości.

Sąd miał także na uwadze fakt, że analizowane czyny zostały popełnione nieumyślnie w wyniku niedbalstwa powoda związanego z nieznajomością prawa i błędnym przekonaniem, że gdy organ dokonuje wykreślenia podmiotu wykazującego zerowe ilości paliw, obowiązek składania sprawozdań odpada, pomimo braku wydania decyzji przez organ w sprawie wykreślenia podmiotu z rejestru ale już wszczęcia takiego postępowania i w zasadzie wcześniejszego wypełnienia podstaw faktycznych i prawnych do wykreślenia. Kolejną przesłanką wymiaru kary pieniężnej jest dotychczasowe zachowanie adresata kary pieniężnej. Przesłanka dotyczy w szczególności prawidłowości zachowania w aspekcie wykonywania obowiązków wynikających z norm Pr.en. W sytuacji gdy adresat kary pieniężnej nie był uprzednio karany na podstawie norm Pr.en., należy przyjąć, że okoliczność ta stanowi przesłankę pozytywną, pozwalającą na obniżenie wysokości kary pieniężnej.

Ustalając wysokość kary pieniężnej wymierzanej powodowi Sąd wziął również pod uwagę wynikające z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego zasady, których organy ochrony prawnej zobowiązane są przestrzegać przy stosowaniu administracyjnej kary pieniężnej (zob. orzeczenie TK z dnia 1 marca 1994 r., U 7/93, OTK 1994, nr 1, poz. 5, jak również M. Wyrzykowski, M. Ziółkowski (w:) System Prawa Administracyjnego, t. 2, Warszawa 2012, s. 361 i n., oraz powołane tam orzecznictwo TK). Należy zaś podkreślić, że podstawową zasadą dopuszczającą możliwość zastosowania kary pieniężnej oraz wskazującą granice kompetencji organów administracji publicznej przy stosowaniu tej formy represji jest zasada proporcjonalności (zob. wyrok TK z dnia 27 kwietnia 1999 r., P 7/98, OTK 1999, nr 4, poz. 72). Uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy kary wymierzona przez Prezesa URE nie są proporcjonalne i dlatego należało je miarkować.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu zasadna była korekta wysokości kar za poszczególne delikty o 50% i w konsekwencji obniżenie kary pieniężnej wymierzonej powodowi do łącznej wysokości 20.000 zł, a poszczególnych kar pieniężnych określonych w punkcie 2) decyzji w podpunktach: 2a), 2b), 2c) i 2d) do kwoty po 5.000 zł, a więc w wysokości, która dla każdego z deliktów popełnionych przez powoda nie przekracza wysokości kary wynikającej z art. 56 ust. 2h pkt 4 i w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 12b Pr.en.

Zdaniem Sądu tak określone kary uwzględniają stopień społecznej szkodliwości każdego czynu przypisanego powodowi, okoliczności jego popełnienia, stopień winy, jak również dotychczasowe jego postępowanie. Każda kara w tej wysokości spełnia jednocześnie cele kary tak w zakresie prewencji, jak i represji. Uwzględnia ona również trafne i podzielane przez sąd orzekający w I instancji stanowisko Sądu Apelacyjnego w Warszawie wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 stycznia 2023 r. VII AGa 939/22 w którym zwrócono uwagę, że powinno być premiowanie zachowanie powodujące naprawienie nieprawidłowości, a nie trwanie w niej i dokonywanie kolejnych zaniedbań. Nie powinno też bardziej „opłacać się” przedsiębiorcy ukrywanie swoich zaniechań i dalsze ich dokonywanie w nadziei, że delikt nie zostanie wykryty lub że się przedawni w całości lub w części.

Odnosząc się do zarzutów powoda naruszenia art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1 i 4 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i pominięcie okoliczności, iż żaden interes publiczny w istocie nie został naruszony, niezależnie od tego czy i kiedy przedsiębiorca spełnił ciążący na nim obowiązek, to były w całości chybione. Odwołujący w istocie zastosował polemikę z własnym ustawowym obowiązkiem wskazując, że wobec zaniechania działalności obowiązek go nie dotyczy.

Powyższe stanowisko jest błędne. Obowiązek sprawozdawczy wynikający z powołanych wyżej regulacji ciąży na przedsiębiorcach, którzy zostali wpisani do rejestru podmiotów przywożących i jest niezależny od ilości paliw przywiezionych przez przedsiębiorcę. Konkluzja taka jest oczywista, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że dokonanie wpisu przedsiębiorcy w rejestrze podmiotów przywożących jest logiczną konsekwencją faktu, że podmiot ten został do rejestru wpisany na skutek własnego działania, z uwagi na deklarację, że zamierza dokonywać przywozu paliwa (złożył wniosek o wpis w rejestrze, w którym określił: rodzaj paliw ciekłych będących przedmiotem przywozu, rodzaj i lokalizację wykorzystywanej infrastruktury, przeznaczenie przywożonego paliwa, a także planowaną datę rozpoczęcia działalności polegającej na przywozie paliw ciekłych; zakres wniosku o wpis do rejestru zgodnie z treścią art. 32c ust 2 w zw. z art. 32a ust 4 Pr.en. W rejestrze może więc znaleźć się tylko taki przedsiębiorca, który deklaruje dokonywanie przywozu paliwa. Przy czym treść regulacji nie pozostawia wątpliwości, że przedsiębiorca, który nie dokonał wpisu do rejestru nie powinien dokonywać przywozu paliw.

