Nowe działki mniejsze niż wymaga plan miejscowy. NSA oddalił skargę kasacyjną spółki

Wyrokiem z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1604/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: "Sąd I instancji"), oddali skargę Przedsiębiorstwa [...]. z o.o. w L. (dalej: "Skarżąca", "Skarżąca kasacyjnie") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "SKO", "Kolegium") z 7 października 2022 r. nr SKO.4160.18.2068.2022 w przedmiocie negatywnej opinii wstępnego projektu podziału nieruchomości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej "k.p.a."), art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art 11 k.p.a. poprzez zaakceptowanie odwołania się przez organy administracji do rzekomej podstawy prawnej postanowienia dotyczącego negatywnej oceny projektu podziału nieruchomości w sposób ogólny, bez określenia dokładnie podstaw decyzji merytorycznej z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwalą Rady Gminy L. nr XIX/133/08 z dnia 31 grudnia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr 12 poz. 267 z 2 marca 2009 r.) bez odniesienia się precyzyjnego do warunków zaproponowanych przez stronę dla uwzględnienia złożonego projektu, co ma ten skutek, że to na stronę Skarżącą został przerzucony obowiązek konkretyzacji rzekomej podstawy prawnej, co w sposób oczywisty narusza zasadę zaufania do organu administracji i utrudnia proces weryfikacji kwestionowanych przez Skarżącą aktów administracyjnych, a samo postanowienie organu I stopnia czyni wadliwym - pozbawionym podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

2. niesłuszne zaakceptowanie decyzji administracyjnych naruszających przepisy art. 93 ust 1, 2 i 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm., dalej: "u.g.n.") w związku z § 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy L. nr XDC/133/08 z dnia 31 grudnia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr 12, poz. 267 z 2 marca 2009 r.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że organy sformułowały względem Skarżącej dodatkowe pozaprawne wymagania względem przedstawionego do uzgodnienia wniosku w przedmiocie podziału działek nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], na nowe działki od nr [...] do nr [...] oraz od numeru [...] do nr [...], w sytuacji gdy wniosek o podział przedmiotowych działek winien zostać uwzględniony przez organ I stopnia, jako zgody z MPZ, ponieważ każda z nowo wydzielonych działek posiada dostęp do drogi publicznej, jak również jej powierzchnia oraz front są odpowiedniej wielkości;

3. niesłuszne zaakceptowanie decyzji administracyjnych naruszających przepis art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na identyfikowaniu działki geodezyjnej jako działki budowlanej i na tej podstawie formułowanie względem Wnioskodawcy pozaprawnych w niniejszej sytuacji wymagań, skutkujących brakiem uzgodnienia proponowanego podziału, w sytuacji gdy działka geodezyjna i działka budowlana są terminami rozłącznymi, a dla niniejszej sprawy znaczenie ma termin działka ewidencyjna, których proponowane we wniosku o ustalenie przez Skarżącą wielkość odpowiada miejscowemu planu zagospodarowania i jako zgodna z MPZ winna zostać pozytywnie zaopiniowana przez organ pierwszego stopnia;

4. niesłuszne zaakceptowanie decyzji administracyjnych naruszających przepisy art. 4 pkt 3a u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na identyfikowaniu działki geodezyjnej jako działki budowlanej i na tej podstawie formułowanie względem Skarżącej pozaprawnych w niniejszej sytuacji wymagań, skutkujących brakiem uzgodnienia proponowanego podziału.

Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, jak również poprzedzającego go postanowienia Kolegium z 7 października 2022 r. i przekazanie postępowania do ponownego rozpoznania przez Wójta celem zmiany postanowienia tegoż organu z 3 sierpnia 2022 r. poprzez wyrażenie zgody na uzgodnienie zgłoszonego przez Skarżącą projektu podziału działek nr [...] w obrębie geodezyjnym [...] , na nowe działki od nr [...] do nr [...] oraz od numeru [...] do nr [...], jako zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr XIX/133/08 z dnia 31 grudnia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr 12, poz. 267 z 2 marca 2009 r.). Nadto, Skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.

