Abonament RTV po sprzedaży hotelu. Sąd uchylił postanowienie Poczty Polskiej

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lutego 2026r. nr BCOF.WAR.635.192.2026 ŁD.JJ.ZZ 09168237 Poczta Polska S.A. Biuro Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: wierzyciel, Poczta Polska S.A.) po rozpatrzeniu zażalenia E.P. (dalej: skarżąca, zobowiązana, strona skarżąca) utrzymała w mocy postanowienie Poczty Polskiej S.A. Biuro Obsługi Finansowej w B. z dnia 23 stycznia 2026r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 1691, dalej: k.p.a.) i art. 144 k.p.a. w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2026r., poz. 268 ze zm., dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 1585, dalej: u.o.a.).

Stan sprawy.

Skarżąca pismem z dnia 1 grudnia 2025r. wniosła zarzuty do wszczętego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego o nr 84860E1-29/PO/2025 z dnia 17 listopada 2025r. Skarżąca wniosła zarzuty na podstawie art. 33 § 2 pkt 1, 3 i 4 u.p.e.a. Skarżąca podniosła zarzuty: nieistnienia obowiązku, błędu, co do zobowiązanego oraz zarzut braku uprzednienia doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeśli jest wymagane. Uzasadniając zarzut nieistnienia obowiązku wskazał, iż nieruchomość ([...]) pod adresem: ul. [...], [...] Z. została sprzedana w dniu 4 sierpnia 2020r., a nowym właścicielem jest S.J..

Postanowieniem z dnia 23 lutego 2026r. Poczty Polskiej S.A. Biuro Obsługi Finansowej w B. oddalono zarzut nieistnienia obowiązku oraz oddalono zarzut błędu, co do zobowiązanego, natomiast uznano zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane.

Skarżąca wniosła na powyższe postanowienie zażalenie zaskarżając je w całości. Skarżąca wskazała, iż obowiązek uiszczenia opłata abonamentowych przeszedł z datą sprzedaży nieruchomości przy ul. [...] na nabywcę tej nieruchomości – Pana S.J.. W związku z wyrejestrowaniem w dniu 30 września 2020r. działalności gospodarczej, co najmniej od tej daty. Ponadto zdaniem skarżącej przysługiwało jej ustawowe zwolnienie od opłat abonamentowych na mocy art. 4 ust. 1 pkt 6 u.o.a. Skarżąca, w związku z uznaniem zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, wniosła o zwrot wyegzekwowanej należności oraz zwrot kosztów egzekucyjnych.

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2026r. Poczta Polska S.A. utrzymała w mocy postanowienie Poczty Polskiej S.A. Biuro Obsługi Finansowej w B. z dnia 23 lutego 2026r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel stwierdził po stronie skarżącej obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych, gdyż zgłoszona została rejestracja odbiorników RTV: ul. [...], [...] Z., na dane: [...] E.P. Po zgłoszeniu rejestracji wydano książeczkę radiofoniczną o nr [...]. W następnych latach wydano kolejne książeczki radiofoniczne. Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007r., poz. 1342, dalej: rozporządzenie MT) został nadany indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika [...].

W postanowieniu wskazano, iż zgodnie z obowiązującą od dnia 1 stycznia 20014r. treścią rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013r., poz. 1676, dalej: rozporządzenie) użytkownik zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych ma obowiązek do niezwłocznego powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym, a także o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników poprzez złożenie w placówce pocztowej zgłoszenia w postaci "Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych" wypełnionego w części dotyczącej zmian danych wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do zgłoszenia.

