Paliwowe sprawozdania za kwiecień i maj 2020 r. złożone w 2024 r. Kara 20 tys. zł utrzymana

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia 6 września 2024 r. nr (...) na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12b w związku z art. 56 ust. 2, ust. 4, ust. 6 i 6a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm. – dalej „Pe”) oraz w związku z art. 104 k.p.a. i art. 30 ust. 1 Pe, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej Przedsiębiorcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości Z., numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...) w związku z nieprzekazaniem w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiące: kwiecień oraz maj 2020 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki orzekł:

1. że przedsiębiorca (...) Sp. z o.o. w Z. nie zachował terminu na przekazanie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiące: kwiecień oraz maj 2020 r. oraz

2. za działanie opisane w pkt 1 wymierzył przedsiębiorcy kary pieniężne w wysokości 20.000,00 zł, w tym:

a) 10.000,00 zł za nieprzekazanie w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc kwiecień 2020 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki,

b) 10.000,00 zł za nieprzekazanie w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc maj 2020 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył przedsiębiorca (...) Sp. z o.o. w Z., zaskarżając decyzję w całości. Skarżonej decyzji przedsiębiorca zarzucił naruszenie:

1) art. 15 zzzzzn

2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej „ustawa covid-19”), poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zawiadomienia powoda o uchybieniu terminowi do złożenia sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc kwiecień 2020 r. oraz maj 2020 r. i zaniechanie wyznaczenia powodowi 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowych sprawozdań,

2) art. 56 ust. 1 pkt 12b w zw. z art. 56 ust. 2 Pe poprzez błędne ich zastosowanie polegające na wymierzeniu powodowi kar za niezłożenie w terminie sprawozdań o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za kwiecień 2020 r. oraz maj 2020 r., w sytuacji gdy przed wymierzeniem tychże kar pozwany zobligowany był, stosowanie do art. 15 zzzzzn

2 ustawy covid-19, zawiadomić powoda o uchybieniu terminowi do złożenia przedmiotowych sprawozdań i umożliwić mu złożenie wniosku o przywrócenie terminu, czego pozwany nie uczynił, w związku z czym nałożenie kar było przedwczesne , albowiem dopiero ewentualne zaniechanie złożenia wniosku o przywrócenie terminu po otrzymaniu zawiadomienia skutkować mogło stwierdzeniem popełnienia uchybienia sankcjonowanego karą administracyjną,

3) art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., mające istotny wpływ na wydaną treść decyzji, poprzez brak oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do zawiadomienia powoda o uchybieniu terminowi złożenia sprawozdań za kwiecień 2020 r. oraz maj 2020 r. i wezwania powoda do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do ich złożenia.

Mając na uwadze powyższe zarzuty powód wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy w Warszawie, Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujących stan faktyczny:

(...) Sp. z o.o. w Z. jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego pod pozycją (...). Ma mocy decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 20 grudnia 2019 r. znak: (...) przedsiębiorca został wpisany do rejestru podmiotów przywożących prowadzonego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki pod nr (...), w którym figurował do 04 maja 2021 r.

(bezsporne)

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki w dniu 28 czerwca 2024 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej wobec (...) Sp. z o.o. w Z. w związku z nieprzekazaniem w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiące: kwiecień oraz maj 2020 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

(k. 11-14 akt. admin.)

Przedsiębiorca złożył sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiące: kwiecień oraz maj 2020 r. w dniu 17 lipca 2024 r.

(k. 1-10 akt admin.)

W dniu 6 września 2024 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wydał Decyzję nr (...), na podstawie której nałożył na przedsiębiorcę kary pieniężne za niezłożenie w ustawowym terminie sprawozdań, o których mowa w art. 43d Pe.

(k. 24-29 akt admin.)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o ww. dowody z dokumentów, których wiarygodność i moc dowodowa nie budziły zastrzeżeń.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje:

Decyzja jest prawidłowa, a odwołanie podlegało oddaleniu.

Obowiązek sprawozdawczy wynikał z treści art. 43d ust. 1 Pe, zgodnie z którym Przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych lub koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą, a także podmiot przywożący, stosownie do swojej działalności, przekazuje Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz ministrowi właściwemu do spraw energii miesięczne sprawozdanie o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu - w terminie 20 dni od dnia zakończenia miesiąca, którego dotyczy sprawozdanie.

Według art. 62d pkt 4 oraz art. 62da pkt 4 ustawy– Prawo energetyczne, od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesje na wytwarzanie paliw ciekłych lub koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą, a także podmiot przywożący stosownie do swojej działalności przekazywało Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki miesięczne sprawozdanie o rodzajach oraz ilości wytworzonych przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych a także ich przeznaczeniu w terminie 20 dni od dnia zakończenia miesiąca, którego dotyczy sprawozdanie.

Zgodnie z powyższymi przepisami powód, jako przedsiębiorca wpisany do rejestru podmiotów przywożących był zobowiązany do złożenia sprawozdań za miesiące kwiecień i maj 2000 roku i jest to w sprawie bezsporne. Spór w sprawie stanowiła możliwość zastosowania wobec powoda przez Prezesa URE rozwiązań wskazanych w art. 15 zzzzzn

2 ust. 1 i ust. 2 ustawy Covid-19.