Natomiast w związku z sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi pamiętać także należy, że kontrola sądowa, sprawowana w oparciu o kryterium legalności, następuje na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu oraz na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w dniu orzekania przez sąd (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/33; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 19 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2658/15; 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt I OSK 614/22, orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie jest zasadna.

Przytaczane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu i precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Wymagania stawiane skardze kasacyjnej, a w szczególności obwarowanie przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a.) opierają się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną i właściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16; 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OSK 466/22, źródło CBOSA).

W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, źródło CBOSA).

Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywnego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2187/21, źródło CBOSA. Por. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862).

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Pierwszą podstawę kasacyjną, której dotyczy art. 174 pkt 1 p.p.s.a., stanowi naruszenie prawa materialnego. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, źródło CBOSA), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. W art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zawarta została druga podstawa kasacyjna dotycząca naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta podstawa kasacyjna służy przede wszystkim zakwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2652/20, źródło CBOSA).

Sąd odwoławczy jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 2161/22 i przywoływane tam orzecznictwo, źródło CBOSA; por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2024, s. 650–669).

Poczynienie powyższych uwag – odnośnie wymogów skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego – było konieczne, gdyż wniesiona skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji nie odpowiada w pełni omówionym wyżej wymogom p.p.s.a. na gruncie zrealizowanego postepowania administracyjnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że podnoszone w petitum skargi kasacyjnej zarzuty nie precyzują czy odnoszą się one do naruszenia przepisów prawa materialnego czy postępowania. Ponadto istotą tych zarzutów jest: "niesłuszne zaakceptowanie decyzji administracyjnych naruszających przepisy.." Natomiast podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. nie został zbudowany zgodnie z wymogami sądowej ustawy procesowej (p.p.s.a.). Art. 7 k.p.a. określa kilka zasad postępowania administracyjnego, natomiast w środku zaskarżania nie wskazano dokładnie, która z nich została naruszona przez Sąd wojewódzki i jaki miało to wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2021 r., sygn. akt. I OSK 414/21, źródło CBOSA).

Sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej – co wskazywano wyżej – nie jest m. in. uprawniony do formułowania czy doprecyzowywania (konkretyzowania) zarzutów kasacyjnych.

W realiach rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy należy wskazać, że środek zaskarżania jest przede wszystkim polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji i nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia.

W przedmiotowej sprawie Skarżąca wystąpiła o zaopiniowanie wstępnych projektów podziałów działki nr [...] i nr [...] oraz wydanie decyzji zatwierdzających podział tych działek zgodnie zaznaczona dokumentacją.

Spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół prawidłowości stwierdzenia, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozwalają na dokonanie podziału nieruchomości w kształcie zaproponowanym przez Skarżącą.

Oceniające propozycję podziału nieruchomości organy uznały, że projekt jest niezgodny z obowiązującymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i negatywnie zaopiniowały wstępny projekt podziału nieruchomości. Stanowisko to podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę Skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 93 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (ust. 1 zd. 1). Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (ust. 4 zd. 1). Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (ust. 5).

Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe działki objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy L. Nr XIX/133/08 z dnia 31 grudnia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. nr 12 poz. 267, dalej: "plan").

Skoro zatem dla przedmiotowego terenu istnieje plan miejscowy, to w świetle jego regulacji musiał być oceniony projekt podziału nieruchomości. Artykuł 93 u.g.n. zawiera bowiem wytyczne wedle jakich należy kierować się, dokonując oceny zgodności z planem zagospodarowania, a są nimi - możliwość zagospodarowania wydzielonych działek gruntu z planem i przeznaczeniem ich w planie - art. 93 ust. 2, a także dostęp do drogi publicznej - art. 93 ust. 3.

Jak słusznie zauważył Sąd I instancji ewidencyjny podział nieruchomości ma umożliwić w przyszłości dokonanie prawnego podziału nieruchomości tak, aby wydzielane działki stały się odrębnymi nieruchomościami podlegającymi obrotowi prawnemu. Te właśnie wydzielane działki muszą być tak ukształtowane aby teren w ich granicach spełniał wymagania do zagospodarowania zgodnie z obowiązującym planem miejscowym. Na tym polega zachowanie kryterium zgodności podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 93 ust. 1 u.g.n.