Organ wyjaśnił, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia Poczta Polska S.A. nie posiada dokumentu potwierdzającego dokonanie przez skarżącą wyrejestrowania odbiorników wcześniej niż w dniu 30 września 2022r., w którym to dniu skarżąca wyrejestrowała odbiorniki RTV. Podkreślono, że nabywca [...] Pan S.J. nie jest stroną w postępowaniu. Według organu zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut błędu, co do zobowiązanego zostały oddalone prawidłowo. Ponadto wierzyciel potwierdził, iż wyegzekwowane należności przez organ egzekucyjny zaliczone zostały za okres od maja 2020r. do 29 września 2022r. na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] i nie ma podstaw do ich zwrotu, pomimo uznania zarzutu braku doręczenia upomnienia, jeżeli jest ono wymagane. NA potwierdzenie swego stanowiska wskazano na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 listopada 2021r. sygn. akt I SA/Gl 697/21.

Skarżąca złożyła do tut. Sądu osobistą skargę na postanowienie wierzyciela z dnia 19 lutego 2026r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Skarżąca zaskarżyła postanowienie wierzyciela w całości wnosząc o jego uchylenie w całości. Wniosła o uchylenie poprzedzającego je postanowienia z dnia 23 stycznia 2026r. Strona wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła rażące naruszenie art. 33 § 2 pkt 4 w związku z art. 15 § 1 u.p.e.a. Zdaniem skarżącej wierzyciel uznając zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej przed wystawieniem tytułu wykonawczego i wszczęciem postępowania egzekucyjnego upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.n.e.a. wadliwie przyjął, iż na obecnym etapie nie ma to już faktycznego i prawnego znaczenia.

Skarżąca podniosła ponadto zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) oraz błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.), konsekwentnie podtrzymując swoją argumentację zawartą w piśmie z dnia 01.12.2025r. zawierającym zarzuty zgłoszone w spornym postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 17.11.2025 r. nr 84860E1-29/PO/2025.

W uzasadnieniu skargi zauważono, iż celem instytucji wyznaczenia 7-dnoiwego terminu do wykonania wpłaty, jest umożliwienie zobowiązanemu uniknięcia dodatkowych kosztów. Wobec nieprawidłowości w zakresie doręczenia skarżącej upomnienia, wszczęcie i prowadzenie w stosunku do skarżącej postępowania egzekucyjnego było całkowicie niedopuszczalne i bezprawne. Ponadto tytuł wykonawczy nie spełniał warunku wskazanego w art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a.

Odnośnie powstania i istnienia obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych skarżąca podtrzymała w całej rozciągłości swoje stanowisko, zawarte w jej dwóch pismach - z dnia 7 października 2022r. oraz z dnia 05.03.2023r.- skierowanych do wierzyciela, a także w zarzutach utrzymując, iż przedmiotowy obowiązek po stronie skarżącej nie istnieje.

Według strony skarżącej sporne opłaty abonamentowe dotyczyły odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, znajdujących się w nieruchomości położonej w Z., ul. [...] numer [...], w której to nieruchomości skarżąca prowadziła niegdyś działalność gospodarczą w zakresie usług hotelarskich. Przedmiotową nieruchomość skarżąca sprzedała na mocy aktu notarialnego z dnia 04.08.2020 r. repert. A [...] na rzecz Pana S.J.. Jak podkreślono, wraz z nieruchomością skarżąca przekazała kupującemu całe znajdujące się tam wyposażenie obiektu, w tym wszystkie odbiorniki radiowe i telewizyjne. Na dowód powyższego skarżąca przedłożyła Centrum Obsługi Finansowej kopię pierwszej strony w/w aktu notarialnego dotyczącego sprzedaży tejże nieruchomości. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, obowiązek uiszczania opłat abonamentowych tytułem użytkowania tychże odbiorników przeszedł z datą umowy sprzedaży nieruchomości na jej nabywcę, tj. Pana S.J. Tym samym całkowicie niezrozumiałym i niesprawiedliwym społecznie jest brak podjęcia przez wierzyciela jakichkolwiek czynności wyjaśniających oraz dowodowych odnośnie powstania obowiązku regulowania przedmiotowych opłat abonamentowych przez Pana S.J.

W tym stanie rzeczy, według skarżącej, obowiązek uiszczania opłat abonamentowych tytułem użytkowania tychże odbiorników znajdujących się i użytkowanych na terenie przedmiotowej nieruchomości użytkowej, przeszedł z datą zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości na jej nabywcę.