Powyższy przepis stanowi, że:

„ust. 1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

ust. 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.”.

Przywołany przepis wszedł w życie z dniem po dniu ogłoszenia ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, a zatem jego zastosowanie w sprawie mogłoby mieć miejsce dopiero od grudnia 2020 r., a nie jak twierdzi powód od marca roku 2020. (tak również Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 marca 2023 r. wydanym w sprawie VII AGa 1215/22). Nadto Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 stycznia 2023 r. wydanym w sprawie VII AGa 1025/23 wskazał, że „Nie sposób przyjąć, że art. 15zzzzzn

(

2) ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy covid ma zastosowanie w sprawie w zakresie zaskarżonym apelacją. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2023 r. (I GSK 313/22) wskazany przepis wszedł w życie 16 grudnia 2020 r. i nie ma mocy wstecznej, a więc ma zastosowanie do terminów, które upłynęły od dnia 16 grudnia 2020 r., czyli od dnia wejścia w życie tego przepisu. Przepis art. 15zzzzzn

(

2) ust. 1 ustawy zawiera normę kompetencyjną, która udziela kompetencji organowi administracji publicznej do zawiadamiania strony o uchybieniu terminu przewidzianego przepisami prawa administracyjnego w przypadkach wymienionych w tym przepisie. Tym samym przepis ten podlega ścisłej wykładni językowej i niedopuszczalne stosowanie jest jakiejkolwiek innej wykładni, w szczególności rozszerzającej.”. Poglądy powyższe podzielił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 października 2025 r. wydanym w sprawie II NSKP 6/25.

W tych okolicznościach nie sposób przyjąć, że wydanie przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki decyzji w przedmiocie naruszenia obowiązku złożenia sprawozdania, o którym mowa w art. 43d ust. 1 Pe za okres kwietnia i maja 2020 r. w terminie 20 dni od zakończenia miesiąca, nałożenie kar pieniężnych było przedwczesne, gdyż nie uwzględniono prawa do przywrócenia terminu na postawie art. 15 zzzzzn

2 § 1 ustawy covidowej.

Odnośnie do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd Okręgowy podziela utrwalone w judykaturze stanowisko, iż zasadniczo tego typu zarzuty są nieskuteczne przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, ponieważ Sąd ten nie może ograniczyć sprawy wynikającej z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu tylko do funkcji sprawdzającej prawidłowość postępowania administracyjnego, które poprzedza postępowania sądowe. Celem postępowania nie jest przeprowadzenie kontroli postępowania administracyjnego, ale merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, której przedmiotem jest spór między stronami powstający dopiero po wydaniu decyzji przez Prezesa Urzędu. Postępowanie sądowe przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest postępowaniem kontradyktoryjnym, w którym uwzględnia się materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym, co nie pozbawia jednak stron możliwości zgłoszenia nowych twierdzeń faktycznych i nowych dowodów, według zasad obowiązujących w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych. Sąd antymonopolowy jest sądem cywilnym i prowadzi sprawę cywilną, wszczętą w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, według reguł kontradyktoryjnego postępowania cywilnego, a nie sądem legalności decyzji administracyjnej, jak to czynią sądy administracyjne w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Tylko takie odczytanie relacji pomiędzy postępowaniem administracyjnym i postępowaniem sądowym może uzasadniać dokonany przez racjonalnego ustawodawcę wybór między drogą postępowania cywilnego i drogą postępowania sądowo-administracyjnego dla wyjaśnienia istoty sprawy (por. np.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1991 r., sygn. akt III CRN 120/91; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1998 r., sygn. akt I CKN 265/98; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I CKN 351/99; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2001 r., sygn. akt I CKN 1036/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt III SZP 2/05). Sąd Okręgowy uznaje, że nawet gdyby przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybień proceduralnych, to zarzuty w tym zakresie nie mogą być skuteczne, o ile uchybienia te mogą być sanowane w toku postępowania sądowego mającego na celu merytoryczne rozstrzygnięcie sporu, bowiem tutejszy Sąd zobowiązany jest do wszechstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu zasad rozkładu ciężaru dowodu i obowiązku stron w postępowaniu dowodowym. Reasumując, w oparciu o powyższe rozważania, zarzut sformułowany w punkcie 2 odwołania należało uznać za chybiony.

Uznać zatem należało, że zasadnie Prezes Urzędu nałożył na stronę powodową karę za niezłożenie sprawozdań za okres od kwietnia i maja 2020 r. Odpowiedzialność z art. 56 ust. 1 pkt 12 Pe ma charakter obiektywny, a zatem naruszenie obowiązku ustawowego jest wystarczająca przesłanką zastosowania ww. przepisu.

Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 47953 § 2 k.p.c. oddalił odwołanie Powoda.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Koszty zastępstwa procesowego zostały ustalone w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) na 720 zł.

SSO Dariusz Dąbrowski