Organy orzekające w trybie art. 93 ust. 4 u.g.n. mogą zatem wypowiadać się jedynie co do tego, czy proponowane do wydzielenia działki gruntu spełniają planistyczne wymogi dopuszczalności ich zagospodarowania na cele określone w planie miejscowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1181/10 - wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http:/orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA"). Opiniując zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi wykazać, że projekt podziału stwarza lub nie, hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 107/13, źródło CBOSA). Zatem organ opiniujący powinien ograniczyć swoje badanie zgodności przestawionego projektu podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie powinien natomiast badać dalszych warunków możliwości podziału działki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1727/19, źródło CBOSA).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji i SKO, że badanie zgodności z planem, o której mowa w tym przepisie polega na sprawdzeniu, czy proponowany podział nie jest sprzeczny z częścią tekstową i graficzną planu. Organ rozważający możliwość dokonania podziału musi więc ustalić, czy wstępny projekt podziału służy realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie, a więc czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym, po zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Ocena ta powinna dotyczyć całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. Zgodność podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polega właśnie na tym, by wydzielane działki, tak były ukształtowane, aby teren w ich granicach spełniał wymagania dotyczące zagospodarowania wynikające z obowiązującego planu miejscowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2197/19, źródło CBOSA).

Z § 11 ust. 2 pkt 1 Planu wynika, iż ustala się następujące ogólne zasady i warunki scaleń i podziału nieruchomości na działki budowlane: minimalna wielkość działek musi być zgodna z ustaleniami szczegółowymi dla poszczególnych terenów. Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem przeznaczenia 1 -MN U (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługi nieuciążliwe) o powierzchni 0,93 ha ustala się minimalną powierzchnia nowo wydzielanych działek budowlanych 4000 m², (§ 12 ppkt 2 lit. p). Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem przeznaczenia 2-MN.UT (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługi turystyki) o powierzchni 1,54 ha ustala się: minimalna powierzchnia nowo wydzielanych działek budowlanych 1.600 m² (§ 13 ppkt.2 lit. p). Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem przeznaczenia 3- MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) o powierzchni 0,46 ha ustala się: minimalna powierzchnia nowo wydzielanych działek budowlanych dla terenu - 1.200 m² (§ 14 ppkt 3 lit. p). Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem przeznaczenia 5-UT (teren usług turystyki) o powierzchni 0,25 ha ustala się: minimalna powierzchnia nowo wydzielanych działek budowlanych - po granicy terenu (§ 15 ppkt 3 lit. q). Dla terenów 9Z, 10Z (teren zakrzewień i zadrzewień) oraz 14 WP, 15 WP (teren wód powierzchniowych) brak jest w planie określenia wymagań odnoszących się do powierzchni minimalnej.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że to od planu miejscowego zależy zatem, jakie cechy powinny mieć powstające, działki ewidencyjne, aby w przyszłości ich zagospodarowanie było możliwe. Takim parametrem Wynikającym z planu, który w wyraźny sposób determinuje dopuszczalność podziału, jest np. minimalna powierzchnia działek na terenie przeznaczonym w planie pod zabudowę. Podział ewidencyjny nieruchomości pełni zatem służebną rolę względem planu miejscowego, gwarantując możliwość przewidzianego w planie docelowego zagospodarowania terenu. Na etapie opiniowania projektu podziału badaniu podlega, czy istnieje możliwość zagospodarowania wydzielanych działek zgodnie z planem.

Jak wynika z akt sprawy, działka nr [...], zgodnie ze wstępnym projektem podziału, miałyby podzielić się na działki nr: [...] o pow. 0,3527 ha i przeznaczeniu w planie - 11 R; [...] o pow. 0,4012 ha i przeznaczeniu w planie - 1MN,U i 1 IR; [...] o pow. 0,4111 ha i przeznaczeniu w planie - 1MN,U i 11R; [...] o pow. 0,4898 ha i przeznaczeniu w planie - 1MN,U i 12R; [...] o pow. 0,1790 ha i przeznaczeniu w planie - 2MN,UT i 12R; [...] o pow. 0,1704 ha i przeznaczeniu w planie - 2MN,UT i 12R; [...] o pow. 0,1658 ha i przeznaczeniu w planie - 2MN,UT i 12R; [...] o pow. 0,1609 ha i przeznaczeniu w planie - 2MN,UT; [...] o pow. 0,1229 ha i przeznaczeniu w planie - 2MN,UT i 12R; [...] o pow. 0,1623 ha i przeznaczeniu w planie - 2MN,UT i 12R; [...] o pow. 0,1706 ha i przeznaczeniu w planie - 2MN,UT i 12R; [...] o pow. 0,1603 ha i przeznaczeniu w planie - 2MN,UT i 12R; [...] o pow. 0,1605 ha i przeznaczeniu w planie — 2MN,UT i 12R; [...] o pow. 0,1604 ha i przeznaczeniu w planie - 2MN,UT.