Skarżąca podkreśla, iż z dniem 30.09.2020 r. całkowicie wyrejestrowała prowadzoną przez nią działalność gospodarczą, na dowód czego przedłożyła kopię wniosku o wyrejestrowanie firmy. W konsekwencji nie powinna być obciążana przedmiotowymi opłatami abonamentowymi.

Skarżąca twierdzi, że brak wyrejestrowania odbiorników ma jedynie, szczególnie w takim przypadku, charakter ewidencyjny i nie wpływa na istnienie obowiązku opłat abonamentowych, bowiem bezspornie w świetle art. 2 ust. 2 i ust. 2 u.o.a. obowiązek opłat ciąży wyłącznie na faktycznym użytkowniku odbiornika. W niniejszym przypadku począwszy od dnia 04.08.2020 r. owym faktycznym użytkownikiem przedmiotowych odbiorników był Pan S.J. o czym wierzyciel już dawno został poinformowany przez skarżącą.

Skarżąca nadal utrzymuje, iż w związku z wyrejestrowaniem w dniu 30.09.2020 r. działalności gospodarczej, co najmniej od tej daty przysługiwało jej ustawowe zwolnienie od opłat abonamentowych na mocy art. 4 ust. 1 pkt 6 u.o.a., albowiem w tym okresie skarżąca miała ukończone 60 lat oraz pobierana przeze nią emerytura wynosiła mniej, niż 50 % kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Według art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

W myśl art. 33 § 4 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

Natomiast stosownie do postanowień art. 34 § 2 u.p.e.a., wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Jednocześnie według art. 34 § 3 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

W realiach rozpoznanej sprawy strona skarżąca wniosła zarzuty na podstawie art. 33 § 2 pkt 1, 3 i 4 u.p.e.a. Skarżąca podniosła zarzuty: nieistnienia obowiązku, błędu, co do zobowiązanego oraz zarzut braku uprzednienia doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeśli jest wymagane.

Sąd stwierdza, iż zasadny okazał się zarzut braku podjęcia przez wierzyciela czynności wyjaśniających oraz dowodowych odnośnie zarzutu nieistnienia obowiązku.

Do 15 czerwca 2005 r. problematykę opłat abonamentowych oraz obowiązku rejestracji odbiorników regulowały przepisy ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. nr 253, poz. 2531 ze zm.). Ustawodawca połączył w tej ustawie (art. 48 i art. 49) obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tj.: Dz. U. z 2005 r. nr 157, poz. 1314 ze zm.).

Jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 marca 2010 r. sygn. K 24/08, po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej).

W świetle przedstawionych regulacji, warunkiem pobierania opłat abonamentowych za używanie odbiornika RTV jest złożenie stosownego zgłoszenia zarejestrowania w placówce pocztowej operatora wyznaczonego.

W niniejszej sprawie nie jest sporne to, że skarżąca takiego zgłoszenia dopełniła.

W ocenie Sądu, wierzyciel przedwcześnie uznał za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku. Należy podkreślić, iż skarżąca już, co najmniej w piśmie z dnia 2 lutego 2022r. poinformowała Pocztę Polską S.A. o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu odbiorników RTV - wskazując na zaprzestanie używania spornych odbiorników RTV od 2020r. W powyższym piśmie skarżąca poinformowała także o omyłkowym uiszczeniu kwoty 329,85 zł tytułem zapłaty za abonament.

Bez wątpienia w dacie składania ww. oświadczenia obowiązywała regulacja rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. Zgodnie z § 11 w/w rozporządzenia o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego przez:

1) złożenie, w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, zgłoszenia wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika;

2) przesłanie przesyłką listową, z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia.

Z powyższego przepisu wynika obowiązek niezwłocznego powiadomienia operatora o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników. Formalności tej zobowiązany do uiszczenia opłaty abonamentowej może dopełnić na warunkach wskazanych w tym przepisie, tj. osobiście poprzez złożenie wskazanego formularza, bądź też za pośrednictwem poczty, albo z wykorzystaniem strony internetowej.