Zatem niezależnie od tego, jakimi pobudkami kierował się przedsiębiorca składając wniosek o wpis do rejestru, dokonanie wpisu w rejestrze jest jednoznaczne z uzyskaniem statusu podmiotu przywożącego, który uprawnia przedsiębiorcę do dokonywania przewozu paliw i zobowiązuje do składania w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d Pr.en. Obowiązek ten istnieje nawet wówczas jeśli przedsiębiorca w danym okresie sprawozdawczym (w danym miesiącu) nie dokonał przywozu żadnego paliwa. Fakt niedokonania przywozu w danym okresie sprawozdawczym ma bowiem również istotną wartość informacyjną dla regulatora rynku energetycznego i może podlegać takiej samej weryfikacji jak przywóz paliwa w wielkości większej niż 0.

O tym, że podmiotem przywożącym może być także taki przedsiębiorca, który w danym okresie nie dokonuje przywozu paliw, świadczy także treść przepisów o wykreśleniu z rejestru, z których wynika, że dopiero upływ okresu 6 kolejnych miesięcy, w których nie jest dokonywany przywóz paliwa, uzasadnia wykreślenie przedsiębiorcy przez Prezesa URE z rejestru. Niemniej jednak decydująca w tym aspekcie jest wola przedsiębiorcy, który w sytuacji zaprzestania przywozu, a więc bez zamiaru dalszego przywozu, obowiązany jest dokonać wykreślenia z rejestru w terminie 7 dni od zaprzestania wykonywania działalności polegającej na przywozie paliw ciekłych.

Reasumując, obowiązek sprawozdawczy przedsiębiorcy, który został wpisany do rejestru podmiotów przywożących, wynikający z art. 43d ust. 1 Pr.en., dotyczy także tego podmiotu, który w danym okresie sprawozdawczym nie dokonał żadnych faktycznych czynności dotyczących obrotu paliwami ciekłymi, o jakich mowa w tym przepisie. Obowiązkowi przedstawiania miesięcznych sprawozdań o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu podlega nie tylko ten przedsiębiorca, który w danym miesiącu dokonał przywozu, ale także ten który został wpisany do rejestru podmiotów przywożących, ale faktycznie czynności takich w danym miesiącu nie dokonał.

W konsekwencji, niezłożenie przez powoda sprawozdania, o jakim mowa w art. 43d ust. 1 Pr.en., stanowiło podstawę do zastosowania przez organ regulacyjny normy art. 56 ust 1 pkt 49 Pr.en. i nałożenia na powoda kary, o jakiej mowa w tym przepisie. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła sytuacja, w której obiektywne, niezależne od powoda okoliczności stały na przeszkodzie realizacji obowiązku wynikającego z art. 43d ust 1 Pr.en.

Odnosząc się natomiast do pozostałych ujętych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mają łącznie związek z wadliwą w ocenie powoda oceną materiału dowodowego należy wskazać na utrwalone w judykaturze stanowisko, że zasadniczo, tego typu zarzuty są nieskuteczne przez Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, ponieważ Sąd ten nie może ograniczyć sprawy wynikającej z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu tylko do funkcji sprawdzającej prawidłowość postępowania administracyjnego, które poprzedza postępowania sądowe. Celem postępowania nie jest przeprowadzenie kontroli postępowania administracyjnego, ale merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, której przedmiotem jest spór między stronami powstający dopiero po wydaniu decyzji przez Prezesa Urzędu. Postępowanie sądowe przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest postępowaniem kontradyktoryjnym, w którym uwzględnia się materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym, co nie pozbawia jednak stron możliwości zgłoszenia nowych twierdzeń faktycznych i nowych dowodów, według zasad obowiązujących w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych. Sąd antymonopolowy jest sądem cywilnym i prowadzi sprawę cywilną, wszczętą w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, w tym wypadku Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, według reguł kontradyktoryjnego postępowania cywilnego, a nie sądem legalności decyzji administracyjnej, jak to czynią sądy administracyjne w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Tylko takie odczytanie relacji pomiędzy postępowaniem administracyjnym i postępowaniem sądowym może uzasadniać dokonany przez racjonalnego ustawodawcę wybór między drogą postępowania cywilnego i drogą postępowania sądowo-administracyjnego dla wyjaśnienia istoty sprawy (por. np.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1991 r., sygn. akt III CRN 120/91; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1998 r., sygn. akt I CKN 265/98; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I CKN 351/99; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2001 r., sygn. akt I CKN 1036/98).

Niezależnie jednak od powyższego, w ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do uchybień proceduralnych, które skutkować mogłyby uchyleniem decyzji, a pozwany dokonał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnie rozpatrzył zebrany materiał dowodowy i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych. Sąd nie znalazł podstaw do uzupełniania materiału dowodowego, a zebrany przez Prezesa URE stał się podstawą do wydania wyroku zmieniającego decyzję. Odnosi się to także do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych sprawy, a do ogólnych dywagacji powoda w tym zakresie Sąd odniósł się już powyżej.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 479

53 § 2 k.p.c., Sąd Okręgowy orzekł jak w pkt I. wyroku i w konsekwencji uwzględnienia odwołania w części, zmienił zaskarżoną decyzję w części tj. w jej punkcie 2) w ten sposób, że kary pieniężne określone kolejno w podpunktach: 2a), 2b), 2c) i 2d) wymierzył w wysokości po 5.000 zł.

Z podanych wyżej względów, na podstawie art. 479

53 § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy orzekł jak w pkt II. wyroku oddalając odwołanie w pozostałym zakresie.

O kosztach postępowania orzeczono jak w pkt III. wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. Z uwagi na częściowe uwzględnienie żądań koszty procesu zostały wzajemnie zniesione między stronami.

sędzia Anna Gałas