Z kolei działka nr [...] zgodnie ze wstępnym projektem podziału, miałyby podzielić się na działki nr: [...] o pow. 0,3400 ha i przeznaczeniu w planie - 3MN, 9Z, 13R; [...] o pow. 0,2143 ha i przeznaczeniu w planie — 3MN, 9Z, 13R; [...] o pow. 0,1559 ha i przeznaczeniu w planie — 3MN, 9Z; [...] o pow. 0,1559 ha i przeznaczeniu w planie - 3MN, 9Z; [...] o pow. 0,1562 ha i przeznaczeniu w planie - 3MN, 9Z; [...] o pow. 0,0376 ha i przeznaczeniu w planie - 15WP, 9Z; [...] o pow. 0,6472 hal przeznaczeniu w planie - 5UT,13R, 9Z; [...] o pow. 0,1419 ha i przeznaczeniu w planie - 14WP,10 Z.

Analiza zacytowanych powyżej przepisów planu miejscowego prowadzi do wniosku, że porównanie powierzchni projektowanych do wydzielenia działek z regulacjami Planu wykazuje jednoznacznie, iż nie w każdym przypadku wymagania te zostały spełnione. Jak zasadnie podniósł organ w kwestionowanym postanowieniu a prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji, projektowane do wydzielenia działki, w części położonej w granicach terenów oznaczonych symbolami: 1 MN,U; 2MN,UT; 3 MN mają powierzchnię mniejszą (z wyjątkiem: działek nr [...]) niż wymagane planem miejscowym, tj. minimum 4 000 m² dla terenu 1 MN,U - np. działki nr [...], [...]; minimum 1 600 m² dla terenu 2 MN,UT - np. działki nr [...] ; minimum 1 200 m² dla terenu 3 MN - np. działki nr [...] Jeżeli wymóg ten nie jest spełniony, jak w niniejszym przypadku, to. tym samym wstępny projekt podziału nie spełnia określonych w Planie norm powierzchniowych. Skoro zatem projektowane działki położone się w terenach o różnych przeznaczeniach, to w granicach takiej jednej działki muszą być spełnione wymagania dotyczące minimalnej powierzchni każdej części działki o określonym (różnym) przeznaczeniu w Planie. Tak więc, jeżeli wstępny projekt podziału nie spełnia wymagań określonych w planie odnośnie powierzchni planowanych do wydzielenia działek, to tym samym nie jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, co skutkuje postanowieniem negatywnie opiniującym wstępny projekt podziału nieruchomości.

Z uwagi na powyższe w rozpoznawanej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogło dojść do naruszenia art. 93 ust 1, 2 i 2a u.g.n. w związku z § 11 Planu w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. W świetle powyższych wywodów za także za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art 11 k.p.a.

Sąd I instancji trafnie uznał, iż nie można, jak chce Skarżąca, uzasadniać zgodności planowanego podziału działek spełnieniem bądź niespełnieniem wymogów definicji działki budowlanej na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – art. 2 pkt 12 u.p.z.p. czy na gruncie ustawy o gospodarce nieruchomościami – art. 4 pkt 3a u.g.n.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O sprostowaniu komparycji zaskarżonego wyroku postanowiono na podstawie art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a, w myśl których sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok Sądu I instancji. W niniejszej sprawie w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1604/22 błędnie wpisano nazwę Skarżącej Spółki. Nieprawidłowość ta, jako mająca oczywisty charakter, uzasadniała zatem dokonanie sprostowania.