W ocenie Sądu, nie można uznać, że brak wypełnienia formularza i przesłanie ww. zgłoszenia w formie zwykłej nie jest zgłoszeniem o jakim mowa w tym przepisie. Każdorazowo, niezależnie od formy, jest to oświadczenie osoby uprawnionej. Jeżeli wierzyciel otrzymuje tego rodzaju oświadczenie winien podjąć stosowne kroki tj. uznając że jest to wystarczające – zawiadomić zobowiązanego o przyjęciu tego oświadczenia i następnie wyrejestrować daną osobę (i/lub zmienić dane adresowe). Wierzyciel ma zatem, działając jako organ, umożliwić zwłaszcza osobom starszym możliwość wypełnienia formalnych obowiązków nałożonych na niego.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt I GSK 1107/23. Sąd ten wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, Minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację.

Dokładna analiza upoważnienia ustawowego zawartego w art. 6 ust. 4 u.o.a. w porównaniu do materii uregulowanej w rozporządzeniu wykonawczym prowadzi do oczywistych wniosków o przekroczeniu przez prawodawcę (na gruncie rozporządzenia) upoważnienia ustawowego, w konsekwencji art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu.

Otóż z art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych wynika upoważnienie do określenia, w drodze rozporządzenia, warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Oznacza to, że w ramach tego upoważnienia nie mieści się już wyrejestrowanie odbiornika. Można rzec, że "ustawa nie wspomina o wyrejestrowaniu". Ponadto z całą pewnością pod pojęciem warunków trybu i rejestracji (jak również wyrejestrowania) nie mieści się określanie jakichkolwiek wzorów formularzy, w tym w szczególności dotyczących powiadomienia o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników.

Nie można tracić z pola widzenia, że opłaty abonamentowe zaliczane są do danin publicznych. Dlatego też zasadne jest zwrócenie uwagi na praktykę ustawodawcy podatkowego dotyczącą regulowania upoważnień ustawowych do określania przez właściwego ministra wszelkiego rodzaju deklaracji, w tym zeznań podatkowych, informacji oraz zgłoszeń. Otóż analiza przepisów prawa podatkowego prowadzi do wniosku, że ustawodawca podatkowy w sposób szczegółowy kształtuje upoważnienia ustawowe, w tym również do określania wzorów określonych deklaracji. Na pytanie, czy w zakresie opłaty abonamentowej funkcjonują te same standardy, co w przypadku prawa podatkowego odpowiedź może być tylko pozytywna. Uzasadnienie tej odpowiedzi wynika natomiast z postanowień art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Podsumowując, według Naczelnego Sądu Administracyjnego rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w zakresie dotyczącym problematyki wyrejestrowania odbiorników oraz określenia wzorów zawiadomień narusza postanowienia art. 6 ust. 4 u.o.a. oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Sąd zwraca uwagę, iż art. 92 Konstytucji RP wyraźnie określa warunki jakie winno spełniać rozporządzenie jako akt wykonawczy, jak formułuje wymagania stawiane upoważnieniu ustawowemu. Rozporządzenie może być wydane wyłącznie na podstawie upoważnienia ustawowego, w graniach tego upoważnienia i nie może pozostawać sprzeczności z Konstytucją ani z ustawą. Naruszenie chociażby jednego z tych wymogów prowadzi do niezgodności rozporządzenia z ustawą. Prawidłowa jest konkluzja, że skoro upoważnienie ustawowe odnosi się o rejestracji odbiorników, to wprowadzenie formularza wyrejestrowania, którego brak wykorzystania pociąga za sobą nieskuteczność wyrejestrowania odbiornika, wykracza poza delegację ustawową.

Powyższe rozważania mają kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie. Okoliczność, iż strona skarżąca nie zakomunikowała o chęci wyrejestrowania odbiorników na urzędowym formularzu (uczyniła to dopiero w dniu 30 września 2022r.), nie zwalniało Poczty Polskiej S.A. z podjęcia stosownych czynności celem wyjaśnienia istotnych w tej sprawie okoliczności. W zakresie powyższych czynności nie mieści się informacja udzielona skarżącej o konieczności złożenia stosownego formularza celem wyrejestrowania odbiorników RTV, w sytuacji, gdy rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w zakresie dotyczącym problematyki wyrejestrowania odbiorników oraz określenia wzorów zawiadomień narusza postanowienia art. 6 ust. 4 u.o.a. oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Nie ma przy tym znaczenia to, że w tym zakresie nie stosuje się przepisów k.p.a. Poczta Polska S.A. winna poczynić stosowne czynności celem wyjaśnienia istotnych w tej sprawie okoliczności mając na uwadze konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego, wynikającego z art. 2 Konstytucji RP.

W realiach rozpoznanej sprawy skarżąca już w piśmie z dnia 7 lutego 2022r. informowała Pocztę Polską S.A. o zaprzestaniu użytkowania spornych odbiorników RTV. Zatem istnieje domniemanie, iż co najmniej od tej daty Poczta Polska S.A. była w posiadaniu informacji skutkujących obowiązkiem wyrejestrowania odbiorników RTV. Jednak wierzyciel nie podjął żadnych czynności w powyższej materii. Tymczasem okoliczności podane w piśmie z dnia 7 lutego 2022r. jednoznacznie wskazywały na zaprzestanie użytkowania odbiorników RTV przez zobowiązaną. Dalsze pisma skarżącej jedynie potwierdzają w/w okoliczności. Skarżąca wskazywała na sprzedaż hotelu – przedsiębiorstwa. Zdaniem skarżącej zbyła ona [...] wraz z wszystkimi nieruchomościami, w tym odbiornikami RTV na rzecz Pana S.J. w dniu 4 sierpnia 2020r. Powyższe wskazują, iż od tego momentu skarżąca nie użytkowała już uprzednio zarejestrowanych odbiorników RTV.

Sąd zwraca uwagę, iż powyższe okoliczności nie zostały ocenione pod kontem podstaw do wyrejestrowania spornych odbiorników RTV. Tymczasem ocena i wyjaśnienie tych okoliczności przez organ mają istotny wpływ na wynika sprawy, gdyż zdaniem Sądu istnieją uzasadnione podstawy, aby przyjąć, iż co najmniej od dnia otrzymania pisma skarżącej z 7 lutego 2022r. zobowiązana poinformowała Pocztę Polską S.A. o istnieniu okoliczności stanowiących podstawę do wyrejestrowania odbiorników RTV. Opisane powyżej zaniechanie Poczty Polskiej S.A. w tym zakresie spowodowało nieuprawnione wydłużenie obowiązku zapłaty abonamentu RTV, gdyż ostatecznie wierzyciel uznał, iż wyrejestrowanie nastąpiło dopiero dnia 30 września 2022r. poprzez złożenie przez skarżącą wymaganego przez organ formularza.

W konsekwencji wierzyciel naruszył art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Wierzyciel ponownie rozpoznając sprawę zastosuje się do wskazanych w wyroku wytycznych. W szczególności wierzyciel przeprowadzi postępowanie wyjaśniające celem ustalenia czy ewentualnie jeszcze przed 7 lutego 2022r. skarżąca nie informowała Pocztę Polską S.A. o okolicznościach uzasadniających wyrejestrowanie odbiorników RTV (zaprzestanie użytkowania odbiorników RTV) i konsekwencji takiego oświadczenia.

Przy ponownym rozpoznaniu wierzyciel pominie zakwestionowane postanowienia rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w zakresie dotyczącym problematyki wyrejestrowania odbiorników oraz określenia wzorów zawiadomienia, które naruszają postanowienia art. 6 ust. 4 u.o.a. oraz art. 97 ust. 1 Konstytucji RP.

W konsekwencji Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekła na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.